Szeroki Wierch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szeroki Wierch
Ilustracja
Szeroki Wierch widziany z Tarnicy (czerwiec)
Państwo  Polska
Pasmo Bieszczady Zachodnie, Karpaty
Wysokość 1315, 1294, 1268, 1238 m n.p.m.
Położenie na mapie Bieszczadów Zachodnich
Mapa lokalizacyjna Bieszczadów Zachodnich
Szeroki Wierch
Szeroki Wierch
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Szeroki Wierch
Szeroki Wierch
Ziemia49°05′00″N 22°42′40″E/49,083333 22,711111

Szeroki Wierch (1315 m) – masyw górski w paśmie połonin w Bieszczadach Zachodnich.

Szeroki Wierch stanowi zachodni skraj grupy Tarnicy, od jej najwyższego szczytu jest oddzielony niewielką przełęczą (1275 m). Jest to wydłużony, pokryty połoniną grzbiet mający cztery kulminacje: ok. 1238[1] (mapy podają 1243[2]), 1268,3, 1293,6 i 1315,4 m[1]. Najwyższa posiada osobną nazwę: Tarniczka[2].

Pasmo Szerokiego Wierchu ograniczają doliny: Terebowca od północy oraz Wołosatki od południa i zachodu. Od masywu Krzemienia oddziela je przełęcz (1160 m n.p.m.) zwana Przełęczą Goprowską (w miesiącach letnich ratownicy GOPR mają tam swój namiot). Z odkrytego grzbietu Szerokiego Wierchu rozciągają się widoki na okoliczne szczyty, m.in. Połoninę Caryńską, masyw Rawek, Bukowe Berdo, Krzemień, Tarnicę. Wzdłuż pasma biegnie czerwony szlak pieszy (fragment Głównego Szlaku Beskidzkiego)[2].

Z rzadkich w Polsce gatunków roślin stwierdzono występowanie na południowym stoku Szerokiego Wierchu zarazy macierzankowej[3].

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny czerwony czerwony szlak pieszy z Ustrzyk Górnych na przełęcz pod Tarnicą – jedna z możliwości wejścia na Tarnicę (3 h)[2]
Widok z wierzchołka zachodniego (1243 m n.p.m.) na północny zachód


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Geoportal2 | iMap, mapy.geoportal.gov.pl [dostęp 2019-01-28].
  2. a b c d Bieszczady i Góry Sanocko-Turczańskie. Mapa turystyczna. Skala 1:75 000. Wydanie trzecie. Warszawa: PPWK SA. ISBN 83-7329-436-8.
  3. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.