Juliusz Bieniek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Juliusz Bieniek
Biskup tytularny Dascylium
Herb Juliusz Bieniek Stat crux dum volvitur orbis
Krzyż stoi, choć świat się zmienia
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 11 kwietnia 1895
Sowczyce
Data śmierci 17 stycznia 1978
Biskup pomocniczy katowicki
Okres sprawowania 1937–1978
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 16 czerwca 1918
Nominacja biskupia 13 marca 1937
Sakra biskupia 25 kwietnia 1937

Juliusz Bieniek, Julius Bieniek (ur. 11 kwietnia 1895 w Sowczycach, zm. 17 stycznia 1978) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy katowicki w latach 1937–1978.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w Sowczycach koło Olesna na Górnym Śląsku, będącym ówcześnie w Rzeszy Niemieckiej. Kształcił się w gimnazjach w Kluczborku (Kreuzburg) i Jaworze (Jauer). Ze szkoły w Kluczborku został wydalony za czytanie i przechowywanie książek Bolesława Prusa. Egzamin maturalny złożył w Jaworze w 1914. Następnie wstąpił na Wydział Teologiczny Uniwersytetu Wrocławskiego (Friedrich-Wilhelms-Universität Breslau). Święcenia kapłańskie otrzymał 16 czerwca 1918. Od 1 października 1924 był notariuszem w kurii Administracji Apostolskiej w Katowicach, a od 1930 – kanclerzem.

13 marca 1937 został wyniesiony do godności biskupiej. Konsekrowany przez biskupa Stanisława Adamskiego 25 kwietnia 1937 objął wówczas urząd wikariusza generalnego. Jako motto posługi biskupiej wybrał „Stat crux dum volvitur orbis” (Krzyż stoi, choć świat się zmienia).

W okresie dwudziestolecia międzywojennego został wybrany do Komisji Szkolnej Episkopatu Polski i Komisji do Spraw Fundacyjnych i Charytatywnych. Na początku stycznia 1940 na życzenie biskupa Adamskiego złożył urząd wikariusza generalnego na ręce ks. Franciszka Strzyża. 28 lutego 1941 został wraz biskupem Adamskim wygnany z diecezji katowickiej przez okupantów wojennych – niemieckich nazistów. Przebywał w Krakowie w Domu Emerytów przy ul. św. Marka, gdzie pomagał księżom katowickim wygnanym z diecezji.

Do diecezji powrócił w ostatnich dniach stycznia 1945, wraz z wycofaniem się Wehrmachtu, w związku z natarciem Armii Czerwonej. Po wojnie był członkiem Komisji Episkopatu Polski do Spraw Dobroczynności. Zaangażował się w obronę nauki religii w szkołach. Wraz z biskupami Stanisławem Adamskim i Herbertem Bednorzem był współautorem apelu w obronie nauki religii w szkołach skierowanego do rodziców śląskich. W związku z tym w listopadzie 1952 ponownie został wygnany z diecezji, tym razem z nakazu PZPR, zamieszkał w Kielcach. Powrócił do Katowic 5 listopada 1956, po zmianie władz w PZPR, która odwołała decyzję poprzedników. Uczestniczył w obradach soboru watykańskiego II i I synodu diecezji katowickiej.

Zmarł 17 stycznia 1978. Został pochowany obok swoich rodziców w Wysokiej koło Olesna.

Autor opracowań: Parafia tzw. starokatolicka w Katowicach w oświetleniu historyczno-prawnym (Katowice 1934) i Szkoła katolicka na Śląsku w oświetleniu historyczno-prawnym (Katowice 1933).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Górecki J.: Ks. Biskup Juliusz Bieniek (1895–1978) Studium historyczno-pastoralne. T. Nr 59. Katowice: Księgarnia św. Jacka, 2010.
  • Myszor J.: Historia diecezji katowickiej. Katowice: 1999. ISBN 83-86922-60-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]