Kapelusz polowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Żołnierz amerykański w kapeluszu polowym

Kapelusz polowy (bush hat, boonie hat) – część umundurowania polowego. Kapelusz najczęściej używany jest w czasie operacji na terenach pustynnych lub silnie zalesionych.

Kapelusz posiada duże rondo, które chroni przed słońcem. Często dla lepszej wentylacji stosowane są wywietrzniki. Zazwyczaj wykonywany jest z tkaniny przewiewnej, barwionej na kolory ochronne.

Kapelusz polowy w Wojsku Polskim[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz polowy w Wojsku Polskim pojawił się wraz z zaangażowaniem się Polski w Iraku. Obecnie obowiązują dwa wzory: wz. 402/MON i wz. 402P/MON. Oba kapelusze mają taki sam krój z woalką chroniącą kark przed promieniami słonecznymi i są wykonane z tego samego materiału (tkanina US-21: 83% bawełna i 17% poliester). Różnią się kamuflażem, wz. 402/MON - "Pantera", wz. 402P/MON - tzw. "Pantera Pustynna".[1]

Kapelusz polowy w Siłach Zbrojnych USA[edytuj | edytuj kod]

Wykonywane z tkanin mundurowych kapelusze rozpowszechniły się w wojsku amerykańskim wraz z wojną w Wietnamie. Pierwsze z nich były wykonane w kamuflażu Tigerstripe, ERDL lub w kolorze oliwkowym. Kapelusze stanowiły uzupełnienie dla patrolówek, spisywały się od nich dużo lepiej w gorące dni i w gęsto zalesionym terenie. Kapelusze pojawiły się ponownie podczas I i II wojny w Zatoce i w niemal niezmienionej formie użytkowane są do dziś.[2]


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. ppłk. Jacek Zdanowicz. Zmiany w umundurowaniu i wyekwipowaniu polowym żołnierzy Sił Zbrojnych RP. „Przegląd Logistyczny 1/2009”, s. 8. Redakcja Wojskowa. ISSN 1898-8202. 
  2. U.S. Military Hat, Jungle (Boonie) (ang.). [dostęp 2011-12-28].