Język manipuri

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
মনিপুরি (manipuri)
Obszar Indie, Bangladesz, Birma
Liczba mówiących ok. 1,4 miliona[1]
Klasyfikacja genetyczna Chińsko-tybetańska
Języki tybetańskie
••Języki tybeto-birmańskie
•••Język manipuri
Pismo/alfabet bengalskie
Status oficjalny
język urzędowy Indie (stan Manipur)
UNESCO 2 wrażliwy
Ethnologue 2 prowincjonalny
Kody języka
Kod ISO 639-1 brak
Kod ISO 639-2 mni
Kod ISO 639-3 mni
IETF mni
Glottolog mani1292
Ethnologue mni
GOST 7.75–97 мни 433
WALS mei
SIL MNI
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata





Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język manipuri (মনিপুরি), meitei-lon (মেইতেই লোন্), meitei-lol (মেইতেই লোল্) – główny język w indyjskim stanie Manipur, używany jako lingua franca do komunikacji pomiędzy różnymi grupami etnicznymi. Od 1992 język urzędowy (pod nazwą "manipuri") w stanie Manipur, używany jest także w stanach Asam i Tripura, oraz w Bangladeszu i Birmie.

Manipuri należy do grupy tybeto-birmańskiej sino-tybetańskiej rodziny językowej. Jest językiem tonalnym, nie należy go mylić z bishnupriya-manipuri, innym językiem używanym w Manipurze, należącym do rodziny języków indoeuropejskich.

Do XVIII w. manipuri posiadał własny system pisma (pismo meitei), obecnie jest najczęściej zapisywany alfabetem bengalskim, chociaż dawne pismo ostatnio przeżywa pewien renesans[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ​ISBN 83-01-08163-5

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]