Połoma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Połoma
Państwo  Polska
Pasmo Bieszczady Zachodnie
Wysokość 776 m n.p.m.
Wybitność 147 m
Położenie na mapie Bieszczadów Zachodnich
Mapa lokalizacyjna Bieszczadów Zachodnich
Połoma
Połoma
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Połoma
Połoma
Ziemia49°16′06″N 22°25′38″E/49,268333 22,427222

Połoma (776 m n.p.m.) – szczyt w Bieszczadach Zachodnich.

Jest położona w grzbiecie odbiegającym ze Smereka na północ, przez Wysokie Berdo (968 m n.p.m.), Krysową (840 m n.p.m.), Siwarną (924 m n.p.m.) i Bukowinę (911 m n.p.m.). Następnie skręca on na zachód i obniża się na przełęcz Szczycisko (629 m n.p.m.) ograniczającą masyw Połomy od wschodu. Na szczycie grzbiet odbija na północ, biegnąc w kierunku Tołstej (749 m n.p.m.); równolegle do niego, ale nieco na zachód przebiega odbiegająca z wierzchołka boczna odnoga kulminująca w Kiczerze (586 m n.p.m.). Krótkie ramię zwane Czereniną odgałęzia się również nad Szczyciskiem, przebiegając także w kierunku północnym, na wschód od głównego grzbietu masywu. Zachodnie stoki opadają do doliny Solinki, natomiast południowe – jej dopływu Wetliny, mającej tu (obok Skały Maczacza) swoje ujście.

Z południowego zbocza zeszło w 1980 r. w dolinę Wetliny osuwisko, tamując przepływ wody. Powstało w ten sposób osuwiskowe Szmaragdowe Jeziorko, obecnie już zamulone[1]. W miejscu tym, jak również na całym południowym zboczu góry, utworzono rezerwat przyrody Sine Wiry. Północno-zachodnią część masywu obejmuje Ciśniańsko-Wetliński Park Krajobrazowy, zaś północno-wschodnią – Park Krajobrazowy Doliny Sanu. Granice tych trzech obszarów ochrony przyrody zbiegają się na wierzchołku. W dolinie niewielkiego, bezimiennego potoku uchodzącego do Sanu, na północ od grzbietu Czereniny, usytuowana jest zimowa ostoja żubra.

Na grzbietach biegnących na północ od szczytu znajdują się tereny dawnych miejscowości Studenne i Obłazy.

Piesze szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny zielony zielony Terka – Szczycisko – Krysowa. Omija wierzchołek od wschodu, osiągając wysokość ok. 720 m n.p.m.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hydrografia Bieszczadów. [dostęp 16.10.2008].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Bieszczady i Góry Sanocko-Turczańskie. Mapa turystyczna. Skala 1:75 000. Wydanie trzecie. Warszawa: PPWK SA. ISBN 83-7329-436-8.
  2. Mapa Bieszczadów wyd. Ruthenus. [dostęp 16.10.2008].
  3. Bieszczady. Mapa turystyczna. Skala 1:75 000. Warszawa: Wyd. Demart, 2007. ISBN 978-83-7440-081-7.