Rezerwat przyrody Puszcza Śnieżnej Białki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rezerwat przyrody
"Puszcza Śnieżnej Białki"
{{{Opis_zdjęcia}}}
Widok na okolice rezerwatu
Rodzaj rezerwatu leśny
Państwo  Polska
Mezoregion Sudety Wschodnie
Data utworzenia 1963[1]
Akt prawny M.P. 1963 nr 48 poz. 242
Powierzchnia 124,68[1] ha
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kłodzkiego
Puszcza Śnieżnej Białki
Puszcza Śnieżnej Białki
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Puszcza Śnieżnej Białki
Puszcza Śnieżnej Białki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Puszcza Śnieżnej Białki
Puszcza Śnieżnej Białki
Ziemia50°14′15″N 16°59′15″E/50,237500 16,987500
Rezerwaty przyrody w Polsce
Tablica informacyjna i pień jawora na granicy rezerwatu

Rezerwat przyrody "Puszcza Śnieżnej Białki" – leśny rezerwat przyrody, w południowo-zachodniej Polsce w Górach Bialskich, w Sudetach Wschodnich, województwo dolnośląskie

Położenie[edytuj]

Rezerwat, położony w Sudetach Wschodnich, w południowo-wschodniej części Gór Bialskich, na terenie Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego, obszaru Natura 2000 Góry Bialskie i Grupa Śnieżnika PLH020016 SOO[2], na wschodnim zboczu Iwinki, poniżej Rudawca, w gminie Stronie Śląskie, około 2,3 km, na południe, powyżej Bielic[1].

Charakterystyka[edytuj]

Rezerwat został utworzony w 1963 roku, Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego, Monitor Polski z 1963 r, Nr 48, Poz. 242. Jest to rezerwat leśny o powierzchni 124,68 ha, utworzony dla ochrony ciekawych i rzadkich gatunków chronionych oraz naturalnych zbiorowisk roślinnych[1]. Rezerwat utworzono głównie dla zachowania i ochrony lasu regla dolnego z buczyną górską z domieszką jaworu (Acer pseudoplatanus) i świerka pospolitego (Picea abies) oraz wysokogórskiego boru świerkowego regla górnego[1].

Rezerwat utworzono na wschodnim zboczu kopulastego szczytu Iwinki położonej niżej Rudawca na wysokości od 980 do 1000 m n.p.m., w najwyższej partii Gór Bialskich i najdzikszym rejonie w całych Sudetach, gdzie rosnące gęste lasy zachowały swój pierwotny charakter[1]. Obszar rezerwatu zasięgiem obejmuje najcenniejszą część kompleksu zwanego „Puszczą Jaworową”. Rezerwat w pobliżu górnej granicy występowania obejmuje fragment naturalnego lasu liściastego, stanowiący relikt dawnej Puszczy Sudeckiej, w którym zachowały się ponad 150-letnie buki i jawory[1]. Powierzchnię leśną rezerwatu zbliżoną swoim charakterem do naturalnego lasu, tworzy górnoreglowy las świerkowy, zakwalifikowany do boru wysokogórskiego. Lasów tego typu zachowało się w Sudetach bardzo niewiele. Podłoże rezerwatu tworzą skały metamorficzne gnejsy i łupki łyszczykowe, z których zbudowane są Góry Bialskie[1].

Ochroną objęto szczytowy fragment wzniesienia, porośnięte wysokogórskim lasem regla dolnego i górnego, starodrzewem oraz bogatym zestawem traworośli i unikalnymi gatunkami roślin wysokogórskich i fragmentem skarłowaciałego lasu świerkowego. Pomimo zanieczyszczeń wywołanych katastrofą ekologiczną w Sudetach teren rezerwatu nadal stanowi wyjątkowe zbiorowisko flory i fauny.

Flora[edytuj]

Jawory w rezerwacie we wiosennej szacie

Z rzadkich roślin wśród flory zielnej występują: paproć wietlica alpejska, kosmatka olbrzymia, storczyk gnieźnik leśny, fiołek sudecki, modrzyk górski i dzwonek brodaty, który ma drugie stanowisko w sąsiednim rezerwacie Śnieżnik Kłodzki[1].

Fauna[edytuj]

Historia[edytuj]

Kompleks leśny, na terenie którego położony jest rezerwat, w przeszłości stanowił dobra Marianny Orańskiej, a w okresie międzywojennym wchodził w skład prywatnego majątku ziemskiego. Przyrodnicze bogactwo tego rejonu dostrzeżono już w XIX wieku. Było to wówczas ulubione miejsce księżnej Marianny, która ceniła jego dzikość i naturalność i nazywała "Rajem" (ówczesna nazwa rezerwatu to Saalwiesen). Mając na uwadze ochronę tego urokliwego zakątka prowadziła planową gospodarkę leśną, co uchroniło znajdujące w tym rejonie duże kompleksy leśne przed bezmyślnym wyrębem. W 1937 roku, władze niemieckie, ze względu na wybitne walory przyrodnicze, część "Puszczy Jaworowej" na zboczu Iwinki, o powierzchni wynoszącej 20 ha, uznały za obszar ochronny[1]. Na obszarze ochronnym na mocy ówczesnego prawa zabroniono wyrębu drzewa, uszkadzania roślinności, polowania i płoszenia zwierzyny. Po 1945 roku obszar przez kilka lat czekał na ponowną prawną ochronę. Rezerwat przyrody o nazwie "Puszcza Śnieżnej Białki" został utworzony dopiero w 1963 roku, na obszarze ponad 124 ha[1].

Stary jawor w rezerwacie przyrody "Puszcza Śnieżnej Białki"

Ciekawostki[edytuj]

  • Rezerwat nazywany jest również "Puszczą Jaworową", ponieważ w całym drzewostanie przeważają jawory.
  • Otoczenie rezerwatu ze względu na pierwotną przyrodę i niskie zaludnienie nazywany jest „Sudeckimi Bieszczadami”.
  • Na terenie rezerwatu na wschodnim zboczu wzniesienia Iwinka w pobliżu zielonego szlaku, znajdują się pozostałości po domku myśliwskim, spalonym w okresie PRL, prawdopodobnie przez żołnierzy WOP. Domek zbudowano w pierwszej połowie XIX wieku na polecenie Marianny Orańskiej, właścicielki tutejszych dóbr.
  • Ze względu na położenie w najdzikszym rejonie, teren rezerwatu stanowił bezpieczne miejsce dla kurierów przez zieloną granicę i kłusowników.

Turystyka[edytuj]

Przez rezerwatu prowadzi szlak turystyczny[1]:

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h i j k l Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 16: Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, s. 275-277. ISBN 83-7005-341-6.
  2. Geoserwis GDOŚ. [dostęp 24-01-2014].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]