Tarnica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy góry. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Tarnica
Ilustracja
Tarnica
Państwo  Polska
Pasmo Bieszczady Zachodnie, Karpaty
Wysokość 1346 m n.p.m.
Wybitność 494 m
Położenie na mapie Bieszczadów Zachodnich
Mapa lokalizacyjna Bieszczadów Zachodnich
Tarnica
Tarnica
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Tarnica
Tarnica
Ziemia49°04′28,98″N 22°43′50,00″E/49,074717 22,730556
Widok szczytu Tarnicy od strony Szerokiego Wierchu

Tarnica (1346,2 m)[1] – najwyższy szczyt polskich Bieszczadów i województwa podkarpackiego, wznoszący się na krańcu pasma połonin, w grupie tzw. gniazda Tarnicy i Halicza. Należy do Korony Gór Polski.

Szczyt Tarnicy wznosi się ponad 500 m nad dolinę Wołosatki i wyróżnia się osobliwą sylwetką. Od sąsiedniego masywu Krzemienia grzbiet (faktycznie zwornikiem jest Tarniczka) oddzielony jest głęboką Przełęczą Goprowską, natomiast z Szerokim Wierchem łączy się charakterystyczną, ostro wciętą w grzbiet przełęczą o wysokości 1275 m n.p.m., od której pochodzi nazwa góry (w języku rumuńskim słowo „tarniţa” oznacza siodło, przełęcz). Wąski, ostry, nieco wydłużony grzbiet góry, z dwoma wyraźnymi wierzchołkami (1346 i 1339 m n.p.m.), wyścielają złomiska skał i zdobią bruzdy naturalnych zagłębień, a także resztki wojennych okopów. Z południowej strony opada w dół wysoka skalna ściana, a niżej rozścielają się wielkie pola kamiennego rumoszu. Na głównej kulminacji znajduje się punkt geodezyjny. W 1987 na szczycie ustawiono 7-metrowy krzyż, upamiętniający – wraz z wmurowaną tablicą – pobyt ks. Karola Wojtyły 5 sierpnia 1953. Po złamaniu się krzyża na wiosnę 2000, w dniu 2 września tego roku postawiono nowy stalowy krzyż (liczący ok 8,5 metra, ważący ok. 500 kg; wyniesiony przez pielgrzymów na Tarnicę w częściach), który 16 września 2000 poświęcił bp Adam Dyczkowski[2][3]. Tarnica stanowi najbardziej atrakcyjny punkt widokowy w polskich Bieszczadach. Oprócz wspaniałej panoramy najbliższych grzbietów polskiej części Bieszczadów, w pogodne dni można dostrzec: Tatry[4], Gorgany, Ostrą Horę, Połoninę Równą[5], Połoninę Krasną, Świdowiec[6], a przy bardzo dobrych warunkach pogodowych możemy dostrzec: Pasmo Wyhorlacko-Gutyjskie, Góry Ignis[7], górę Vlădeasa[8] i Pietrosula Rodnei w Górach Rodniańskich.

W rejon tych gór prowadzą zaledwie dwa piesze szlaki turystyczne. Pierwszy to końcowy odcinek Głównego Szlaku Beskidzkiego (UstrońWołosate), wiodący od schroniska w Ustrzykach Górnych (znaki czerwone). Odcinek ten w swojej końcowej partii jest bardzo atrakcyjny widokowo, prowadząc do przełęczy pod szczytem Tarnicy (1275 m n.p.m.) połoninami Szerokiego Wierchu. Drugim jest bardziej stromy szlak niebieski Biała – Grybów, który prowadzi z Wołosatego bezpośrednio na przełęcz pod szczytem Tarnicy. Z przełęczy na szczyt prowadzi krótki (15 min) boczny szlak koloru żółtego. Tuż przy nim, kilkanaście metrów od szczytu, znajduje się Jaskinia w Tarnicy. Wejście do niej zostało zasypane w 2008 roku ze względu na bezpieczeństwo turystów[9].

Z rzadkich w Polsce gatunków roślin stwierdzono występowanie zarazy macierzankowej[10].

Piesze szlaki turystyczne (czasy przejścia do przełęczy pod Tarnicą)[11]:

szlak turystyczny czerwony Ustrzyki GórneSzeroki Wierch – przełęcz pod Tarnicą – HaliczRozsypaniecPrzełęcz BukowskaWołosate:
  • z Ustrzyk Górnych 3 h (↓ 2:15 h)
  • z Halicza 1:15 h (z powrotem 1:35 h), z Wołosatego 4:50 h (↓ 4:05 h)
szlak turystyczny niebieski Wołosate – przełęcz pod Tarnicą – KrzemieńBukowe Berdo:
  • z Wołosatego 2 h (↓ 1:10 h)
  • z Bukowego Berda 1201 m n.p.m. 1:40 h (z powrotem 2 h)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna. [dostęp 2015-04-01].
  2. Nowy krzyż na Tarnicy. „Tygodnik Sanocki”. Nr 39 (464), s. 12, 29 września 2000. 
  3. Dorota Mękarska. Nowy krzyż na Tarnicy. „Głos Ziemi Sanockiej”. Nr 24, s. 5, 10 września 2000. ISSN 1640-8004. 
  4. Tatry widziane z Tarnicy.
  5. Gorgany, Ostra Hora i Połonina Równa widziane z Tarnicy.
  6. Połonina Krasna i Świdowiec widziane z Tarnicy.
  7. Góry Ignis i Gutai z Tarnicy.
  8. Rumunia widziana z Tarnicy [MOST WANTED!] [dostęp 2016-09-06] (pol.).
  9. Jaskinie Polski, Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy, jaskiniepolski.pgi.gov.pl [dostęp 2018-02-23] (pol.).
  10. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
  11. Czasy przejścia szlaków: Bieszczady i Góry Sanocko-Turczańskie. Mapa turystyczna. Skala 1:75 000. Wydanie trzecie. Warszawa: PPWK SA. ISBN 83-7329-436-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]