Matragona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Matragona
Ilustracja
Matragona i Pańska Łuka (2020)
Państwo

 Polska

Województwo

 podkarpackie

Pasmo

Bieszczady Zachodnie, Karpaty

Wysokość

990 m n.p.m.

Wybitność

241 m

Położenie na mapie Bieszczadów Zachodnich
Mapa konturowa Bieszczadów Zachodnich, po lewej nieco na dole znajduje się czarny trójkącik z opisem „Matragona”
Położenie na mapie Karpat
Mapa konturowa Karpat, u góry znajduje się czarny trójkącik z opisem „Matragona”
Ziemia49°12′01″N 22°14′17″E/49,200278 22,238056

Matragona (990 m) – szczyt w Bieszczadach Zachodnich, w paśmie granicznym[1].

Nazwa wywodzi się z języka wołoskiego (por. rum. mătrăgună – "wilcza jagoda")[2][3]. Po raz pierwszy pojawiła się w dokumentach w 1511 r[4].

Masyw Matragony tworzy krótki, przebiegający w przybliżeniu równoleżnikowo grzbiet, na zachodzie i wschodzie opierający się odpowiednio o doliny Osławy oraz Solinki. Kulminacja znajduje się w jego wschodniej części, odbiega stąd ku północy niewielkie ramię opadające do przełęczy Przysłup (749 m n.p.m.), za którą rozciąga się pasmo Wysokiego Działu. Około 1 km na zachód jest drugi, niższy wierzchołek (903 m n.p.m.). Stoki są strome, najbardziej w dolinie Solinki. Wyjątkiem jest południowe zbocze, które poniżej 800 m n.p.m. znacznie łagodnieje, a następnie łączy się z głównym grzbietem pasma granicznego[1]. Cały masyw porasta bukowy las, ale znajdują się w nim zarastające polanki, z których rozciągają się ograniczone panoramy widokowe[4].

Matragona znajduje się na granicy miejscowości Żubracze i Maniów. Nie biegną przez nią żadne znakowane szlaki turystyczne, wytrawni turyści mogą jednak wejść na szczyt drogą do zrywki drzewa z Maniowa[4].

W 1992 powstał w Sanoku zespół Orkiestra Jednej Góry Matragona, którego nazwa i muzyka inspirowana jest tym miejscem[5].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Bieszczady. Mapa turystyczna 1:50 000. Kraków: Compass. ISBN 978-83-7605-070-6.
  2. Wojciech Krukar "Przyczynek nazewniczy do historii osadnictwa dorzecza górnego Sanu" [1]
  3. Rieger J. (1995). Słownictwo i nazewnictwo łemkowskie. Warszawa: Semper, str.177
  4. a b c Bieszczady : przewodnik. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 1997. ISBN 83-85557-40-7.
  5. Piotr Piegza. Matragona uczy tolerancji. Wywiad z Maciejem Harną. „Tygodnik Sanocki”. Nr 14 (282), s. 7, 4 kwietnia 1997.