Karol Anders

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Anders
Ilustracja
podpułkownik kawalerii podpułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 8 września 1893
Błonie, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 4 lipca 1971
Penley, Wielka Brytania
Przebieg służby
Lata służby od 1912
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 3 Pułk Ułanów
1 Pułk Ułanów
1 Pułk Ułanów Krechowieckich
2 Pułk Ułanów Grochowskich
25 Pułk Ułanów Wielkopolskich
Dywizja Kawalerii „Zaza”
16 Brygada Piechoty
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
rejonowy inspektor koni
dowódca pułku
zastępca dowódcy brygady
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
I wojna światowa
kampania wrześniowa
Bitwa pod Kockiem
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa

Karol Anders (ur. 8 września 1893 w Błoniu, zm. 4 lipca 1971 w Penley) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Alberta i Elżbiety z Tauchertów. Był bratem generała broni Władysława Andersa i Tadeusza Andersa. Uczęszczał do szkoły realnej w Warszawie, potem od 1908 do Szkoły Handlowej w Kownie.

Jesienią 1912 wstąpił do Armii Imperium Rosyjskiego, jako jednoroczny ochotnik 3 Pułku Ułanów w Wołkowyszkach. W 1913 odbywał praktykę rolną w majątku swego ojca. Po wybuchu I wojny światowej od 1 sierpnia 1914 służył w armii rosyjskiej. Od listopada 1917 w szeregach 1 Pułku Ułanów w składzie I Korpusu Polskiego w Rosji pod dowództwem gen. Józefa Dowbora–Muśnickiego.

W lipcu 1918 po rozbrojeniu i demobilizacji I Korpusu przybył do Warszawy, skąd 1 września 1918 wyjechał w kieleckie, gdzie wziął udział w formowaniu 1 Pułku Ułanów Krechowieckich, a następnie w jego szeregach, w stopniu porucznika kawalerii, walczył na wojnie z bolszewikami. Odznaczył się 29 maja 1920 w szarży pod Wołodarką, gdzie został ciężko ranny, jak również 17 października 1920 pod Ołyką. Odznaczony za okazane męstwo na polu walki Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Z dniem 1 stycznia 1925 został przydzielony z 1 puł. do Centralnej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko instruktora[1]. W maju 1928 został przeniesiony do 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[2]. W październiku 1931 r. przeniesiony został na równorzędne stanowisko w 25 Pułku Ułanów Wielkopolskich w Prużanie[3]. W czerwcu 1933 objął stanowisko rejonowego inspektora koni w Ciechanowie[4]. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 1. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[5]. W 1938 został mianowany zastępcą dowódcy 1 puł w Augustowie.

Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełni funkcję zastępcy dowódcy 1 puł, a od 9 do 12 września 1939 dowódcy 2 Pułku Ułanów Grochowskich. Następnie do kapitulacji 6 października 1939 dowódca 1 puł. 29 września 1939 został ranny. Po bitwie pod Kockiem znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał m.in. w obozie w Murnau. Za kampanię wrześniową otrzymał Order Virtuti Militari 4 Klasy.

Po odzyskaniu wolności i zakończeniu wojny w maju 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do 2 Korpusu Polskiego. Do rozwiązania 2 Korpusu był zastępcą dowódcy 16 Pomorskiej Brygady Piechoty. Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii i rozwiązaniu II korpusu pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii.

Jego żoną była Jadwiga, z domu Chłopicka, po pierwszym mężu Korab-Kucharska (zm. 1987).

Zmarł 4 lipca 1971 w Penley. Pochowany na cmentarzu przy Welford Rd. w Leicester.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • rotmistrz – zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 r. w korpusie oficerów zawodowych kawalerii
  • major – 1 grudnia 1924 r. ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 r. i 18 lokatą w korpusie oficerów zawodowych kawalerii
  • podpułkownik – 19 marca 1937 r.
  • pułkownik – ?[potrzebny przypis]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 14 stycznia 1925 roku, s. 18.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 9 z 26.04.1926 r.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 7 z 23.10.1931 r.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 134.
  5. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 377.
  6. Dekret Wodza Naczelnego L. 3136 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 3)
  7. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 35)
  8. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 411.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-02-09].
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 543, 600.
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 291, 340.
  • Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 143, 652.
  • Rocznik Oficerów Kawalerii 1930, Główna Drukarnia Wojskowa, nakładem „Przeglądu Kawaleryjskiego”, Warszawa 1930.
  • Zdzisław Kościański: Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. T. T. II (1914-1921) Cz. 2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej, 1993, s. 13-14. ISBN 83-900510-0-1.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2004. ISBN 978-83-7188-691-1.
  • Jarosław Szlaszyński, 1 Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego, Augustów-Suwałki 2015. ​ISBN 978-83-61494-92-8​.