Płatek ludzkiej małżowiny usznej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Płatek małżowiny usznej)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Płatek ludzkiej małżowiny usznej
lobulus auriculae (l. poj.),
lobulī auriculārum (l. mn.)
Ilustracja
Budowa małżowiny usznej człowieka
(jej płatek opisano nazwą Lobule)
Narządy ucho

Płatek ludzkiej małżowiny usznej, płatek ucha[1], płatek uszny – dolna, miękka część ucha zewnętrznego u człowieka, zbudowana z tkanki łącznej siateczkowatej i tkanki tłuszczowej, z bogatym unaczynieniem włosowatym. Stanowi I strefę meridianową w akupunkturze i jedną ze stref erogennych. Wykorzystuje się go jako motyw w niektórych produkcjach filmowych (fabularnych, teledyskach oraz reklamach), w rzeźbie oraz w malarstwie. Znajduje zastosowanie w monitoringu parametrów życiowych (stężenia glukozy, O2 i CO2 we krwi, ciśnienia krwi, tętna oraz temperatury).

Spis treści

Ewolucja[edytuj]

W świetle opinii publicznej płatek małżowiny usznej wydaje się nie spełniać żadnej ważnej biologicznej funkcji – podobnie bezfunkcyjne u ludzi wydają się mięśnie uszne oraz narząd szczątkowy zwany guzkiem Darwina. Przypuszcza się, że płatek uszny może pełnić funkcję rezonatora fal akustycznych[2], jednak żadne badania naukowe nie wykazały, aby osoby posiadające przyrośnięte płatki uszne miały gorszą zdolność słyszenia[2]. Domniemywa się, iż płatki uszu stanowią element doboru naturalnego u ludzi.[3]

Budowa anatomiczna[edytuj]

Zwisający swobodnie płatek małżowiny usznej
Przyrośnięty płatek małżowiny usznej

Płatki mają przeciętnie 2 cm długości i powoli wydłużają się z wiekiem[4]; mogą zwisać swobodnie lub być przyrośnięte do głowy.

W budowie wewnętrznej wyróżnia się kilka warstw zróżnicowanych tkanek. Najbardziej zewnętrzną jest nabłonek wielowarstwowy płaski. Warstwę wewnętrzną tworzy tkanka tłuszczowa oraz tkanka łączna[2]. Płatek jest jedyną częścią małżowiny usznej, która nie zawiera tkanki chrzęstnej (dokładniej tkanki chrzęstnej sprężystej) – ma natomiast tkankę łączną luźną (ściślej: tkankę łączną beleczkowatą). Za jędrność tkanek płatka ucha odpowiada grupa białek zwanych kolagenami, które tworzą luźno utkaną sieć włókien rozprzestrzeniających się we wszystkich kierunkach[5]. Na powierzchni płatek małżowiny usznej posiada (podobnie do pozostałych części małżowiny usznej) włosy, gruczoły łojowe i rzadkie gruczoły potowe[6].

W okresie młodzieńczym i dorosłości płatki uszu zachowują jędrność, lecz gdy dochodzi do procesów starzenia, tkanka łączna i tkanka tłuszczowa ulegają degeneracji, czego efektem jest utrata jędrności i kolorytu. Podobne zjawisko można zaobserwować w przypadku piersi. Później na skutek ciążenia płatek ulega oklapnięciu[7].

Unaczynienie[edytuj]

Płatki uszu są bardzo intensywnie ukrwionym narządem.[8] Unaczynienie tętnicze płatka małżowiny usznej pochodzi z dwóch odgałęzień[9]:

  • gałęzi usznych przednich pochodzących od tętnicy skroniowej powierzchownej,
  • gałęzi usznych tylnych pochodzących od tętnicy usznej tylnej i tętnicy potylicznej.

Całą strukturę płatka przenika sieć bardzo drobnych naczyń włosowatych, w związku z czym zranienia mogą skutkować bardzo obfitym krwawieniem[2].

Ich rozszerzenie (np. pod wpływem infekcji) powoduje zaczerwienienie skóry i ewentualne nabrzmienie[10].

Czasami naczynia włosowate mogą rozszerzać się nieregularnie w związku z dziedzicznymi schorzeniami. Wówczas dochodzi do powstania drobnych naczyniaków[11].

Unerwienie[edytuj]

Płatek wolny (z lewej) i przyrośnięty (z prawej)

Na unerwienie czuciowe płatka małżowiny usznej składają się[9]:

Uwarunkowania genetyczne[edytuj]

Rozkład stopnia przyrośnięcia płatków uszu do twarzy w populacjach ludzkich[edytuj]

W dużym uproszczeniu tłumaczy się, iż wolne płatki uszne są zdeterminowane allelem dominującym, a przyrośnięte allelem recesywnym. Dlatego osoba, której geny zawierają jeden allel dominujący i jeden allel recesywny, będzie miała wolne płatki. W związku z tym występowanie płatka zrośniętego jest mniej powszechne niż wolnego.

Wstępne badania w Polsce dowodzą, że średnio 20–25% społeczeństwa ma przyrośnięte płatki uszu, natomiast w krajach Dalekiego Wschodu zauważono większą częstość takiej budowy, dochodzącą nawet do 67,1% w Japonii i 64,3% w Chinach[12].

W populacji zamieszkującej Lagos – stolicę Nigerii na rok 2005 odsetek osób posiadających przyrośnięte do twarzy płatki uszu wyniósł 25,37%. Liczebność badanej populacji wynosiła 1600 osób. Osoby objęte badaniem nie były w żaden sposób bezpośrednio spokrewnione[13].

W populacji zamieszkującej indyjski stan Maharasztra składającej się z 682 mężczyzn oraz 685 kobiet odnotowano stuprocentowy udział osób o wolnych (odstających) płatkach uszu. W drugim etapie badania wykorzystano krzyżówkę testową[Gen 1]. Wśród 140 par, gdzie każdy z rodziców posiadał wolne płatki uszu, wszystkie 545 dzieci również miało wolne płatki uszu. Całkowity zanik allelu recesywnego, warunkującego przyrośnięte płatki uszu, spowodowany jest dryfem genetycznym[14].

Inne badania pozwoliły postawić hipotezę, że ewolucja człowieka dąży do pozbycia się zbędnego, wolnego płatka i zastąpienia go przyrośniętym[potrzebny przypis].



Rozkład rozmiarów płatków uszu w populacjach ludzkich[edytuj]

W badaniu porównującym rozmiary płatków uszu u różnych populacji wykazano, że północno-wschodni Hindusi posiadają mniejsze płatki uszu w porównaniu z ludnością Kaukazką oraz z Japończykami[15].



Zależność wymiarów płatków uszu od wieku[edytuj]

Przeprowadzono badania na grupie 260 Hindusów[Gen 2] w przedziale wiekowym 1–80 lat[15]. Spostrzeżono, iż maksymalne wymiary płatków uszu w poszczególnych grupach rówieśniczych rosną dla szczególnych przedziałów wiekowych. Granice omawianych przedziałów wiekowych nie są punktowe, lecz również stanowią przedziały[Gen 3].

Okres wzmożonego wydłużania się płatków uszu w badanej populacji rozpoczynał się w wieku 6-15 lat, zaś kończył się w wieku 41-80 lat[15].

Pierwszy okres wzmożonego poszerzania się płatków uszu trwa od rozwoju zarodkowego do 15. roku życia. Od 16. do 40. roku życia opisywany proces się zatrzymuje. W 41. roku życia proces się wznawia[15].



Dymorfizm między płatkiem lewego ucha, a płatkiem prawego ucha[edytuj]

Choć na pierwszy rzut oka wydaje się, iż płatki uszu są symetryczne względem pionowej osi ciała, cytowane powyżej badanie na populacji Hindusów naukowych wykazało postępujące różnicowanie się wymiarów płatków lewych uszu oraz płatków prawych uszu[15][Gen 4].

Płatek prawego ucha ma trzy okresy wzmożonego wydłużania:

  • Pierwszy okres zaczyna się w wieku 6–10 lat, a kończy w wieku 11–15 lat.
  • Drugi okres zaczyna się w wieku 21–40 lat, a kończy w wieku 41–60 lat.
  • Trzeci okres zaczyna się w wieku 41–60 lat, a kończy w wieku 61–80 lat.

Płatek lewego ucha ma dwa okresy wzmożonego wydłużania:

  • Pierwszy okres zaczyna się w wieku 6–10 lat, a kończy w wieku 11–15 lat.
  • Drugi okres zaczyna się w wieku 21–40 lat, a kończy w wieku 41–60 lat.

Choć pierwsze dwa okresy wydłużania są wspólne dla płatów obu uszu, to we wzroście płatka lewego ucha brakuje trzeciego okresu wydłużania. W związku z tym płatek prawego ucha jest docelowo nieco dłuższy, od płatka lewego ucha.



Odstępstwo dziedziczenia kształtu płatków uszu od genetyki mendlowskiej[edytuj]

Teoria, według której stopień przyrośnięcia jest zależny od pojedynczego zestawu alleli to duże uproszenie. Świadczą o tym stany pośrednie między formą przyrośniętą do twarzy oraz od niej odstającą. Przypuszcza się, iż na ostateczny kształt płatków uszu wpływ ma kilka różnych genów nieallelicznych (położonych na różnych locusach) lub kilka różnych alleli tego samego genu. Wobec tego dziedziczeniem kształtu płatków uszu nie powinno się obrazować I prawa Mendla[16].

Zależność między dziedzicznymi bruzdami na płatkach uszu, a chorobami genetycznymi[edytuj]

W przypadku Zespołu Beckwitha-Wiedemanna odnotowuje się płatki z pewnymi patologicznymi wcięciami (niem. Kerben-Ohr) dziedziczonymi autosomalnie. Wcięcia, zmarszczki oraz płytkie bruzdy powstają w związku z przetoką[17].



Długość uszu u zarodka, jako wyznacznik wad genetycznych[edytuj]

Długość uszu (w tym płatków uszu) jest jednym z parametrów branych pod uwagę podczas badań prenatalnych. Pierwszą długość mierzy się w 15. tygodniu ciąży za pomocą ultrasonografu, długość ta powinna wynosić mniej więcej 6 mm. Drugą długość mierzy się tuż po narodzinach, powinna ona wynosić około 13 mm. Wyniki poniżej podanych są silnie powiązane z zaburzeniami chromosomowymi[18].



Uwagi – Uwarunkowania genetyczne
  1. Nie jest to typowa krzyżówka testowa, bowiem z definicji jeden z osobników rodzicielskich powinien mieć zestaw alleli „aa”. W tym badaniu wszystkie osoby miały fenotyp dominujący, czyli wolne płatki uszu. Nie mniej dzięki przeprowadzeniu dużej ilości krzyżówek genetycznych wyniki badań są bardzo istotne.
  2. Badaniu poddano jedynie chłopców i mężczyzn, gdyż Hinduski w związku z tradycją poddaje się kolczykowaniu. Fakt ten uniemożliwił zebranie użytecznych naukowo danych wśród żeńskiej populacji, ponieważ noszone w tamtych rejonach świata kolczyki znacząco zniekształcają pierwotny kształt płatków uszu.
  3. Dzieje się tak, gdyż próby nie są liczne, wobec czego są obarczone znacznymi odchyleniami standardowymi od średniej w populacji generalnej.
  4. Choć wyrażenie „płatek ucha” jest jak najbardziej poprawne, to używanie wyrażeń „lewy płatek ucha” oraz „prawy płatek ucha” stanowi poważny błąd. Z logicznego punktu widzenia oba ostatnie wyrażenia sugerują, że każde z uszu posiada dwa płatki – lewy i prawy. Ponadto nie wiadomo przy takich wyrażeniach, ile uszu ma człowiek. Dlatego dla poprawności językowej należy mówić i pisać „płatek lewego ucha” oraz „płatek prawego ucha”. Tak ułożone wyrażenia dają informację, że człowiek posiada dokładnie dwoje uszu, a każde ucho ma po jednym płatku.

Płatki uszu w doborze płciowym[edytuj]

 Zobacz też: Dobór płciowy.
Wpływ płatków uszu na przeciętność wyglądu

Płatki uszu nie wpływają znacząco na jakość słuchu, są one ważnym elementem składającym się na normalny wygląd. Świadczy o tym fakt, że rozliczne zniekształcenia tego narządu u dzieci i dorosłych stają się często przedmiotem pośmiewiska. Tak też w mediach motyw niekształconych uszu wykorzystuje się do przedstawiania kogoś w komiczny sposób. Szacuje się, że anomalie rozwojowe małżowiny usznej dotykają około 5% ludzkiej populacji. Dzieci z owej grupy narażone są na traumy związane ze znęcaniem się i wyśmiewaniem przez innych uczniów[19].


Płatki uszu jako naturalna ozdoba twarzy

Niektóre badania wykazują, iż płatki uszu zalicza się do najczęściej oglądanych części twarzy zaraz po oczach, ustach i nosie[7]. Płatki uszu zwiększają powierzchnię twarzy, tym samym pomagają zwrócić uwagę innych osób na siebie. Płatki uszu są ewolucyjnym elementem doboru płciowego; ich kształt, wymiary oraz kondycja zwiększają prawdopodobieństwo wydania potomstwa z konkretnym partnerem, zaś później utrzymania trwałości związku z nim podczas wychowywania potomków.[3]

Płatek prawego ucha. Jego duży rozmiar w proporcji do reszty twarzy wyróżnia ją i przykuwa spojrzenia.


Wpływ płatków uszu na symetryczność twarzy

Jeden z zespołów badawczych bazujący na założeniu, że pierwowzór atrakcyjności jest podpatrywany wśród „kumpli”, odkrył, iż płatki uszu i łokcie mogą być najważniejszymi atutami eksponowanymi w zatłoczonym pomieszczeniu. Im symetryczniejsze są twarz i ciało mężczyzny, tym bardziej może on liczyć na szerokie grono partnerek seksualnych i przyprawiać je o orgazm – choćby nie był lojalnym partnerem. U kobiet symetria twarzy – uwzględniająca również uszy – jest dobrym wyznacznikiem atrakcyjności dla mężczyzn. W przypadku obu płci opisany powyżej dobór wiąże się z wyższą inteligencją[20].


Zależność między wymiarami a atrakcyjnością[edytuj]

Istnieje pogląd, że atrakcyjność płatków uszu jest powiązana z ich wymiarami. Analizując kształt płatków uszu, rozpatruje się trzy punkty odniesienia[21]:

  • bruzdę międzyskrawkową (ang. intertragal notch)
  • dolny punkt zrostu (ang. otobasion inferius)[Dob-Pł 1]
  • wierzchołek płatka (ang. subaurale)
I – (ang. intertragal notch) bruzda międzyskrawkowa
O – (ang. otobasion inferius) dolny punkt zrostu
S – (ang. subaurale) wierzchołek płatka

Proporcje w wymiarach płatka ucha podaje się na podstawie[21]:

I-O Distance.
Składowa głowowa.
Odległość między bruzdą międzyskrawkową a dolnym punktem zrostu
O-S Distance.
Składowa ogonowa.
Odległość między dolnym punktem zrostu a wierzchołkiem płatka


Wnioski z badań statystycznych nad parametrami płatków uszu

Badania przeprowadzone przez zespół A. Mowlaviego wykazały iż[22]:

  • Ocena atrakcyjności w oparciu o kształt płatków uszu nie zależy od płci.
  • Osoby obu płci o składowej głowowej (ang. I-O distance) wynoszącej 5, 10 albo 15 mm są bardziej preferowane od osób o składowej 20 mm.
  • Ocena atrakcyjności spada dla składowych ogonowych (ang. O-S distance) według kolejności: 5 mm > 10 mm > 0 mm > 15 mm > 20 mm.
  • Składowa głowowa (ang. I-O distance) oraz składowa ogonowa (ang. O-S distance) wpływają na ocenę atrakcyjności niezależnie.


Rangi i średnia ocena atrakcyjności żeńskich płatków uszu wystawiana przez obie płcie[22]
O-S distance Płeć I-O distance
5 mm
10 mm
15 mm
20 mm
0 mm
12 (10,3 ± 3,8)
7 (7,6 ± 3,9)
6 (6,2 ± 3,1)
10 (9,0 ± 2,5)
10 (8,7 ± 3,7)
6 (6,9 ± 2,7)
4 (5,4 ± 2,7)
9 (8,0 ± 2,5)
5 mm
3 (3,9 ± 3,4)
1 (3,5 ± 2,4)
4 (5,4 ± 2,3)
11 (9,2 ± 3,3)
3 (4,4 ± 3,4)
1 (3,0 ± 2,0)
5 (5,5 ± 2,5)
12 (10,4 ± 3,3)
10 mm
2 (3,6 ± 2,7)
5 (6,1 ± 2,8)
9 (8,8 ± 3,6)
2 (3,2 ± 2,2)
7 (6,9 ± 2,7)
11 (10,3 ± 2,9)
15 mm
8 (7,7 ± 3,0)
13 (11,1 ± 2,7)
8 (7,9 ± 2,8)
13 (11,8 ± 2,2)
20 mm
14 (12,1 ± 2,5)
14 (12,7 ± 2,1)


Rangi i średnia ocena atrakcyjności męskich płatków uszu wystawiana przez obie płcie[22]
O-S distance Płeć I-O distance
5 mm
10 mm
15 mm
20 mm
0 mm
12 (9,8 ± 4,1)
8 (8,0 ± 3,9)
7 (7,4 ± 3,1)
9 (9,0 ± 2,7)
10 (8,7 ± 3,5)
7 (7,6 ± 3,3)
6 (6,8 ± 3,1)
9 (8,4 ± 2,7)
5 mm
3 (4,6 ± 3,4)
1 (3,2 ± 2,6)
4 (5,2 ± 2,7)
10 (9,3 ± 3,8)
3 (4,9 ± 3,5)
1 (2,6 ± 2,0)
4 (5,3 ± 2,7)
11 (9,4 ± 3,4)
10 mm
2 (3,6 ± 2,1)
5 (5,8 ± 2,9)
11 (9,7 ± 3,2)
2 (3,1 ± 1,9)
5 (5,7 ± 2,6)
12 (10,5 ± 3,0)
15 mm
6 (7,3 ± 3,1)
13 (10,6 ± 3,0)
8 (7,9 ± 3,0)
14 (12,5 ± 1,6)
20 mm
14 (11,1 ± 3,2)
13 (12,3 ± 2,6)
Uwagi – Płatki uszu w doborze płciowym
  1. Dla prostoty pełna nazwa „dolny punkt zrostu małżowiny usznej z twarzą” została tu pominięta.
  2. Jest to odległość między bruzdą międzyskrawkową a dolnym punktem zrostu (ang. I-O distance).
  3. Pełna nazwa to „składowej wolnobrzegowej ogonowej”.
  4. Jest to odległość między dolnym punktem zrostu a wierzchołkiem płatka (ang. O-S distance).
  5. Łatwo zauważyć, iż wprowadzony we wcześniejszych akapitach podział na płatki „przyrośnięte” do twarzy i „odstające” od twarzy jest powiązany ze składową ogonową. Dla składowej ogonowej wynoszącej 0 płatek jest przyrośnięty. Dla składowych 5, 10, 15 i 20 płatek jest odstający.

Płatki uszu jako strefa erogenna[edytuj]

Płatki posiadają wiele zakończeń nerwowych i dla niektórych ludzi są strefą erogenną[23].

Motyw płatka ludzkiej małżowiny usznej jako strefy erogennej ukazał się dwóch scenach filmu Nietykalni, w produkcjach z Humphreyem Bogartem i Lauren Bacall[24] oraz w jednej ze scen filmu Diplomatic Immunity z Craigiem Parkerem i Hannah Marshall[25].

Miłość może być okazywana w wieloraki sposób, lecz naukowcy uważają, że można ją sprowadzić do trzech elementów – pożądania, atrakcyjności i przywiązania. Obecnie chcą oni zidentyfikować obszary mózgu odpowiedzialne za tego typu odczuwane przez nas doznania[20].

Całowanie płatków uszu i ich okolic[edytuj]

Pocałunki uszu są niekiedy pierwszym wyrazem pożądania ze strony mężczyzn[26].

Podczas całowania partnerzy zazwyczaj ograniczają się do ust, zapominając o sąsiadujących z nimi uszami. Dla wzmocnienia doznań przenosi się pocałunki (szybkie i drobne) z warg, podążając po łuku żuchwowym aż do miejsca zrastania się płatka ucha z obszarem skóry za żuchwą[Sex 1][27].

Etapy całowania płatków uszu i ich okolic[27][28]
  1. Nawilżenie czubka języka i zakreślanie nim szlaczka po krawędzi ucha partnera.
  2. Migotanie językiem po wierzchniej powierzchni płatka, spodniej powierzchni i po jego krawędzi.
  3. Uchwycenie płatka ucha wargami ust na moment przed objęciem zębami.
  4. Delikatne objęcie płatka ucha siekaczami.
  5. Powolne ciągnięcie płatka do dołu, aż do momentu wyślizgnięcia.
  6. Wodzenie językiem po krawędzi uszu w celu nawilżenia.
  7. Delikatne dmuchanie po zwilżonej skórze[Sex 2][Sex 3].
  8. Wciąganie powietrza zamiast dmuchania[Sex 4].
  9. Wodzenie językiem po wewnętrznej krawędzi ucha, zewnętrznej krawędzi oraz między nimi.
  10. Szeptanie pieszczotliwych słówek.

Aby doznania towarzyszące podgryzaniu płatków uszu były intensywniejsze, należy podczas trzymania płatka ucha między dwoma parami siekaczy łechtać go wierzchołkiem języka lub wykonywać ruchy ssące wargami[29].

Należy unikać[27]
  • wkładania języka do kanału słuchowego[Sex 5]
  • cmokania centralnej części małżowiny ucha[Sex 6]

Małżowina uszna jest dla mnie do pewnego stopnia jak wisienka na torcie; jak małe, drogocenne cacuszko, które musi być od czasu do czasu czule wypielęgnowane. Dopóki zakończenia nerwowe nie zmarniały pod wpływem braku bodźców, miałem już płatek ucha między zębami. Zastanawiałem się, jak ona to odbiera; lecz niebawem odwzajemniła mi się i podobnie się ucieszyłem, gdy jej dziewczęce usta uchwyciły mój narząd słuchu.

(niem. Die Ohrmuschel sehe ich dabei gewissermaßen als Sahnehäubchen; als kleines, wertvolles Schmuckstück, das von Zeit zu Zeit zärtlich gepflegt werden muss. Bevor die Sensoren unter mangelnder Beachtung verkümmern, habe ich das Ohrläppchen schon zwischen den Zähnen. Ich dachte, ihr wisst das zu schätzen; umgekehrt freue ich mich genauso, wenn Mädchenlippen mein Hörorgan für sich entdecken.)

— Florian Kaindl, jetzt.de Süddeutsche Zeitung[30]

Efekty towarzyszące podnieceniu seksualnemu[edytuj]

Wiadomo, iż gęsto występujące naczynia włosowate są kluczowe dla erotycznej funkcji płatków uszu. Podczas podniecenia seksualnego oraz stosunku ciśnienie tętnicze znacząco się podwyższa. Wskutek tego krew kapilarna wywiera większy nacisk na ściany naczyń włosowatych, przez co zwiększają swoją średnicę. Sumaryczny efekt zwiększenia średnicy naczyń włosowatych widoczny jest w postaci[31]:

  • różowego lub czerwonego zabarwienia płatków uszu
  • obrzmienia owych płatków

Podczas gryzienia płatków uszu dochodzi również do niekontrolowanych drgawek oraz westchnień[32].

Argumenty przeciwko postrzeganiu płatków uszu jako strefę erogenną[edytuj]

Wiele osób traktuje uszy jedynie jako narząd fizjologiczny, którego nie należy powiązywać ze sferą seksualną. Wstręt do adorowania płatków oraz uszu jako całości wiąże się z higieną tej części ciała[Sex 7] oraz tendencją partnerów do ślinienia się[24].

Uwagi – Płatki uszu jako strefa erogenna
  1. W cytowanej pozycji mowa o obszarze pod płatkiem ucha.
  2. Wywołuje to uczucie mrowienia i chłodu.
  3. Należy uważać, aby strumień powietrza nie był skierowany do kanału słuchowego, gdyż wywołuje to ból.
  4. Wywołuje to uczucie gorąca.
  5. Niektórzy ludzie preferują taką czynność, jednak przed całowaniem trzeba się zapytać o zgodę.
  6. Może temu towarzyszyć zassanie powietrza z kanału słuchowego, co powoduje ból.
  7. W przewodzie słuchowych, znajdującym się w pobliżu płatków uszu, oraz w śladowych ilościach na samych płatkach znajduje się woskowina.

Płatki uszu w medycynie[edytuj]

Płatki są zwykle gładkie, wyjątkowo występują pomarszczone (można je spotkać w niektórych chorobach genetycznych, na przykład zespole Beckwitha-Wiedemanna) lub pofałdowane. Pomarszczenie płatków najczęściej zwiększa się z wiekiem[33].

Naukowcy chętnie pobierają z tej części ciała kropelki krwi poprzez nakłuwanie[2].

Inną anomalią w obrębie płatków usznych jest ich niedostateczne rozwinięcie. Sytuacja taka ma miejsce w przypadku zespołu Ehlersa-Danlosa[34].

Na płatkach uszu występuje jeden z pierwszych objawów boreliozy – tzw. pseudochłoniak boreliozowy. Objawem jest niebolesny naciek zapalny[35].

Operacje plastyczne i korekcje chirurgiczne[edytuj]

W związku z rozwojem medycyny estetycznej chirurgia plastyczna umożliwia modyfikację kształtu płatków uszu. Są one ważną częścią ludzkiej anatomii. Z tego powodu liczne grono pacjentów reprezentujących obie płcie decyduje się na chirurgiczną naprawę zdeformowanych płatków uszu[36]. Do najczęściej przeprowadzanych zabiegów z tej dziedziny zaliczamy[37]:

  • pomniejszanie płatków uszu
  • powiększanie płatków uszu.
Pomniejszanie płatków uszu

Celem tego rodzaju operacji plastycznych jest usunięcie nadmiernie rozrośniętej tkanki[37]. Na zdjęciach zostały przedstawione schematycznie miejsca korekty płatka usznego polegające na wycięciu nadmiarowej tkanki (nadmiarowa tkanka została wyszczególniona kolorem turkusowym). Wszelkie czynności poprzedza dokładne zaznaczenie przebiegu cięcia. Może ono mieć charakter klinowy bądź zygzakowaty[37]. Następnie chirurg precyzyjnie wycina tkankę, po czym zszywa obie krawędzie po ubytku[37]. Najważniejszym celem przy samym wykonywaniu amputacji jest zachowanie płynnego przejścia i symetrii między obiema częściami[37]. Celem długoterminowym, który również leży w gestii lekarza, jest przeprowadzenie zabiegu w taki sposób, by w okresie rekonwalescencji doszło do całkowitego zagojenia się blizn[37].

Powiększanie płatków uszu

Jedną z przyczyn decydowania się na zwiększenie płatków uszu jest chęć jego wymodelowania w późniejszych etapach operacji plastycznej lub przywrócenie mu zbliżonych rozmiarów po skaleczeniach, którym towarzyszył ubytek tkanki[37]. W praktyce chirurgicznej wyróżnia się dwie wiodące metody tego rodzaju zabiegu[37]:

  • z zastosowaniem skalpela (bardzo inwazyjna, stricte chirurgiczna)
  • z zastosowaniem zastrzyków (stricte kosmetyczna).

Pierwsza metoda (chirurgiczna) zaczyna się od zaaplikowania pod oraz za płatek polimeru rozciągającego warstwy tkanki skórnej oraz tkanki tłuszczowej. Skutkuje to rozrostem korygowanych tkanek. Potem wykonuje się rekonstrukcję pierwotnego kształtu płatka małżowiny usznej, a na koniec przeprowadza się właściwą część zabiegu: modelowanie z użyciem skalpela. Ze względu na specyfikę tej metody jej zastosowanie przeważnie ma miejsce w przypadku operacji nowotworów tkanki skórnej oraz drastycznych urazów (m.in. zerwania, rozcięcia płatka ucha lub oberwania znacznej jego części)[37].

Druga metoda (kosmetyczna) polega na aplikowaniu w docelowe miejsce małych porcji kwasu hialuronowego lub innych substancji powodujących efekt wypełnienia. Stosuje się ją przede wszystkim ze względów estetycznych[37]. W przeciwieństwie do metody chirurgicznej nie wymaga ona amputacji tkanek. Rezultaty osiągnięte tą metodą są nietrwałe – utrzymują się przez okres około jednego roku[37].

Korekcja chirurgiczna po zerwaniu dziurek po kolczykach

Częstym powodem decydowania się na operacyjną korekcję płatków uszu jest urazowe zerwanie dziurek po kolczykach lub nadmierne rozciągnięcie owych dziur (głównie ze względu na nadmierny ciężar biżuterii, zwiotczenie tkanki, albo jedno i drugie jednocześnie)[37]. Inną przyczyną podjęcia się tego zabiegu jest wcześniejsze wykonanie dziurek zbyt nisko na powierzchni płatka usznego (zbyt blisko krawędzi), co może grozić zerwaniem skóry podczas noszenia kolczyków wiszących lub (subiektywnie) wyglądać po prostu nieestetycznie w przypadku kolczyków typu sztyfty[37].

Jeśli doszło jedynie do nadmiernego rozciągnięcia się dziur, zadanie chirurga ogranicza się do precyzyjnego zdarcia naskórka w obrębie dziury i zszyciu ze sobą krawędzi urazowych. Przy zastosowaniu tej metody nakład pracy chirurga jest nieznaczny[37][38][39].

Jedna z metod usuwania rozciągniętych dziur, zaproponowana przez dr. Tana[40], polega na wykonaniu dziurkaczem owalnego urazu, który następnie zszywa się chirurgicznie. Ilustruje to poniższa tabelka.

Powyższa technika okazuje się użyteczna, choć nie zalicza się do najefektywniejszych. Wadą metody Tana jest zmiana kształtu płatka małżowiny ucha[40]. Skutki mogą być bardzo niezadowalające w przypadku płatków o małych rozmiarach lub gdy dziura ulokowana jest tuż przy dolnej krawędzi płatka.

Alternatywny zabieg polegający na zupełnym rozcięciu dziury i zszyciu krawędzi urazowych obrazuje ilustracja po prawej stronie[40].

Jeśli doszło wprost do zerwania dziurek z wytworzeniem widocznej rany (ang. bifid – rozszczepiony na dwoje)[7], wówczas stosuje się plastik chirurgiczny, który umożliwia skuteczne zagojenie się blizn pourazowych. Najczęściej jest to tak zwany Lappenplastik oraz Z-Plastik[37]. Ważne jest, by wykonujący zabieg wykonał szycie ze wzmożoną uwagą, gdyż dzięki temu krawędzie urazowe mogą się idealnie nałożyć i zagoić i nie będzie śladu wcześniejszego urazu[37]. Niekiedy po operacji konieczny jest kolejny zabieg na jednym z płatków uszu mający na celu nadanie im symetrii[7].

Korekcja odstających płatków uszu

Gdy mówimy ogólnikowo o korekcji odstających uszu, często mamy na myśli korekcję odstających płatków usznych. Poprzez wycięcie wrzecionokształtnej warstewki tkanki po tylnej części płatka usznego można polepszyć jego ukształtowanie w obrębie reszty ucha. Tego typu korekcja ma sens wtedy, gdy płatki uszne odstają w stopniu bardzo widocznym (nawet o 90°)[37].

Korekcja kształtu płatków uszu

Niektóre osoby rodzą się z płatkami uszu nadmiernie przyrośniętymi do policzków. Można wtedy wykonać modelowanie kształtu, wówczas chirurg zaokrągla płatki. W efekcie płatki uszu stają się (subiektywnie) atrakcyjniejsze[7].

Inną przyczyną patologicznego przywarcia płatków do tylnej części policzków jest poliftingowy ubytek tkanki widoczny pod postacią blizny[7].

Opisany powyżej zabieg zostawia po sobie cienką, prawie niezauważalną bliznę[7].

Rekonwalescencja po zabiegu

Z reguły po wykonaniu zabiegu wystarczającym środkiem ochronnym jest opatrunek w postaci plastra. Ważne, aby nie odbiegał on kształtem od opatrywanego narządu oraz by miał kolor maskujący go na tle skóry[37]. Szwy chirurgiczne wprowadza się okres od 10 do 14 dni[36] i powinny być usunięte jeszcze przed ostatecznym wygojeniem rany, żeby proces regeneracji przebiegł prawidłowo i nie zostały permanentne dziurki po szwach. Nie należy wykonywać kolejnych dziurek na nowe kolczyki przed upływem 6 miesięcy od wygojenia się poprzedniego urazu. Dziurki powinien wykonywać w tym przypadku tylko chirurg plastyczny, by nie doszło do naruszenia fragmentów blizn podatnych na ponowne zerwanie[37]. Opisane powyżej zabiegi nie są refundowane, płaci za nie klient. Cena zabiegu za granicą waha się od 400 do 1200 $[36][Med 1].

Korekcje niechirurgiczne[edytuj]

Usuwanie keloidów

Gojeniu się ran po kolczykach często towarzyszy powstawanie tak zwanych keloidów. Są one wolno namnażającą się tkanką nowotworową[41] wyrastającą poza obrys rany[42]. Na poziomie komórkowym charakteryzują się napęczniałymi fibroblastami, cienkimi włóknami kolagenowymi i małą ilością substancji podstawowej[43].

Poza chirurgicznymi metodami usuwania keloidów (między innymi wycinaniem) istnieją sposoby niechirurgiczne:

Zastrzyki z roztworami steroidów

Jedną z metod stosowanych w leczeniu keloidów jest aplikowanie steroidów (m.in. kortykosteroidów).

W badaniu przeprowadzonym na 16 pacjentach, u których zastosowano kurację kenalogiem (ang. Triamcinolone acetonide) kombinowaną z wycinaniem tkanki, udało się w ciągu 6 miesięcy skutecznie wyleczyć 15 pacjentów bez nawrotów choroby. Pozostałego pacjenta wyleczono za drugim podejściem. Keloidy wycinano chirurgicznie, a rany zszywano szwami prolenowymi (ang. prolene), które następnie usuwano po 10-14 dniach po operacji. Pacjentom podawano miejscowe zastrzyki, obejmujące dawkę 0,5 ml o stężeniu 0,5% za każdym razem, gdy dochodziło do rozrostu keloidu[51].

Brachyterapia

Standardowa radioterapia jest trudna do zastosowania dla płatka małżowiny usznej ze względu na jego nieregularny kształt. Skuteczność specyficznej metody radiologicznej (brachyterapii) dowiedziono na próbie 11 pacjentów. Wokół urazu pooperacyjnego aplikowano im czterokrotnie preparat promieniotwórczy o dawce 5 Gy w odstępach sześciogodzinnych (w sumie 20 Gy). Całkowitą dawkę dostarczono w ciągu 2 dni od chirurgicznego wycięcia keloidu. Po zastosowaniu tej metody nie stwierdzono nawrotu choroby w przeciągu 5 lat od zabiegu[46].

Terapeutyczne uciskacze
Uciskacz terapeutyczny płatka ucha

Uciskacze terapeutyczne są powszechnie stosowane w leczeniu keloidów. Powinny być użyte od razu po zdjęciu szwów chirurgicznych. Cechują się[41]:

  • niepalnością
  • wytrzymałością mechaniczną
  • lekkością
  • łatwością w zakładaniu i zdejmowaniu przez pacjenta
  • równomiernym uciskiem na całą tkankę
  • łatwością w modyfikowaniu powierzchni wywierającej ucisk (oraz powierzchni, która ma nie wywierać ucisku)
  • brakiem wpływu na jakość odbieranego dźwięku
  • estetycznością
  • łatwością w utrzymywaniu higieny
  • łatwością w produkcji
  • niską ceną

Procedura obowiązująca podczas leczenia z użyciem terapeutycznych uciskaczy polega na[41]:

  1. nałożeniu na siebie dwóch 3-milimetrowych płytek z czystego poli(metakrylanu metylu)
  2. wymodelowaniu przy użyciu piły elektrycznej dwóch identycznych półksiężycowatych kawałków o wymiarach 4 × 2 cm[Med 3]
  3. wywierceniu dwóch profilowanych otworów o średnicy 3 mm w odległości 5 mm od wierzchołków
  4. wkręceniu dwóch nylonowych śrubek o średnicy 3 mm w wykonane otwory
  5. wpasowaniu płatka pacjenta w tak wykonany uciskacz i zaznaczeniu niezmywalnym flamastrem obszaru usunięcia keloidu
  6. użyciu frezarki w akrylową głowicą do wymodelowania uciskaczy, by nadać estetyczny kształt
  7. ponownym wpasowaniu płatka w uciskacz i zaciśnięciu przez wkręcanie śrubek, aż do widocznego zblednięcia tkanki
  8. pouczeniu pacjenta, jak zdejmować i zakładać zaciskacz oraz utrzymywać jego higienę
  9. zaplanowaniu z pacjentem codwutygodniowych wizyt kontrolnych.

Płytki uciskacza są zaciskane aż do lekkiego zblednięcia tkanki keloidowej, co świadczy o zatamowaniu naczyń włosowatych zaopatrujących tę tkankę w substancje odżywcze. Prowadzi to do hipoksji, czyli niedotlenienia tkanki, skutkującej degeneracją i dezintegracją fibroblastów. Wykorzystując ten mechanizm, można zwalczać komórki tworzące keloidy[41].

Piśmiennictwo nie rozstrzyga kwestii[41]:

  • czasu, jaki musi upłynąć między zabiegiem chirurgicznym a terapią uciskową
  • czasu, jaki musi trwać terapia uciskowa
  • liczby godzin, przez które uciskacz powinien być codziennie noszony.

Wiadomo natomiast, iż[41]:

  • Od pacjentów wymaga się ciągłego noszenia uciskaczy przez okres 6 miesięcy.
  • Uciskacze terapeutyczne stosuje się tylko wobec płatków uszu, są one bowiem dostatecznie elastyczne, by móc je uciskać za pomocą płaskich płytek. Leczenie chrzęstnej części małżowiny usznej wymaga użycia sprzętu wykonanego na zamówienie.

Płatek małżowiny usznej w akupresurze[edytuj]

Akupresura ma zastosowanie w razie obniżonego samopoczucia, najprostsza forma w tym przypadku polega na[52]:

  • ujęciu płatka ucha dwoma opuszkami palców
  • mocnym uciskaniu
  • wykonywaniu opuszkami ruchów okrężnych.

Istnieją wzmianki o wpływie akupresury płatków uszu na przewód pokarmowy. Według zasad akupresury masaż skrzydełek nosa lub płatków uszu powinien zmniejszyć uczucie głodu.

Płatki uszu są energetycznie połączone z mózgiem. Gdy masujemy płatek prawego ucha dochodzi do stymulacji lewej półkuli mózgu i przysadki mózgowej. Gdy masujemy płatek lewego ucha dochodzi do stymulacji prawej półkuli mózgu i szyszynki[Med 4][53].

Masaż płatków uszu, a ogólnie również reszty ucha, wykonuje się za pomocą kuliście zakończonych masażerów[54] lub gołymi dłońmi[55]. Pomimo iż w aurikuloterapii obszarem czynności jest cała małżowina ucha oraz początek przewodu słuchowego, to jako pierwsze stymulowane są płatki uszu[Med 5][56].

Masaż newralgicznych punktów płatków uszu

Przyczyny dla stosowania masażu uszu są różnorodne. Według medycyny wschodniej zewnętrzna część ucha przedstawia się jako mikrosystem reprezentujący całe ciało. Tak samo jak w pozostałych rodzajach refleksologii, punkty na uszach nawiązują do specyficznych obszarów na ciele. Zatem masaż tych punktów daje terapeutyczne korzyści dla związanych z nimi miejscami[Med 6][57].

Zachodnia medycyna zmierza natomiast do postrzegania masażu uszu bardziej jako drogi do wzmożenia odprężenia, zmniejszenia napięcia i ogólnie do dobrego prowadzenia się. Ponadto z drugiej strony ucho jest pełne zakończeń nerwowych, więc wykonywanie masażu z zastosowaniem ucisku newralgicznych punktów uszu pozwala doświadczyć przyjemnych i stymulujących doznań[57].

Niezależnie od mechanizmu wykazano, że stosowanie ucisku na określone miejsca ucha uśmierza ból odległych partii ciała. Masaż uszu wyzwala wydzielanie endorfin, które są naturalnie występującymi środkami przeciwbólowymi[58]. Stymulacja płatków uszu podnosi stężenie endorfin jednocześnie we krwi i w płynie mózgowo-rdzeniowym.

Masaż płatków uszu wspomaga też leczenie cyklu kurczowo-bólowego (ang. pain-spasm-pain cycle). Większość bólów mięśniowych wiąże się z krępowaniem mięśni podczas kurczu przez otaczającą je tkankę łączną. Gdy mózg każe motoneuronom zainicjować i utrzymać skurcz, to mięśnie już w nim pozostają (nawet to ustąpieniu bodźca). Stymulacja meridianów (newralgicznych punktów nerwowych) połączonych z mózgiem może wyregulować sygnały elektryczne pochodzące z mózgu, tym samym zatrzymując aktywność niepożądanych odruchów. Po zapoznaniu się z mapą służącą do aurikuloteriapii można odnaleźć newralgiczne punkty przypisane do konkretnych części ciała objętych bólem[58].

Doznania bólowe, które spowodowane są przez podrażnione nerwy można uśmierzyć przez regulowanie patologicznych i nadwrażliwych łuków odruchowych połączonych z mikrosystemem uszu i somatyczną częścią mózgu.

(ang. Pain sensations that are due to irritated nerves can be relieved by the normalizing of pathological, hypersensitive reflex pathways that interconnect the ear microsystem and the somatotopic brain.)

Storrs L. Olson
Wpływ masażu na układ hormonalny

Wykazano, że niezależnie od specyfiki poszczególnych mechanizmów stosowanie ucisku na określone miejsca ucha uśmierza ból odległych partii ciała. Masaż uszu wyzwala wydzielanie endorfin, które są naturalnie występującymi środkami przeciwbólowymi. Badania wykazały, iż stymulacja uszu podnosi stężenie endorfin jednocześnie we krwi i płynie mózgowo-rdzeniowym[59].

Płatek małżowiny usznej w akupunkturze[edytuj]

Dziedzina akupunktury poświęcona małżowinie usznej nosi nazwę aurikuloterapia[Med 7]. U jej podstaw leży założenie, że na uchu ludzkim znajdują się punkty odpowiadające poszczególnym częściom ciała[60].

W myśl prekursorów aurikuloterapii małżowina uszna stanowi mapę receptorów ludzkiego organizmu, gdyby nałożyć na małżowinę ucha obraz ludzkiego płodu, położenie narządów znalazłoby odzwierciedlenie w receptorach na małżowinie usznej (w tym na płatku ucha). W aurikuloterapii wykorzystuje się ponad 200 takich punktów[60].

Meridiany I strefy małżowiny[edytuj]

W praktyce osób specjalizujących się w akupunkturze wprowadzono topografię punktów w poszczególnych strefach małżowiny usznej – I strefą jest właśnie płatek[1].

Płatek małżowiny usznej dzieli się na 9 pól – każde z nich odpowiadać ma za inne obszary energetyczne w ciele. Podział wykonuje się za pomocą trzech linii poziomych i dwóch linii pionowych. Należy zauważyć, że na płatku usznym znajdują się tylko meridiany odpowiadające poszczególnym częściom głowy[1].

Pole Punkt Znaczenie w akupunkturze
Pole I
Punkt agresji
Nakłuwanie tego punktu znosić ma uczucie agresji, łagodzić nienawiść i niechęć.
Punkt 1
Odpowiada zębom szczęki.

Nakłuwany przy bólu zębów szczęki.

Pole II
Punkt 2
Odpowiadają jamie ustnej i dziąsłom.

Nakłuwany przy procesach zapalnych i ropnych jamy ustnej i dziąseł.

Punkt 3
Punkt 4
Odpowiada jamie ustnej, dziąsłom i językowi.

Nakłuwany przy procesach zapalnych i ropnych jamy ustnej i dziąseł oraz procesach zapalnych i bólu języka.

Pole III
Punkt 5
Odpowiada szczęce górnej.

Nakłuwany przy stanach chorobowych szczęki, głównie przy zapaleniu II gałązki nerwu trójdzielnego.

Punkt 6
Odpowiada żuchwie.

Nakłuwany przy stanach chorobowych żuchwy, głównie przy zapaleniu III gałązki nerwu trójdzielnego.

Pole IV
Punkt 7
Odpowiada zębom żuchwy.

Nakłuwany przy bólu zębów żuchwy. Jest to punkt analgetyczny.

Pole V
Punkt 8
Odpowiada gałce ocznej (odpowiednio prawej i lewej).

Nakłuwany przy bólu gałki ocznej (odpowiednio prawej lub lewej).

Nakłuwany przy zapaleniu spojówek, kurzej ślepocie, krótkowzroczności i jaskrze.

Pole VI
Punkt 9
Odpowiada uchu wewnętrznemu.

Nakłuwany przy osłabieniu słuchu, zapaleniu ucha środkowego, szumie lub dzwonieniu w uszach oraz zawrotach głowy pochodzenia usznego (chorobie Ménière’a).

Pole VIII
Punkt 10
Odpowiada migdałkom podniebiennym.

Nakłuwany przy wszystkich ostrych i przewlekłych chorobach migdałków.

Wymogi jakościowe zabiegu[edytuj]

Podstawowym problemem związanym z zabiegami inwazyjnymi, do których zalicza się cięcia chirurgiczne, zastrzyki (iniekcje) oraz nakłucia akupunkturowe, jest czystość używanych narzędzi[60].

Stymulacja igłami może być zastąpiona prądem, wiązką światła (np. laserem) lub małymi namagnesowanymi kuleczkami, które umieszcza się po przeciwnych stronach płatka. Kuleczki przyciągają się, a tym samym uciskają pożądane punkty[60].

Zastosowanie aurikuloterapii[edytuj]

Aurikuloterapia jest formą akupunktury odpowiednią dla osób, które obawiają się igieł i nakłuwania ciała w wielu miejscach. Terapia skoncentrowania jest w jednym miejscu, co zmniejsza stres związany z kłuciem ciała na dużej powierzchni. Jej zwolennicy uważają, że pozwala na szybkie postawienie odpowiedniej diagnozy wielu dolegliwości pozornie niezwiązanych z małżowiną uszną. Dawać ma także szybką ulgę w uciążliwym bólu, niektórzy stosują ją jako ekspresowy środek uspokajający. Stosowana bywa jako uzupełnienie terapii chorób o podłożu psychicznym (depresji, nerwicy i bezsenności)[60].

Aurikuloterapia stosowana jest m.in. przy[60]:

Zastrzeżenia dotyczące aurikuloterapii[edytuj]

Aurikuloterapia jest techniką niekonwencjonalną i nie może zastąpić leczenia konwencjonalnego. Stanowi natomiast dodatek do innych terapii, a jej stosowanie wymaga wcześniejszego porozumienia z lekarzem prowadzącym[60].

Choroby obejmujące płatki uszu[edytuj]

Suchość skóry płatków uszu[edytuj]

Sucha skóra pojawiająca się na płatkach uszu jest dla wielu objawem krępującym i denerwującym. Wywołana jest wieloma czynnikami medycznymi i środowiskowymi, które w razie nieleczenia stanowią poważne zagrożenia (m.in. zdrowotne i towarzyskie). Wobec tego ważne jest dla osoby dotkniętej przypadłością, by rozumiała przyczyny suchości płatków i wiedziała jak można temu przeciwdziałać[61].

  • Objawy

Suchości skóry towarzyszą różnorodne objawy. Płatki mogą być szorstkie w dotyku oraz mieć plamki i gulki. Skóra może również zacząć swędzieć, czerwienić się, puchnąć oraz łuszczyć się w formie przetłuszczonych grudek. Mogą temu towarzyszyć ból głowy, zmęczenie oraz gorączka[61][Med 8].

  • Przyczyny

Przyczyny suchości skóry płatków są różnorodne. Na przykład stan zwany rogowaceniem słonecznym (ang. solar keratosis), dotyczący wierzchniej warstwy skóry, pośrednio spowodowany jest wcześniejszym wystawieniem na działanie promieni UV, zaś bezpośrednio zmutowaniem komórek nabłonka. Analogicznie poparzenie słoneczne powoduje pieczenie i linienie. Łojotok, który również się wiąże z suchością skóry uszu, występuje przy nałożeniu się nadprodukcji łoju i podwyższonej aktywności drożdży z gatunku Malassezia[61].

  • Leczenie

Gdy suchość skóry wynikła z powodu rogowacenia słonecznego, lekarz zleca kurację miejscową w celu zabicia zdegenerowanych komórek lub przysposobienia układu odpornościowego do wchłonięcia owych komórek. W leczeniu poparzenia słonecznego stosuje się środki przeciwzapalne (np. ibuprofen), które pomagają w zmniejszeniu opuchlizny towarzyszącej suchości skóry. Mleczka zawierające w składzie kortykosteroidy, ketokonazol, smołę węglową oraz cynk również wspomagają w przypadku łojotoku oddzielenie się zeschniętego naskórka od zdrowej tkanki[61].

  • Profilaktyka

Dla uniknięcia suchości skóry na płatkach uszu, zaleca się nieprzesiadywanie w upalne dni na terenach bardzo nasłonecznionych – szczególnie między godziną dziesiątą a szesnastą. Jest to okres najmocniejszego nasłonecznienia. Dodatkowo trzeba stosować nakrycia głowy zasłaniające płatki uszu, nawet gdy słońce zakrywają chmury[Med 9]. Dla przeciwdziałania łojotokowi na powierzchni płatków należy je często myć i opanowywać stres prowadzący do nawrotów łojotoku[61].

  • Zastrzeżenia

Częste wystawianie się na działanie słońca nie powoduje tylko suchości skóry płatków. Może ono też skutkować uszkodzeniem DNA komórek skóry prowadzącym do nowotworów złośliwych, takich jak rak kolczystokomórkowy skóry oraz czerniak. Pozostawiona bez leczenia suchość skóry płatków uszu wynikła z przewlekłego łojotoku prowadzi do infekcji grzybicznych i bakteryjnych, problemów z pewnością siebie oraz dyskomfortu psychicznego[61].



Brodawki na płatkach uszu[edytuj]

Brodawki są niezłośliwymi naroślami występującymi na skórze. Mimo iż płatki uszu nie są najczęstszym miejscem występowania brodawek, jeden ich rodzaj, zwany seborrheic wart, seborrheic keratosis lub senile wart[Med 10], może wystąpić na uszach. W przypadku stwierdzenia na swoim ciele takiej brodawki należy skontaktować się z lekarzem pierwszego kontaktu lub dermatologiem, by upewnić się czy nie mamy do czynienia z nowotworem[62][63][64].

  • Objawy

Na uchu zewnętrznym (w tym płatku ucha) mogą wykształcić się różnego rodzaju łagodne guzki nowotworowe nabłonka. Jedynym rodzajem takich zmian, które są stwierdzane na uszach sporadycznie, są brodawki z rodzaju seborrheic wart. Są one zazwyczaj płaskie i brązowe. Tworzą je komórki skóry rosnące w nieprzeciętnym tempie. Pozostałe narośla przypominające brodawki mogą mieć podłoże miażdżycowe lub ziarniniakowe[62][63][64].

  • Przyczyny

Nie wiadomo dokładnie, jaki czynnik przyczynia się do powstania seborrheic keratosis, choć brodawki te występują dość powszechne i przybywa ich z wiekem. Pewną rolę odgrywają tu geny, gdyż brodawki występują jednocześnie i członków danej rodziny. Inną przyczynami występowania brodawek są: wystawienie płatków uszu na działanie promieni UV, zakażenie wirusem HPV i podwyższony poziom estrogenów[62][63][64][65].

  • Rozpoznanie

Podobnie jak w przypadku innych narośli skórnych, należy się zastanowić czy powstała brodawka nie ma charakteru nowotworowego. Doświadczeni dermatolodzy potrafią odróżnić brodawki z rodzaju seborrheic keratosis od innych zmian nowotworowych po ich obejrzeniu, ale diagnoza powinna być potwierdzona badaniem mikroskopowym komórek pobranych z chorego miejsca[62][63][64].

  • Leczenie

Jeśli brodawka występująca na płatku ucha zaczyna wywoływać ból lub przeszkadza w inny sposób, można ją usunąć na wiele sposobów. Przy zastosowaniu kriochirurgii aplikuje się ciekły azot w miejsce brodawki, by ją zamrozić. Wówczas odpadnie po kilku dniach. Można też brodawkę przyżegać (ang. cauterization), a następnie wyłyżeczkować. Użycie łuku elektrycznego przypala zwyrodniałą tkankę, która może być następnie usunięta z użyciem łyżeczki o ostrej, zakrzywionej krawędzi[62][63][64].



Martwica płatków uszu[edytuj]

W sierpniu 1979 odnotowano przypadek martwicy fragmentu płatka ucha rozchodzącej się od dolnego punktu zrostu, aż do wierzchołka płatka ucha, miała ona purpurowe zabarwienie. Badanie tkanki w ciemnym polu wykazało obecność krętka bladego. W opisanym przypadku do zakażenia krętkiem bladym doszło, według pacjenta, przez zacięcie płatka ucha nożyczkami podczas wizyty u fryzjera[66].



Nabłoniak wapniejący płatków uszu[edytuj]

Jest to nowotworem skóry atakującym mieszki włosowe, można go wyczuć jako twardy guzek o wymiarach od 1 do 2 cm. Jego przypadki odnotowuje się w każdej grupie wiekowej.[67]


Uwagi – Płatki uszu w medycynie
  1. Przytoczone ceny odnoszą się do New York City.
  2. Angielska nazwa pressure earring może być dla polskiego czytelnika myląca, gdyż earring słownikowo oznacza „kolczyk” i przy takim tłumaczeniu byłby to „kolczyk uciskowy”. Dla polskiego wyrazu kolczyk źródłosłowem jest kolec – którego nie ma pressure earring – natomiast angielskie earring to dosłownie „pierścień do ucha” lub „kółko do ucha”. Wobec tego pressure earring można by tłumaczyć jako „uciskowe kółko do ucha” – jednak lepszym terminem wydaje się być „uciskacz terapeutyczny płatka ucha”.
  3. W zależności od potrzeby stosuje się płytki o wymiarach 3,7 × 1,7 cm dla małych płatków lub płytki o wymiarach 4,3 × 2,3 cm dla dużych płatków.
  4. Fakt, iż stymulacja płatka lewej małżowiny usznej oddziałuje na szyszynkę może być wykorzystany jako naturalny zamiennik środków wspomagających zasypianie. Prawdopodobnie kilkunastominutowe muskanie lewego płatka wargami ust może przyspieszyć zaśnięcie osoby układającej się do snu.
  5. Czasownik stymulować ma zastosowanie nie tylko w sferze seksualnej. Pochodzi on od łacińskiego słowa stimulus oznaczającego bodziec.
  6. Według Instytutu Studiów nad integralną ochroną zdrowia.
  7. W niektórych publikacjach termin aurikuloterapia jest stosowany również wobec akupresury.
  8. Nie mniej te same objawy mogą występować na innych częściach ciała (np. na szyi, skórze włosów oraz przedramion).
  9. Choć gęste chmury nie przepuszczają światła widzialnego, promienie UV swobodnie przez mnie prześwitują, a ich kontakt ze skórą skutkuje poparzeniem słonecznym.
  10. Brak polskiej nazwy.

Płatki uszu w kulturze[edytuj]

W średniowiecznej Europie uważano, iż przyrośnięte płatki uszne są cechą charakteryzującą czarownice – dlatego u każdej nowo narodzonej dziewczynki mającej przyrośnięte płatki podcinano je w taki sposób, aby odstawały od reszty głowy[68].

W języku japońskim wyrażenie „dotykać płatek ucha” (jap. 耳たぶに触れる) jest idiomem i oznacza „słuchać”[69].


Chwytanie i ciągnięcie za płatki uszu[edytuj]

Ciągnięcie za płatki uszu wywołane stresem

Ludzie ciągną za płatki uszu z różnych powodów. Przykładowo u kobiet często występuje regularny i długotrwały nawyk ciągnięcia się za płatki uszu[70]. Nawyk ten bierze się z potrzeby odwrócenia uwagi (swojej oraz otoczenia) od własnych lęków. W konsekwencji płatki uszu ulegają widocznemu rozciągnięciu i zwiotczeniu[71].

Nawyk łapania się za płatki uszu jest charakterystyczny dla kłamców. Podczas układania wypowiedzi sprzecznych z prawdą u osoby je wypowiadającej ma miejsce dysonans poznawczy. Aby w relacjach z otoczeniem obronić prawdziwość przekazu z oczywistych względów dla kłamcy fałszywego, układ współczulny wzmaga krążenie ogólne tak, by mózg był wystarczająco odżywiony do sprawnego uzasadniania kłamstwa. Efektem ubocznym zwiększonego ciśnienia tętniczego jest rozszerzenie naczyń włosowatych płatków uszu i ich zaczerwienienie[72].


Ciągnięcie za płatki uszu jako forma karesu.

Ciągnięcie za płatki uszu jest formą karesu (ang. caress – pieścić). Łapiąc za płatek innej osoby naruszamy jej przestrzeń prywatną. Tym samym dajemy jej sygnał o zainteresowaniu nią w znaczeniu seksualnym[73][74].


Płatki uszu w kamasutrze[edytuj]

Podczas gwałtownej fali pożądania partnerzy uciekają się do tak zwanych ukąszeń miłosnych. Są to pieszczoty wykonywane paznokciami (uciskanie różnych części ciała – w tym płatków uszu[75]) oraz podgryzanie zębami[76].


Ukąszenia miłosne z użyciem paznokci[edytuj]

Uciskanie paznokciami to niezwykła i wyjątkowa forma pieszczot, przeznaczona dla ludzi najbardziej namiętnych i pełnych pożądania[77]. W związku z tym w kamasutrze powstały techniki zwane ukąszeniami miłosnymi. Ukąszenia miłosne z użyciem paznokci są formą karesu. Jako takie nierozerwalnie wiążą się z podgryzaniem[77]. Do ukąszeń miłosnych z użyciem paznokci zaliczamy:

  • ostukiwanie paznokciami lub naciskanie paznokciami – polega na lekkim naciskaniu tak, by podnieść włoski bez zostawiania śladu na skórze[75].
  • półksiężyc – polega na naciskaniu paznokciami na tyle mocno, aby na skórze powstały półokrągłe ślady[78].
  • koło – powstaje z połączenia dwóch półksiężyców[78].
  • linia – jest to wariant półksiężyca, gdzie ślad jest na tyle krótki, iż nie przybiera półokrągłego kształtu[78].


W kamasutrze w celu wykonywania ukąszeń miłosnych krawędzie paznokci lewej dłoni są często:

  • żłobione w rowki przypominające zęby piły – w przypadku osób odczuwających intensywną namiętność[77]
  • spiłowywane spiczasto na kształt dzioba papugi – w przypadku osób średnio zmysłowych[77]
  • stylizowane na kształt półksiężyca – w przypadku osób odczuwających słabą namiętność[77]


Zwrócić należy uwagę, aby paznokcie były[77]:

  • jasne
  • wypięlęgnowane
  • czyste
  • niepopękane
  • wypukłe
  • błyszczące
  • miękkie

Ukąszenia miłosne przez podgryzanie[edytuj]

Ukąszenia miłosne przez podgryzanie dzielimy ze względu na intensywność na:

  • ukąszenie sekretne – takie, po którym na skórze zostaje tylko lekkie zaczerwienienie[79]
  • ukąszenie nabrzmiałe – takie, gdy skóra jest przyciskana mocno z obu stron[79]
    • kropka – ukąszenie nabrzmiałe, w którym uczestniczą zaledwie dwa zęby po przeciwnych stronach skóry[79]
    • sznur kropek - ukąszenie nabrzmiałe, w którym uczestniczą wszystkie zęby[79]


W kamasutrze do wykonywania ukąszeń zęby powinny być[80]:

  • równe
  • piękne
  • błyszczące
  • poddające się barwieniu
  • proporcjonalne
  • niepołamane



Przekłuwanie płatków uszu[edytuj]

Na całym świecie i na przestrzeni historii ludzkości płatek uszny jest miejscem ciała najpowszechniej poddawanym kolczykowaniu[81]. Powszechne są przypadki rozrywania się płatków usznych pod ciężarem bardzo masywnych kolczyków lub gwałtownego ciągnięcia za nie[82]. W wielu kulturach praktykuje się rozpychanie dziur po przekłuciu (tzw. stretching) przy użyciu ozdób przeznaczonych do rozpychania i wydłużania płatków usznych, by przystosować je do noszenia tuneli[83].

Powikłania towarzyszące noszeniu kolczyków.
Keloid płatka ucha powstały w wyniku piercingu.
Keloid płatka ucha powstały w wyniku piercingu.
Keloid płatka ucha powstały w wyniku piercingu.
Zapalenie tkanki łącznej płatka ucha powstałe w wyniku piercingu.
Postępujące rozczłonkowywanie się płatka ucha wywołane siłą ciążenia.
Stosunek Kościoła katolickiego do kolczykowania uszu

W XIII wieku Kościół Katolicki zabronił kolczykowania uszu, w związku z dogmatem, według którego człowiek jest stworzony na obraz Boga i w związku z tym, nikt nie ma prawa ingerować w ten obraz. Po wprowadzeniu powszechnego zakazu, uszy kolczykowali sobie tylko piraci, złodzieje oraz przedstawiciele niższych klas społecznych[84].


Niekorzystne efekty noszenia kolczyków w świetle badań naukowych[edytuj]

Do najczęstszych powikłań związanych z noszeniem kolczyków zalicza się:

Wśród dzisiejszego społeczeństwa tradycyjne kolczyki są codziennym elementem u ludzi, którzy przekłuli sobie wcześniej płatki uszu. Niemniej przekłute uszy stanowią poważne ryzyko zdrowotne, bowiem w miejscu przekłucia dojść może do infekcji lub rozerwania płatka ucha w razie nieumyślnego zaczepienia kolczyka o inny przedmiot.

(ang. Pierced earrings are commonplace in today’s society for people who have pierced ears. Pierced ears, however, present some health hazards including infection and tearing of the earlobe if the earring should be accidentally snagged.)

— Darlyne J. Bradford[86]
Alergia na nikiel

Zarejestrowano zależność pomiędzy wczesnym przekłuwaniem uszu u dziewczynek, a występującym później rozwojem alergii[87][88][89][90][91].

Według Ewy Czarnobilskiej (kierownika zespołu prowadzącego badania) główną przyczyną występowania odczynu alergicznego, wymienianą przez alergologów, jest obecność niklu jako składnika stopów do produkcji kolczyków – przy czym nieistotny jest deklarowany przez producenta rodzaj metalu, z jakiego wykonana jest biżuteria, gdyż nikiel jest standardowym składnikiem[88][89].

Objawy alergii widoczne są w postaci wyprysków skórnych. Objaw ten jest często tłumaczony alergią pokarmową (np. na mleko), tymczasem przyczyna leży w kontakcie kolczyka (jonów niklu) z układem limfatycznym[88][89].

Ciekawym jest fakt, iż zdjęcie kolczyków przez dziecko nie skutkuje zniknięciem objawów alergii. Układ immunologiczny zapamiętuje obecność jonów niklowych, które przez pewien okres życia występowały we krwi i limfie człowieka. Mimo zaprzestania noszenia kolczyków u dziecka może występować reakcja alergiczna na[88][89]:

  • metalowe części garderoby
  • aparaty ortodontyczne[92]
  • protezy dentystyczne[92]
  • płytki ortopedyczne
  • potrawy gotowane w garnkach z dodatkiem niklu
  • margarynę (nikiel jest katalizatorem uwodorniającym tłuszcze nienasycone)
  • monety (w szczególności jednozłotowe)[92]
  • czekoladę
  • orzechy
  • warzywa strączkowe
  • wino
  • piwo.

W badaniach alergologicznych na próbie 428 uczniów w wieku 7–8 i 16–17 lat stwierdzono, że[88][89]:

  • u 30% badanych wystąpiła alergia na nikiel
  • alergia występowała częściej u dziewcząt, które miały założone kolczyki we wczesnym dzieciństwie.

Innymi objawami alergii na nikiel są[88][89]:

  • nawracające infekcje
  • ataki astmy
  • przewlekłe zapalenie krtani.


Nieinwazyjne pierścienie imitujące tradycyjne kolczyki[edytuj]

 Osobny artykuł: Klipsy.

5 stycznia 1984 Darlyne J. Bradford zgłosiła do urzędu patentowego USA przedmiot o nazwie „Pierścień uciskający płatek, który symuluje prawdziwego kolczyka” (ang. Lobe-pinching earring which simulates piercing earring)[86].

Pierścień ten skonstruowano tak, iż posiada niewielką przestrzeń, w którą wkłada się płatek ucha. Każda z obu przerw w pierścieniu zakończona jest kuleczką. Kuleczki równomiernie rozkładają nacisk na uchwyconej powierzchni skóry. Wymienione kuleczki mają w przekroju mniejszą powierzchnię od powierzchni przekroju pierścienia, więc nie są widoczne po założeniu biżurerii[86].

Pierścienie imitujące prawdziwe kolczyki wykonuje się metodą odlewniczą. Płynny stop krzepnie w jamie o kształcie projektowanej obręczy. Po ostygnięciu odlewu usuwa się naddatki z kanalików odpowietrzających[86].


Makijaż płatków uszu[edytuj]

Nowym trendem w świecie mody[Kult 1] jest makijaż płatków uszu (ang. earlobe make-up)[93]. Stanowi alternatywną dla kolczykowania i tatuażu formę ozdabiania uszu. Stosuje się w nim kredki do rzęs (ang. eye-liner). Prekursorem idei makijażu płatków uszu jest projektant mody Anthony Vaccarello, który wyszedł z koncepcją stworzenia biżuterii za pomocą makijażu.

To coś jak tatuaż lub ozdoba. (ang. It’s like a tattoo or an embellishment.)

— Wywiad z Thomasem Pecheux

Uzyskanie ostrych konturów nie jest możliwe z użyciem tradycyjnej kredki do brwii. Wówczas stosuje się ją w formie upłynnionej[93], do produkcji której stosuje się maść Homeoplasmine[93].

Obecnie ciężko przewidzieć reakcję opinii publicznej wobec tej formy ozdabiania się.

Zalety makijażu płatków uszu:

  • bezinwazyjność
  • łatwość w modyfikowaniu i usuwaniu ozdoby
  • różnorodność form właściwa dla prac malarskich i rysunków
  • brak przeciwwskazań zdrowotnych
  • brak powikłań charakterystycznych dla piercingu
  • większa od kolczyków powierzchnia ekspozycji


Depilacja płatków uszu[edytuj]

Owłosienie na uszach przeważnie występuje u mężczyzn i rośnie z wiekiem. Nadmierny rozwój owłosienia w przewodzie słuchowym, na powierzchni małżowiny i dookoła niej powoduje uczucie niezręczności. Przyczyn nadmiernego owłosienia upatruje się w dziedziczeniu cech po rodzicach oraz zmianach hormonalnych (wynikłych np. z nieumiejętnej kuracji farmakologicznej lub patologicznej aktywności gruczołów płciowych). Należy pamiętać, że owłosieniem jest również niewidoczny z bliska meszek utrzymujący przy skórze warstewkę ciepłego powietrza[Kult 2][94].

Obecnie znane są różne techniki depilacji, dzięki którym można pozbywać się niechcianych włosów. Robi się to z użyciem nożyczek, pęsety oraz wosku. Tego typu metody są proste w stosowaniu, zapewniają tymczasowe lub stałe pozbycie się owłosienia rosnącego na uszach[94].

Nie wiadomo, z jakiego powodu włosy mogą nadmiernie rosnąć w uszach i dookoła nich. Istnieje teoria, według której wraz z wiekiem torebki włosowe na powierzchni uszu stają się wrażliwe na zmiany stężenia testosteronu we krwi, co powoduje odbiegający od normy wzrost włosów. O ile nadmierny rozwój owłosienia u mężczyzn jest akceptowalny na powierzchni klatki piersiowej, rąk (z wyłączeniem dłoni) oraz w postaci brody i wąsów, o tyle włosy wystające z uszu uchodzą za nieestetyczne. Pozbywanie się włosów z uszu jest dla mężczyzn bardzo istotne w wyrabianiu opinii zadbanych[94].


Uwagi – Płatki uszu w kulturze
  1. Według cytowanego źródła makijaż płatków uszu wypromowano we wrześniu 2014 roku w Paryżu.
  2. Warstewka ciepłego powietrza wspomaga krążenie w naczyniach włosowatych tuż pod powierzchnią naskórka. Zabezpiecza równiej uszy przed utratą ciepła. Usunięcie warstewki meszku może spowodować niekontrolowaną przez organizm utratę ciepła, w konsekwencji częstsze przeziębienia, a w zimę nawet odmrożenie uszu.

Płatki uszu w biometrii[edytuj]

Pomiar parametrów życiowych przy użyciu implantów podskórnych[edytuj]

W związku z dynamicznym rozwojem technologii medycznej możliwym stało się mierzenie parametrów życiowych (np. tętna, ciśnienia tętniczego, stężenia glukozy, stężenia hormonów i temperatury) za pomocą implantów podskórnych[95]. Wśród sportowców pomiar wymienionych parametrów jest bardzo istotny, ale trudny do przeprowadzenia bez przerw. Codzienna aktywność wiąże się bowiem z koniecznością bycia w ruchu, a wiele urządzeń pomiarowych wymaga przebywania w jednym miejscu, gdyż nie są one mobilne. Odpowiedzią na te uniedogodnienia są implanty podskórne cechujące się permanentnością.

Płatek małżowiny usznej spełnia pewne kryteria, które pozwalają na implantowanie w nim urządzeń pomiarowych[95]:

  • Po pierwsze płatek małżowiny usznej jest jedną z części ciała, które nie wywierają w swoich tkankach naprężeń (brak mięśni mogących zgnieść implanty).
  • Po drugie presja fizyczna, na którą wstawiony jest płatek małżowiny usznej, jest nieznaczna.
  • Po trzecie płatek małżowiny usznej jest zbudowany z tkanki łącznej (tłuszczowej oraz luźnej siateczkowatej), która zapewnia ochronę przed czynnikami mechanicznymi.
  • Po czwarte płatek małżowiny usznej jest gęsto unaczyniony (naczyniami włosowatymi). Gęste unaczynienie zapewnia kontakt z krwią, co umożliwia badanie wyżej wymienionych parametrów.

Wykazano, iż krew pobierana z płatków uszu jest wiarygodnym źródłem informacji o zaburzeniach płucnej wymiany gazowej, można więc je monitorować z zastosowaniem implantów podskórnych[96].


Diagnoza chorób układu krążenia[edytuj]

Stan płatków uszu może być przesłanką do podejrzewania niektórych chorób. Na przykład obecność pewnego typu bruzd jest powiązana z chorobami układu krążenia[7]. Dotyczy to m.in. chorób naczyń wieńcowych. W badaniu na 430 pacjentach, którzy dla uproszczenia danych nie mieli nigdy operacji naczyń wieńcowych, wykazano iż obecność skośnej bruzdy na płatku ucha (ang. diagonal ear lobe crease – DELC) jest istotnie zależna od zachorowalności i nasilenia choroby niedokrwiennej serca (ang. coronary artery disease – CAD)[97].


Badanie stężenia ołowiu we krwi kapilarnej płatków uszu[edytuj]

Kontekst historyczny

Pobieranie krwi kapilarnej, jako alternatywa dla pobierania krwi żylnej przy użyciu igły, wydaje się wygodną dla pacjenta metodą uzyskiwania materiału do badania stanu zdrowia. Krew kapilarną pobiera się z opuszka palca lub płatka ucha. Metoda ta znalazła zastosowanie w Amerykańskim Czerwonym Krzyżu podczas kwalifikacji potencjalnych dawców krwi.[98]

Cel badania

W badaniu porównano stężenie ołowiu cząsteczkowego we krwi kapilarnej płatków uszu ze stężeniem ołowiu we krwi żylnej.

Metoda

W metodzie badawczej zastosowano zdolność atomów ołowiu do wiązania cząsteczek hemoglobiny oraz białek osocza. Założono, że stężenie hemoglobiny w badanej próbce jest wprost proporcjonalne do stężenia ołowiu cząsteczkowego.

Wyniki i wnioski

W badaniu porównującym stężenie ołowiu we krwi w różnych częściach ciała dowiedziono, iż nie należy badać stężenia tego pierwiastka we krwi kapilarnej płatków uszu, ze względu na dużą szansę zabrudzenia badanej próbki mimo dokładnego oczyszczenia płatka za pomocą alkoholu etylowego. Do zabrudzenia próbki krwi nie doszło przy pobieraniu jej z żyły[Bio 1].


Pomiar termoregulacji[edytuj]

Płatki uszu znajdują zastosowanie w pomiarze termoregulacji. Aby wzbudzić w okolicach twarzowych procesy termoregulacyjne w badaniu wykonanym przez grupę niemieckich naukowców pod przewodnictwem Jana Rustemeyera pokryto płatki uszu aerozolem chloroetanu o działaniu wychładzającym[99].

Uwagi – Płatki uszu w biometrii
  1. Przypuszczalnie większe stężenie ołowiu we krwi kapilarnej płatka małżowiny usznej w porównaniu z krwią żylną jest spowodowane akumulacją tego pierwiastka w tkance tłuszczowej. Możliwe również, że wskutek spowolnionego przepływu krwi w naczyniach włosowatych płatka dochodzi do sedymentacji nierozpuszczalnych w wodzie soli ołowiowych lub metalicznego ołowiu w śladowych ilościach, podczas gdy krew żylna ma dostatecznie dużą szybkość, aby nie następowało swobodne osadzanie się ołowiu (w postaci wolnej, zjonizowanej lub związanej).

Etymologia i deklinacja nazwy łacińskiej lobulus auriculae[edytuj]

Fachowa nazwa płatka małżowiny usznej w języku łacińskim brzmi lobulus auriculae w liczbie pojedynczej oraz lobulī auriculārum w liczbie mnogiej. W liczbie pojedynczej pierwszy człon lobulus oznacza płatek i jest zdrobnieniem od łacińskiego wyrazu lobus oznaczającego płat. Drugi człon auriculae jest dopełniaczem wyrazu auricula oznaczającego małżowina ucha. Odpowiednio w liczbie mnogiej lobulī to zdrobnienie od lobī, zaś auriculārum to dopełniacz od formy mnogiej auriculae oznaczającej małżowiny uszu.

W odmianie frazy rzeczownikowej lobulus auriculae obowiązuje deklinacja I. Przez przypadki odmienia się tylko pierwszy człon lobulus. Z racji, iż przydawką nie jest przymiotnik, lecz rzeczownik w dopełniaczu, to drugi człon auriculae jest nieodmienny. Zamienia się on jedynie w liczbie mnogiej na formę auriculārum, która również nie odmienia się przez przypadki.

Przypisy

  1. a b c Garnuszewski 1988 ↓, s. 170–171.
  2. a b c d e Rene Schumann: Ohrläppchen-Anatomie (niem.). 2014-01-12. [dostęp 2014-09-19].
  3. a b Prateeksha Chandraghatgi: Is there an evolutionary adbantage to having ear lobes? (ang.). Quora.com, 2011-02-27. [dostęp 2016-04-01].
  4. Azaria R., Adler N., Silfen R., Regev D., Hauben D.J. Morphometry of the adult human earlobe: a study of 547 subjects and clinical application. „Plastic and reconstructive surgery”. 7 (111), s. 2398–2402; discussion 2403–4, czerwiec 2003. DOI: 10.1097/01.PRS.0000060995.99380.DE. PMID: 12794488 (ang.). 
  5. Hames i Hooper 2012 ↓, s. 64.
  6. Sawicki 2005 ↓, s. 329.
  7. a b c d e f g h Peter A. Adamson: How Pretty Are Your Earlobes? (ang.). Adamson MD Associates – Cosmetic Facial Surgery Clinic. [dostęp 2015-03-17].
  8. Gerald Popelka: Re: Why do we have earlobes, what they are for, since when? (ang.). Washington University, 1999-08-31. [dostęp 2016-04-01].
  9. a b Bochenek i Reicher 1989 ↓, s. 398.
  10. Ucha pieczenie (pol.). o.elobot.pl. [dostęp 2015-04-26].
  11. Brzostocka-Galej J., Daniel K., Tymińska B., Zduleczna E.: Kosmetologia – materiały szkoleniowe drogerii „Natura”. Warszawa: Polbita Sp. z o.o., 2007, s. 39. (pol.)
  12. Lai L.Y., Walsh R.J. Observations on ear lobe types. „Acta genetica et statistica medica”. 16 (3), s. 250–257, 1966. DOI: 10.1159/000151971. PMID: 5953713 (ang.). 
  13. Williams G. O. & Hughes A. E. Frequencies of attached and free ear lobes in Lagos (Nigeria). „American Journal of Physical Anthropology”. 72 (3), s. 399–401, 1987. DOI: 10.1002/ajpa.1330720312 (ang.). 
  14. Malhotra K.C. Absence of attached ear lobes in four Mendelian isolates. „Journal of Human Evolution”. 3 (5), s. 429–431, 1974. DOI: 10.1016/0047-2484(74)90207-3 (ang.). 
  15. a b c d e Sharma A., Sidhu N. K., Sharma M. K., Kapoor K., & Singh B. Morphometric study of ear lobule in northwest Indian male subjects. „Anatomical Science International”. 82 (2), s. 98–104, 2007. DOI: 10.1111/j.1447-073X.2007.00166.x (ang.). 
  16. Attached earlobe: The myth (ang.). udel.edu. [dostęp 2015-07-26].
  17. H.-R. Wiedemann. Über das “Kerbenohr” beim Exomphalos-Makroglossie-Gigantismus-Syndrom, über Ohrläppchen-Fisteln und über das Vorkommen entsprechender Erscheinungen bei anderweitigen Syndromen sowie bei Gesunden. „European Journal of Pediatrics”. 115 (2), s. 95–110, 1973. DOI: 10.1007/BF00440536. PMID: 4744211 (niem.). 
  18. J.C. Birnholz, E.E. Farrell. Fetal ear length. „Pediatrics”. 81 (4), s. 555–558, 1988. PMID: 3281129. 
  19. Klatt M. E., Ratnapalan S. Earlobe Anomalies in Children. „Clinical pediatrics”. 53 (9), s. 823–825, 2014. DOI: 10.1177/0009922813504028 (ang.). 
  20. a b Charles Arthur: The truth about love: it’s all just lust and earlobes. (ang.). independent.co.uk, 1997-02-16. [dostęp 2015-05-25].
  21. a b Earlobe proportions and attractiveness. 2007-06-28. [dostęp 2015-06-16].
  22. a b c Mowlavi, Arian; Meldrum, D. Garth; Wilhelmi, Bradon J.; Ghavami, Ashkan ; Zook, Elvin G. The Aesthetic Earlobe: Classification of Lobule Ptosis on the Basis of a Survey of North American Caucasians. „Plastic and reconstructive surgery”. 112 (1), s. 266–272, 2003. DOI: 10.1097/01.PRS.0000066368.07829.9B. PMID: 12832904 (ang.). 
  23. Co go podnieca? Strefy erogenne wszystkich znaków Zodiaku. (pol.). 2014-09-24. [dostęp 2014-09-24].
  24. a b Florian Kaindl: Mädchen, was haltet ihr vom Ohrknabbern? (niem.). jetzt.de Süddeutsche Zeitung, 2007-07-06. [dostęp 2015-06-27]. s. 2.
  25. Nibble my earloop... now (Diplomatic Immunity) (ang.). YouTube, 2010-01-14. [dostęp 2015-07-22]. s. 0:00:34-00:01:15.
  26. Birgit Ehrenberg: 9. Ohrenkuss (niem.). MensHealth.de, 2003-12-04. [dostęp 2015-06-26].
  27. a b c Kristy Yorkel: Kiss the Ears! (ang.). getromantic.com, 2009-01-01. [dostęp 2015-06-10].
  28. How to Kiss His Ear | autor = Howcast | Kissing Tips (ang.). YouTube, 2012-12-06. [dostęp 2015-07-22].
  29. 20 sortes de baisers différents: 5. Le baiser du lobe d’oreille (fr.). comment-embrasser.net. [dostęp 2015-07-26].
  30. Florian Kaindl: Mädchen, was haltet ihr vom Ohrknabbern? (niem.). jetzt.de Süddeutsche Zeitung, 2007-07-06. [dostęp 2015-06-27]. s. 1.
  31. The Sexual Response Cycle. Cleveland clinic, 2008. [dostęp 2015-06-27]. (ang.)
  32. Monika Rawal: Power your foreplay (Biting earlobes) (ang.). The Times of India, 2009-08-24. [dostęp 2015-06-28].
  33. Pliegues en el lóbulo de la oreja (hiszp.). MedlinePlus Medical Encyclopedia, 2015-06-10. [dostęp 2015-06-10].
  34. Claude Hamonet: Zespół Ehlersa-Danlosa – Informacje dla lekarzy. (pol.). [dostęp 2014-09-24].
  35. Marta Kucharczyk: Objawy boreliozy (pol.). portal.abczdrowie.pl, 2015-02-11. [dostęp 2015-07-24].
  36. a b c Robert Tornambe M.D.: Beautiful Earlobes, Really? (ang.). huffingtonpost.com, 2012-04-26. [dostęp 2015-06-16].
  37. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s Rene Schumann: Ohrläppchenkorrektur (niem.). 2014-01-12. [dostęp 2014-09-19].
  38. Amer M., Greenbaum S.S., Lask G.P., Parish L.C.: Ear piercing and repair. W: Aesthetic dermatology. Parish L.C., Lask G.P. (red.). New York: McGraw-Hill: 1991, s. 185–189. (ang.)
  39. Edgar C. Tan. Punch Technique–An Alternative Approach to the Repair of Pierced Earlobe Deformities. „The Journal of Dermatologic Surgery and Oncology”. 15 (3), s. 270–272, 1989. DOI: 10.1111/j.1524-4725.1989.tb03159.x. PMID: 2921399. 
  40. a b c Anthony Nikko, Sylvia Hsu, Long T. Quan, Steven S. Greenbaum. Surgical Pearl: Repair of partially torn earlobes – Punch technique versus conversion to complete tear. „J Am Acad Dermatol”. 43 (1), s. 99–101, lipiec 2000. Houston, Texas; Philadelphia, Pennsylvania. DOI: 10.1067/mjd.2000.105562. PMID: 10863232 (ang.). 
  41. a b c d e f Yigal Savion, Mordechai Sela. Prefabricated pressure earring for earlobe keloids. „The Journal of Prosthetic Dentistry”. 99, s. 406–407, 2008. Hadassah Hospital, Jerusalem, Israel: Savion and Sela. DOI: 10.1016/S0022-3913(08)60091-8. PMID: 18456052 (ang.). 
  42. a b Stashower M.E. Successful treatment of earlobe keloids with imiquimod after tangential shave excision. „Dermatol Surg”. 32, s. 380–386, 2006. DOI: 10.1111/j.1524-4725.2006.32077.x. PMID: 16640683 (ang.). 
  43. Yencha M.W., Oberman J.P. Combined therapy in the treatment of auricular keloids. „Ear Nose Throat J”. 85, s. 93–97, 2006. PMID: 16579196 (ang.). 
  44. a b Lawrence W.T. Treatment of earlobe keloids with surgery plus adjuvant intralesional verapamil and pressure earrings. „Ann Plast Surg”. 37, s. 167–169, 1996. DOI: 10.1097/00000637-199608000-00008. PMID: 8863976. 
  45. Fikrle T, Pizinger K. Cryosurgery in the treatment of earlobe keloids: report of seven cases. „Dermatol Surg”. 31, s. 1728–1731, 2005. DOI: 10.2310/6350.2005.31321. PMID: 16336900 (ang.). 
  46. a b A. Lozano Martinez, R. Garcia, E. Cardenas. Recurrent earlobe keloids treated with perioperative high dose rate brachytherapy. „Oncologia Radioterapica”. 18 (1), s. 158. Spain: Hospital Universitario Virgen de la Arrixaca. DOI: 10.1016/j.rpor.2013.03.051 (ang.). 
  47. Martin-Garcia R.F., Busquets A.C. Postsurgical use of imiquimod 5% cream in the prevention of earlobe keloid recurrences: results of an open-label, pilot study. „Dermatol Surg”. 31, s. 1394–1398, 2005. DOI: 10.2310/6350.2005.31203. PMID: 16416606 (ang.). 
  48. Chang C.H., Song J.Y., Park J.H., Seo S.W. The efficacy of magnetic disks for the treatment f earlobe hypertrophic scar. „Ann Plast Surg”. 54, s. 566–569, 2005. DOI: 10.1097/01.sap.0000152529.02954.07. PMID: 15838222 (ang.). 
  49. Pierce H.E. Postsurgical acrylic ear splints for keloids. „J Dermatol Surg Oncol”. 12, s. 583–585, 1986. DOI: 10.1111/j.1524-4725.1986.tb01955.x. PMID: 3711419 (ang.). 
  50. Chalian V.A., Bennett J.E., Sayoc A.M., Ghalichebaf M. Auricular compression stent. „J Prosthet Dent”. 54, s. 560–563, 1985. DOI: 10.1016/0022-3913(85)90434-2. PMID: 3862813 (ang.). 
  51. Hamrick M., Boswell W., & Carney D. Successful treatment of earlobe keloids in the pediatric population. „Journal of pediatric surgery”. 44 (1), s. 286–288, 2009. DOI: 10.1016/j.jpedsurg.2008.10.058. PMID: 19159758 (ang.). 
  52. O czym informuje aurikuloterapia? (pol.). w-spodnicy.ofeminin.pl. [dostęp 2015-04-01].
  53. swami: The Auricular Exercise/ Ear massage (ang.). swamishealingarts.com, 2014-06-16. [dostęp 2015-05-25].
  54. Mary Fong: DIY Chinese Ear Massage (1) Relaxation and Stress Relief (chiń.). You Tube, 2014-02-15. [dostęp 2015-09-07].
  55. Mary Fong: DIY Chinese Ear Massage (2) Relaxation and Stress Relief (chiń.). You Tube, 2014-02-15. [dostęp 2015-09-07].
  56. Mary Fong: DIY Chinese Ear Massage (3) Relaxation and Stress Relief (chiń.). You Tube, 2014-02-26. [dostęp 2015-09-07].
  57. a b Patti Kelly: How to Massage Pressure Points in the Ears (ang.). livestrong.com, 2015-01-28. [dostęp 2015-05-26].
  58. a b Nicole Cutler L.Ac.: The Benefits of Ear Massage (ang.). 2006-05-26. [dostęp 2015-06-09].
  59. Nicole Cutler L.Ac.: The Benefits of Ear Massage (ang.). 2006-05-26. [dostęp 2015-06-09].
  60. a b c d e f g Wioletta Szkopek: Na czym polega aurikuloterapia? (pol.). medycyna-alternatywna.wieszjak.polki.pl. [dostęp 2015-04-01].
  61. a b c d e f Rose Erickson: Dry Skin on Earlobe (ang.). livestrong.com, 2015-02-18. [dostęp 2015-06-23].
  62. a b c d e Adam Cloe: Earlobe Wart (ang.). livestrong.com. [dostęp 2015-06-24].
  63. a b c d e Ohrläppchen Wart (niem.). kimintl.com, 2010-05-06. [dostęp 2015-06-24].
  64. a b c d e Øreflipp vorte (norw.). monkeyclan.com. [dostęp 2015-06-24].
  65. Hafner, C., & Vogt, T. Seborrheic keratosis. „Journal der Deutschen Dermatologischen Gesellschaft”. 6 (8), s. 664–677, 2008-07-29. Berlin: Blackwell Verlag GmbH. DOI: 10.1111/j.1610-0387.2008.06788.x. PMID: 18801147 (ang.). 
  66. Willcox J. R. An atypical case of secondary syphilis. „British Journal of Venereal Diseases”. 57 (1), s. 30–32, 1981 (ang.). 
  67. Bachmeyer C., Wetterwald E., Vuong V. & Moguelet P.. Un pilomatricome de croissance rapide du lobe. „Annales de dermatologie et de vénéréologie”. 140 (8-9), s. 576-578, 2013-05-28. DOI: 10.1016/j.annder.2013.04.075 (fr.). 
  68. Leo Frobenius: Afrikanische Mythen und Magie (Vollständige Ausgabe). Jazzybee Verlag, 2012. ISBN 9783849615048. (niem.)
  69. 耳朶に触れる (jap.). kotobank.jp. [dostęp 2015-06-27].
  70. Am Ohrläppchen (niem.). lachenmithandvordemmund.wordpress.com. [dostęp 2015-07-22].
  71. Ross J. Brothers, Marla N. Jahnke, Daveluy S. Exaggerated Earlobe Ptosis Due to Habitual Ear Pulling. „JAMA Dermatol”. 150 (6), s. 673–674, 2014. DOI: 10.1001/jamadermatol.2013.7948 (ang.). 
  72. Chris Site: The Ear Grabber (ang.). bodylanguageproject.com, 2013-03-06. [dostęp 2015-07-21].
  73. eaRear: earlobe pulling (ang.). YouTube, 2012-02-20. [dostęp 2015-07-21].
  74. eaRear: earpull funny (ang.). YouTube, 2012-02-07. [dostęp 2015-07-21].
  75. a b Chopra 2008 ↓, s. 49.
  76. Chopra 2008 ↓, s. 52.
  77. a b c d e f Chopra 2008 ↓, s. 48.
  78. a b c Chopra 2008 ↓, s. 50.
  79. a b c d Chopra 2008 ↓, s. 53.
  80. Chopra 2008 ↓, s. 52-53.
  81. Marta Smolarz: Historia piercingu (pol.). 2009-03-18. [dostęp 2014-09-12].
  82. Gentille Javidzad: Depending on the style, size, and type of earrings there is a risk of a widened ear lobe, which may result in a tear. (ang.). [dostęp 2014-09-12].
  83. Carly Wickell: Ear Gauging. (ang.). 2014-09-12. [dostęp 2014-09-12].
  84. The history of earrings (ang.). jewellerypassion.net. [dostęp 2015-07-18].
  85. a b c d Deborah Watson. Torn Earlobe Repair. „Otolaryngologic Clinics of North America”. 35 (1), s. 187, luty 2002. San Diego, California: University of California San Diego School of Medicine. DOI: 10.1016/S0030-6665(03)00102-6. PMID: 11781215 (ang.). 
  86. a b c d Darlyne J. Bradford: Lobe-pinching earring which simulates piercing earring (US 4538429 A) (ang.). Urząd Patentowy USA, 1985-09-03. [dostęp 2015-07-27].
  87. Szkodliwe kolczyki (pol.). fizjoinformator.pl. [dostęp 2015-04-01].
  88. a b c d e f Polscy naukowcy ostrzegają: kolczyki szkodzą dzieciom (pol.). tvn24.pl. [dostęp 2015-04-01].
  89. a b c d e f Czarnobilska E., Obtułowicz K., Dyga W., Wsołek-Wnęk K., Śpiewak R. Contact hypersensitivity and allergic contact dermatitis among school children and teenagers with eczema. „Contact Dermatitis”. 60 (5), s. 264–269, 2009. DOI: 10.1111/j.1600-0536.2009.01537.x. PMID: 19397618. 
  90. Thyssen, J. P., Linneberg, A., Menné, T., & Johansen, J. D. The epidemiology of contact allergy in the general population–prevalence and main findings. „Contact Dermatitis”. 57 (5), s. 287–299, 2007. DOI: 10.1111/j.1600-0536.2007.01220.x. PMID: 17937743. 
  91. Larsson-Stymne, B., & Widström, L. Ear piercing–a cause of nickel allergy in schoolgirls?. „Contact Dermatitis”. 13 (5), s. 289–293, 1985. DOI: 10.1111/j.1600-0536.1985.tb02580.x. PMID: 4092451. 
  92. a b c Salim AA, Grotti A, Riscala CM. Nickel actions in the human body. „An Bras Dermatol”. 2 (62), s. 85–96, 1987 (ang.). 
  93. a b c Sophia Panych: Good-bye Ear Cuffs, Hello Ear Makeup (ang.). allure.com, 2014-09-23. [dostęp 2015-05-22].
  94. a b c How to Remove Ear Hair? (ang.). hairremoval.ygoy.com. [dostęp 2015-06-26].
  95. a b Depari, A., Flammini, A., Rinaldi, S., Vezzoli, A. A Portable Multi-sensor System for Non-invasive Measurement of Biometrical Data. „Procedia Engineering”. 47, s. 1323–1326, 2012. DOI: 10.1016/j.proeng.2012.09.399. 
  96. Aguilaniu B., Maitre J., Diab S., Perrault H., & Péronnet F. Detection of disturbances in pulmonary gas exchanges during exercise from arterialized earlobe PO2. „Respiratory physiology & neurobiology”. 177 (1), s. 30–35, 2011. DOI: 10.1016/j.resp.2011.03.005. PMID: 21397053. 
  97. Shmilovich H., Cheng V. Y., Rajani R., Dey D., Tamarappoo B. K., Nakazato R., ... & Berman D. S. Relation of diagonal ear lobe crease to the presence, extent, and severity of coronary artery disease determined by coronary computed tomography angiography. „The American journal of cardiology”. 109 (9), s. 1283–1287, 2012. DOI: 10.1016/j.amjcard.2011.12.024. PMID: 22335855 (ang.). 
  98. Lauralynn Taylor, Robert L. Jones, Kevin Ashley, James A. Deddens, Lorna Kwan. Comparison of capillary earlobe and venous blood monitoring for occupational lead surveillance. „J Lab Clin Med”. 143 (4), s. 217–224, kwiecień 2004. Cincinnati, Ohio; Atlanta, Georgia; Los Angeles, California. DOI: 10.1016/j.lab.2003.12.011. PMID: 15085080 (ang.). 
  99. Rustemeyer J.,Radtke J. & Bremerich A. Thermography and thermoregulation of the face. „Head & Face Medicine”. 3 (17), 2007-03-15. DOI: 10.1186/1746-160X-3-17 (ang.). 

Bibliografia[edytuj]

  • Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia człowieka. T. V. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1989, s. 190–193. ISBN 83-200-1230-9.
  • Zbigniew Garnuszewski: Renesans akupunktury. Warszawa: Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, 1988, s. 170–171. ISBN 83-217-2685-2. (pol.)
  • David Hames, Nigel Hooper: Biochemia – krótkie wykłady. Wyd. III. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012. ISBN 978-83-01-16327-3.
  • Wojciech Sawicki: Histologia. PZWL, 2005. ISBN 83-200-3127-3.
  • Tarun Chopra: Kamasutra. Warszawa: Bellona SA, 2008. ISBN 978-83-11-10829-5.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.