Parafia Przemienienia Pańskiego w Wierzbicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Parafia Przemienienia Pańskiego
Kościół mariawicki w Wierzbicy
Kościół mariawicki w Wierzbicy
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Siedziba Wierzbica
Adres ul. Stanisława Staszica 17
26-680 Wierzbica
Data powołania 7 lipca 1977
Wyznanie starokatolickie
Kościół Starokatolicki Mariawitów
Diecezja warszawsko-płocka
Kościół Przemienienia Pańskiego
Proboszcz kapł. Tadeusz Maria Fidelis Kaczmarski
Wezwanie Przemienienia Pańskiego
Wspomnienie liturgiczne 6 sierpnia
Położenie na mapie gminy Wierzbica
Mapa lokalizacyjna gminy Wierzbica
Parafia Przemienienia Pańskiego
Parafia Przemienienia Pańskiego
Położenie na mapie powiatu radomskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu radomskiego
Parafia Przemienienia Pańskiego
Parafia Przemienienia Pańskiego
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Parafia Przemienienia Pańskiego
Parafia Przemienienia Pańskiego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Parafia Przemienienia Pańskiego
Parafia Przemienienia Pańskiego
Ziemia51°14′53,7″N 21°04′47,4″E/51,248250 21,079833
Strona internetowa
Kościół mariawicki od ul. Stanisława Staszica
Tylna ściana kościoła
Msza Święta w kościele parafialnym w Wierzbicy

Parafia Przemienienia Pańskiego w Wierzbicymariawicka parafia diecezji warszawsko-płockiej, Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w RP.

Siedziba parafii oraz kościół parafialny Przemienienia Pańskiego znajduje się w Wierzbicy, w gminie Wierzbica, powiecie radomskim, województwie mazowieckim.

Obszar[edytuj]

Parafia w Wierzbicy jest niewielką, jednakże rozległą powierzchniowo, placówką misyjną; skupia wiernych z: Wierzbicy, Radomia, Iłży, Starachowic, Szydłowca i okolic. Obszar parafii można porównać do terytorium rzymskokatolickiej diecezji radomskiej. Jest najmniejszą parafią personalną Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Polsce.

Parafia posiada jeden kościół parafialny w Wierzbicy pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego, plebanię oraz cmentarz w Prędocinie koło Iłży. Mariawici z Wierzbicy i okolic chowani są na cmentarzu grzebalnym w Wierzbicy.

Historia[edytuj]

Parafia Przemienienia Pańskiego w Wierzbicy jest najmłodsza spośród wszystkich parafii mariawickich w Polsce (erygowana dopiero w 1977), ale historia mariawityzmu w okolicach Radomia jest znacznie dłuższa i sięga początków XX wieku. Wiąże się ona z osobą kapłana Marii Fidelisa Szokalskiego, jedynego kapłana mariawity z diecezji sandomierskiej, który pełnił funkcję wikariusza w Iłży.

Parafia w Prędocinie[edytuj]

W trakcie wyodrębniania się mariawityzmu z Kościoła rzymskokatolickiego, Stanisław Maria Fidelis Szokalski został zasuspendowany przez władze diecezjalne, a pewna ilość parafian szukała opieki duszpasterskiej duchownych mariawickich już po powstaniu samodzielnego Kościoła Mariawitów. Nabożeństwa były odprawiane okresowo w kaplicy domowej. Dnia 8 sierpnia 1908 formalnie zawiązała się parafia mariawicka w Iłży, a 8 grudnia tego samego roku w przebudowanym domu ofiarowanym przez gospodarza Jana Bryłę we wsi Prędocin została poświęcona kaplica mariawicka. W 1909 pod nadzorem inżyniera Wąsowskiego z Iłży, w tej samej wsi wzniesiono drewniany, modrzewiowy kościół. W Prędocinie urządzono również niewielki cmentarz grzebalny.

Placówka mariawicka w Iłży z siedzibą w Prędocinie była stosunkowo niewielka i dlatego była ona zwykle obsługiwana przez kapłanów z Lublina. Nieliczna grupa wiernych uległa podziałowi w czasie rozłamu w mariawityzmie. Jednak aż do 1968 przy kościele w Prędocinie mieszkała siostra zakonna Joanna Chełstowska, która się nim opiekowała. Po jej przeniesieniu do Płocka, z uwagi na jej podeszły wiek, kościół został rozebrany, gdyż istniały plany budowy w Prędocinie murowanej świątyni. Nie wyraził jednak na to zgody Urząd do Spraw Wyznań. W związku z tym w pobliskiej wsi Krępa Kościelna urządzono kaplicę w domu Kazimierza i Anieli Grodzickich. Jednak po ich śmierci, ich rzymskokatolicki siostrzeniec, który odziedziczył posesję, nie wyraził zgody na utrzymanie w budynku kaplicy mariawickiej. Do parafii w Prędocinie należało wówczas około 80 osób z Wierzbicy.

Rozłam w Wierzbicy[edytuj]

Gdy w Prędocinie mariawityzm zanikał, w rzymskokatolickiej parafii św. Stanisława w Wierzbicy mianowany został 27-letni wikary, ks. Zdzisław Kos. Ówczesny proboszcz parafii rzymskokatolickiej ks. Marian Bujarczak, pobierał wygórowane opłaty za posługi duszpasterskie, przez co nie był lubiany w swojej parafii. Wikary miał inne podejście do obowiązków, co nie spodobało się proboszczowi. Miał on bowiem szykanować ks. Kosa, a rozmaite plotki na temat tych szykan obiegły parafię, rozbudzając niepokój o los młodego wikarego wśród życzliwych mu parafian.

Ks. Zdzisław Kos został w końcu przeniesiony przez biskupa Piotra Gołębiowskiego do innej parafii, ale w 1962, zachęcany przez swoich dawnych parafian oraz rodzinę, pojawił się ponownie w Wierzbicy, gdzie z ich pomocą udało mu się zająć kościół parafialny i stworzyć związek wyznaniowy o nazwie „Niezależna Samodzielna Parafia Rzymskokatolicka w Wierzbicy”. Część wiernych pozostała jednak wierna biskupowi – dla nich nabożeństwa odprawiano w domu prywatnym lub pod gołym niebem. W miejscowości dochodziło do kłótni i bójek na kamienie, kołki i kłonice, płonęły stodoły. Sprawa dla ks. Kosa zakończyła się ekskomuniką.

Parafia w Wierzbicy[edytuj]

Po bolesnym dla Wierzbicy rozłamie część wiernych nie pogodziła się z decyzjami kurii, przedkładając ideały kapłańskie nad posłuszeństwo wobec zasad prawa kanonicznego. Swojego moralnego i duszpasterskiego wsparcia postanowili poszukać w Kościele Starokatolickim Mariawitów i udawszy się do Płocka na doroczne uroczystości z okazji 15 sierpnia, w 1968 poprosili ówczesnego biskupa naczelnego Wacława Marię Innocentego Gołębiowskiego o przyjęcie ich pod jurysdykcję tego Kościoła. Jednak formalny wniosek w tej sprawie wpłynął dopiero 2 października.

Ze względu na kłopoty kadrowe prośba ta nie mogła od razu zaowocować mianowaniem stałego proboszcza. Nową placówkę obsługiwali kapłani z okolicznych parafii: kapłan Maria Sławomir Rosiak z Wiśniewa, kapłan Maria Kazimierz Kaczmarski z Łowicza, kapłan Maria Łukasz Kaczorek z Warszawy i kapłan Maria Eugeniusz Miśkiewicz z Płocka. Stosunkowo najbardziej zaangażowany był w Wierzbicy jednak obecny biskup, wówczas kapłan Włodzimierz Jaworski, który pomimo niedogodnych połączeń dojeżdżał tu co tydzień z Radzyminka, w latach 1970-1973. Warunki przy powstawaniu nowej parafii były ciężkie, napięte nastroje społeczne w osadzie utrudniały pracę duszpasterską i przyjazd kapłanów wiązał się z obelgami a nawet obrzucaniem kamieniami.

Kapłanowi Włodzimierzowi udało się nabyć działkę gruntu z drewnianym budynkiem, który miał być zaadaptowany na kościół. Ten projekt razem ze staraniami o prawne zatwierdzenie parafii mariawickiej w Wierzbicy władze kościelne powierzyły młodemu kapłanowi Tadeuszowi Marii Fidelisowi Kaczmarskiemu, który był wówczas proboszczem w Pepłowie i stamtąd, od października 1972 doglądał postępu prac w Wierzbicy. Parafia starokatolicka mariawitów pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego została formalnie erygowana przez biskupa naczelnego Stanisława Marię Tymoteusza Kowalskiego w 1977 i w tym samym roku, 10 lipca w obecności licznego grona mariawickiego duchowieństwa i wiernych została konsekrowana nowa świątynia parafialna.

Początki proboszczowania kapłana Fidelisa były bardzo ciężkie. Spotykał się on z licznymi przejawami niechęci, których kulminację stanowiła próba podpalenia plebanii. Stan techniczny budynku kościelnego był zły, dlatego próbowano zastąpić go inną, nową świątynią, tym bardziej że dochodziło tam do licznych aktów wandalizmu. W tym samym miejscu wznoszono przez kilka lat nowy, murowany kościół, którego sylwetka utrzymana jest w góralskim stylu. Został on poświęcony 16 września 1984.

Duchowieństwo[edytuj]

Podwaliny pod byt parafialny kładł ówczesny kapłan, a obecny biskup śląsko-łódzki Zdzisław Maria Włodzimierz Jaworski. Kontynuatorem prac na stanowisku proboszcza jest nadal kapłan Tadeusz Maria Fidelis Kaczmarski. Zorganizował on parafię, a następnie wzniósł niewielki kościół. Z parafii wierzbickiej pochodzi kapłan Zenon Maria Krzysztof Czyżewski, proboszcz w Żeliszewie Dużym.

Rolę plebanii spełnia od początków stary niewielki, wiejski budynek mieszkalny zakupiony i przeniesiony na teren parafialny. W 1996 przy pomocy kapłana Mieczysława Marii Kazimierza Kaczmarskiego i parafian strykowskich budynek został obmurowany. Mieszka w nim kapłan, mieści się tu także kancelaria parafialna wykorzystywana również do spotkań parafialnych oraz pomieszczenia gospodarcze.

Nabożeństwa i święta[edytuj]

  • Msza św. w niedziele i święta o 11.00
  • Msze św. w dni powszednie według ogłoszenia
  • Nabożeństwa w dni powszednie według ogłoszenia, zwykle o 17.00;
  • Adoracja miesięczna odbywa się 25 dnia każdego miesiąca
  • Uroczystość parafialna 6 sierpnia
  • Spowiedź ogólna w pierwszą niedzielę miesiąca oraz na zamówienie.

Bibliografia[edytuj]