Przytulisko dla bezdomnych w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przytulisko dla bezdomnych
Obiekt zabytkowy nr rej. A-309 [1]
Ilustracja
Widok ogólny od ul. św. Wincentego
Państwo  Polska
Miejscowość Poznań
Adres ul. św. Wincentego 2
Typ budynku schronisko dla bezdomnych
Styl architektoniczny modernizm
Architekt Władysław Czarnecki
Rozpoczęcie budowy 1 września 1928[2]
Ukończenie budowy 11 stycznia 1930[2]
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Przytulisko dla bezdomnych
Przytulisko dla bezdomnych
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Przytulisko dla bezdomnych
Przytulisko dla bezdomnych
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Przytulisko dla bezdomnych
Przytulisko dla bezdomnych
Ziemia52°24′53″N 16°57′20″E/52,414722 16,955556

Przytulisko dla bezdomnych – pierwszy w Polsce nowoczesny budynek schroniska dla bezdomnych, zlokalizowany w Poznaniu przy ul. św. Wincentego 2 na Zawadach.

Obiekt powstał w latach 1928-1930 według projektu Władysława Czarneckiego, który wzorował się na podobnym założeniu zrealizowanym w 1928 w Berlinie. Modernistyczna forma budynku wzbudzała spore kontrowersje władz miejskich, gdyż nie była wcześniej stosowana w inwestycjach komunalnych. Gmach jest symetryczny, co nie jest regułą w modernizmie.

Obiekt zaprojektowano ściśle według potrzeb funkcjonalnych. Posiadał osobne dla kobiet i mężczyzn tzw. brudne wejścia z łaźniami na poziomie sutereny. Oprócz tego funkcjonowały wejścia czyste. W poszczególnych pomieszczeniach zlokalizowano zmywalnie i wentylowane izby pobytowe z pryczami ogrzewanymi od spodu. Budynek został zaprojektowany do pomieszczenia 100 mężczyzn i 100 kobiet.

Podczas II wojny światowej Niemcy urządzili w przytulisku szpital. W czasach PRL teoretycznie wyeliminowano problem bezdomności, w związku z czym budynek przytuliska przejął Szpital Miejski i urządzono tutaj oddział chorób zakaźnych (obecnie przeniesiony do szpitala przy ul. Szwajcarskiej)[3]. Jego otwarcie nastąpiło 22 października 1945 przy udziale wiceprezydenta Poznania Antoniego Drabowicza[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo WP. 31 grudnia 2017; 6 miesięcy temu.
  2. a b Sprawozdanie Zarządu Stołecznego Miasta Poznania 1929-1930, s. 61
  3. Hanna Grzeszczuk-Brendel, Gabriela Klause: Domy socjalne na Zawadach w: Kronika Miasta Poznania 2/2002 s. 193; on-line: [1]
  4. Tadeusz Świtała, Poznań 1945. Kronika Wydarzeń, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1986, s. 317, ISBN 83-210-0607-8, OCLC 830203088.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Atlas architektury Poznania, Janusz Pazder (red.), Aleksandra Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 312, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366.