Mundur garnizonowo-służbowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mundur garnizonowo-służbowy – typ umundurowania w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie.

W okresie istnienia Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie obowiązywały następujące typy ubiorów: polowy, garnizonowy i garnizonowo-służbowy[1].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Ubiór garnizonowo-służbowy obowiązywał wyższych dowódców i asystujących im oficerów w czasie wizytowania oddziałów na przeglądach, rewiach oraz oficerów żandarmerii na służbie[1].

Elementy umundurowania[edytuj | edytuj kod]

W skład ubioru garnizonowego oficerów wchodziła[1]:

  • czapka garnizonowa: rogata wzór 1935 lub okrągła lotnictwa[a]
  • beret lub furażerka
  • kurtka oficerska z kamgarnu barwy khaki[b], z wykładanym kołnierzem i klapami noszona z koszulą khaki i krawatem
  • pas skórzany z poprzeczką
  • rękawiczki brązowe ze skóry lub zamszu
  • spodnie do długich butów przeważnie uszyte z grubego materiału barwy beżowej
  • długie buty brązowe lub czarne

Do ubioru obowiązywał pistolet lub rewolwer w skórzanym futerale noszony z lewej strony przy pasie głównym. Pas nakładano również na płaszcz sukienny. Nie wolno było nosić pasa sukiennego na kurtce i płaszcza British Warm[1].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. noszona w Londynie, Edynburgu, Glasgow i Kairze
  2. tzw. frencz

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Zdzisław Żygulski jun: Polski mundur wojskowy. s. 132.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]