Park Narodowy Iguaçu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy Parku Narodowego Iguaçu w Brazylii. Zobacz też: Park Narodowy Iguazú w Argentynie.
Park Narodowy Iguaçu
Iguaçu Falls 03.jpg
Położenie Parana
 Brazylia
Data utworzenia 10 stycznia 1939[1]
Powierzchnia 1700 km²
Odwiedzających rocznie 1 550 607 (2014)[2]
Położenie na mapie Brazylii
Mapa lokalizacyjna Brazylii
Park Narodowy Iguaçu
Park Narodowy Iguaçu
Ziemia25°41′S 54°26′W/-25,683333 -54,433333
Strona internetowa

Park Narodowy Iguaçupark narodowy położony w brazylijskim stanie Parana przy granicy z Argentyną, utworzony 10 stycznia 1939. Od południa jego granicę stanowi graniczna rzeka Iguaçu, dalej znajduje się argentyński Park Narodowy Iguazú. Od 1986 figuruje na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Od 2008 uznawany jest przez BirdLife International za ostoję ptaków IBA.

Park utworzono 10 stycznia 1939 na mocy dekretu No. 1035[1]. Jest to drugi najstarszy park w Brazylii[3]. Liczy 1700,86 km² powierzchni[4]. Za obszar chroniony uznano go już w 1916. Po utworzeniu był poszerzany o dodatkowe obszary w 1944 i 1981[1].

Warunki naturalne[edytuj | edytuj kod]

Park położony jest tuż powyżej miejsca, w którym rzeka Iguaçu wpada do Parany. Iguaçu tworzy południową granicę parku[1]. W jego obrębie znajduje się 19 większych i 275 pomniejszych wodospadów[5].

Obszar parku w większości jest płaski. Podłoże tworzą głównie wulkaniczne bazalty i mezozoiczne osady, gleby częściowo laterytowe.

Charakterystycznym punktem parku jest Wodospad Iguazú; w miejscu wodospadu rzeka ma 1200 m szerokości. Ściana skalna, po której spada wodospad, ma kształt półkolisty. Ciągnie się na długości 2700 m, z czego 800 m znajduje się po stronie brazylijskiej.

Klimat subtropikalny, wilgotny. Roczna suma opadów sięga ponad 2000 mm, wilgotność względna 80–90%[1].

Roślinność[edytuj | edytuj kod]

W niższej części parku występuje subtropikalny las deszczowy obfitujący w paprocie drzewiaste, liany i epifity. W wyżej położonych obszarach występuje wilgotny las z drzewami zrzucającymi liście, araukariami brazylijskimi (Araucaria angustifolia) i palmami[1].

Fauna[edytuj | edytuj kod]

W parku odnotowano ponad 550 gatunków ptaków, 120 ssaków, 635 gatunków motyli, 79 gadów i 55 płazów[3]. Ze ssaków występują tu jaguary (Panthera onca), pumy (Puma concolor)[6], oceloty nadrzewne (Leopardus wiedii), mazamy, tapiry anta (Tapirus terrestris), pekariowce obrożne (Pecari tajacu), pekari białobrode (Tayassu pecari), mrówkojady wielkie (Myrmecophaga tridactyla), sarniaki pampasowe (Ozotoceros bezoarticus), a według danych IUCN z 1997 także i wyjce czarne (Alouatta caraya), kajmany szerokopyskie (Caiman latirostris), kajmany karłowate (Paleosuchus palpebrosus) i żararaki urutu (Bothrops alternatus)[1].

Awifauna[edytuj | edytuj kod]

Samiec organki stalowej, Euphonia chalybea

Od 2008 BirdLife International uznaje park za ostoję ptaków IBA. Wymienia 68 gatunków, których występowanie zaważyło na uznaniu parku za ostoję. Wśród nich jest jeden krytycznie zagrożony wyginięciem (2016) – siniaczek paskowany (Claravis geoffroyi) – i 2 zagrożone – grdacz czarnoczelny (Pipile jacutinga) oraz amazonka pąsowa (Amazona vinacea). Gatunków narażonych na wyginięcie jest trzy: dzięcioł hełmiasty (Dryocopus galeatus), dzwonnik nagoszyi (Procnias nudicollis) i szerokodziobek rdzawoskrzydły (Platyrinchus leucoryphus). „Trigger species” uznanych za bliskie zagrożenia BirdLife wymienia 13, wśród nich są krępomrowiec piegowaty (Dysithamnus stictothorax), terkotnik (Clibanornis dendrocolaptoides), organka stalowa (Euphonia chalybea), puszczyk brazylijski (Strix hylophila), dzięcioł złotogardły (Piculus aurulentus) i 3 gatunki z rodzaju Phylloscartes[7].

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Park Narodowy Iguaçua
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Typ przyrodnicze
Spełniane kryterium VII, X
Numer ref. 355
Regionb Azja, Australia i Oceania
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1986
na 10. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO

W 2014 park odwiedziło 1 550 607 turystów i był wówczas 2. w kraju (na 1. miejscu znajdował się Park Narodowy Tijuca z ponad 3,1 mln odwiedzających). W 2013 turystów było 1 518 876, w 2012 – 1 535 382; w każdym z tych lat Park Narodowy Iguaçu był drugim najchętniej odwiedzanym w kraju[2]. Według szacunków z początku pierwszej dekady XXI wieku, kiedy park odwiedzało około 800 tys. ludzi rocznie, PN Iguaçu generował przychód w wysokości ponad 37 mln $. W 2014 Izba Deputowanych zaakceptowała pomysł wybudowania 18 km drogi biegnącej na terenie parku[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Iguaçu National Park. W: Nomination to the World Heritage List [on-line]. UNESCO, maj 1985. [dostęp 3 września 2016].
  2. a b Ranking de Visitantes Parques Nacionais 2012-2014. Instituto Chico Mendes de Conservação da Biodiversidade. [dostęp 3 września 2016].
  3. a b Discovering the fauna of the Iguaçu National Park. WWF Brasil, 24 sierpnia 2014. [dostęp 3 września 2014].
  4. Iguaçu National Park. UNESCO. [dostęp 3 września 2016].
  5. a b Aldem Bourscheit: Iguaçu National Park worth over $300 m a year. WWF Brasil, 10 stycznia 2014. [dostęp 3 września 2016].
  6. PARQUE NACIONAL DO IGUAÇU. Instituto Chico Mendes para la Conservación de la Biodiversidad. [dostęp 3 września 2016].
  7. BR205 Parque Nacional do Iguaçu. BirdLife Data Zone. [dostęp 3 września 2016].