Janusz Majewski (reżyser)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polskiego reżysera. Zobacz też: inne znaczenia.
Janusz Majewski
Ilustracja
Janusz Majewski (2018)
Data i miejsce urodzenia 5 sierpnia 1931
Lwów
Zawód reżyser, scenarzysta, pisarz
Współmałżonek Zofia Nasierowska
Lata aktywności od 1956
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Janusz Marian Majewski, także pod pseud. Patrick G. Clark (ur. 5 sierpnia 1931 we Lwowie) – polski reżyser filmowy, dramatopisarz, pisarz, scenarzysta, wykładowca. Rektor Warszawskiej Szkoły Filmowej[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1955 ukończył architekturę na Politechnice Krakowskiej. Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi, której Wydział Reżyserii ukończył w 1960 roku. W latach 1983–1990 przez dwie kadencje był Prezesem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Filmowców Polskich, od roku 2006 jest Honorowym Prezesem Stowarzyszenia.

W latach 1987–1991 był członkiem Komitetu Kinematografii.

W latach 1969–1991 był wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej w Łodzi, a także gościnnie m.in. w Stanach Zjednoczonych. Jego studentami byli m.in.: Feliks Falk, Andrzej Barański, Filip Bajon i Juliusz Machulski.

Pod pseudonimem Patrick G. Clark napisał komedię z gatunku czarnego humoru Upiór w kuchni, którą dwukrotnie reżyserował dla Teatru Telewizji – w 1976 i 1993.

Został członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[2] oraz przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015 roku[3].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Gwiazda Janusza Majewskiego w łódzkiej Alei Gwiazd
Seria Nadkomisarz Rafał Król
  • Czarny mercedes (wyd. Marginesy, 2016)
  • Ryk kamiennego lwa (wyd. Marginesy, 2018)
Pozostałe
  • 2001: Retrospektywa
  • 2006: Ostatni klaps. Pamiętnik moich filmów
  • 2006: Po sezonie
  • 2010: Mała matura (wyd. Marginesy)
  • 2011: Siedlisko (wyd. Marginesy)
  • 2012: Zima w Siedlisku (wyd. Marginesy)
  • 2013: Ekshibicjonista. Opowiadania nie tylko erotyczne (wyd. Marginesy)
  • 2014: Glacier Express 9.15 (wyd. Marginesy)

Nagrody i wyróżnienia (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • 2015: Srebrne Lwy 40. Festiwalu Filmowym w Gdyni za film Excentrycy, czyli po słonecznej stronie ulicy
  • 2011: Laureat Nagrody Honorowej „Jańcio Wodnika” na XVIII Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Filmowej „Prowincjonalia” we Wrześni
  • 2010: Nagroda Publiczności na Międzynarodowy Festiwal Filmowy Regiofun za film „Mała matura"
  • 2010: Nagroda Specjalna Jury na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni za film „Mała matura"
  • 2003: podczas VIII Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach odcisnął dłoń na Promenadzie Gwiazd
  • 2002: Laureat statuetki „Gwiazda Telewizji Polskiej” wręczona z okazji 50-lecia TVP „za filmy telewizyjne i spektakle teatru telewizji"
  • 1999: Srebrny Granat na Festiwalu Filmów Komediowych w Lubomierzu
  • 1987: Złota Kaczka w kategorii: najlepszy film polski C.K. Dezerterzy
  • 1987: Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopnia za film C.K. Dezerterzy;
  • 1987: Wyróżnienie na Festiwalu Radiowo-Telewizyjny „Prix Futura” w Berlinie za film Mrzonka
  • 1977: Nagroda za reżyserię na festiwalu w Panamie za film Zaklęte rewiry

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2001 odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla rozwoju polskiej kinematografii[4].

21 marca 2011 Janusz Majewski odsłonił swoją gwiazdę w Alei Gwiazd na ulicy Piotrkowskiej w Łodzi[5].

W 2012 został uhonorowany nagrodą „Orła” w kategorii „Za Osiągnięcia Życia”[6].

W 2013 odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla kultury narodowej, za osiągnięcia w twórczości artystycznej i działalności dydaktycznej[7].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. a b według własnej sztuki

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]