Przytulisko dla bezdomnych w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przytulisko dla bezdomnych
Symbol zabytku nr rej. A-309 [1]
Ilustracja
Widok ogólny od ul. św. Wincentego
Państwo

 Polska

Miejscowość

Poznań

Adres

ul. św. Wincentego 2

Typ budynku

schronisko dla bezdomnych

Styl architektoniczny

modernizm

Architekt

Władysław Czarnecki

Rozpoczęcie budowy

1 września 1928[2]

Ukończenie budowy

11 stycznia 1930[2]

Położenie na mapie Poznania
Mapa konturowa Poznania, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Przytulisko dla bezdomnych”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „Przytulisko dla bezdomnych”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Przytulisko dla bezdomnych”
Ziemia52°24′53″N 16°57′20″E/52,414722 16,955556

Przytulisko dla bezdomnych – pierwszy w Polsce nowoczesny budynek schroniska dla bezdomnych, zlokalizowany w Poznaniu przy ul. św. Wincentego 2 na Zawadach.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obiekt powstał w latach 1928-1930 według projektu Władysława Czarneckiego, który wzorował się na podobnym założeniu zrealizowanym w 1928 w Berlinie. Modernistyczna forma budynku wzbudzała spore kontrowersje władz miejskich, gdyż nie była wcześniej stosowana w inwestycjach komunalnych. Gmach jest symetryczny, co nie jest regułą w modernizmie.

Obiekt zaprojektowano ściśle według potrzeb funkcjonalnych. Posiadał osobne dla kobiet i mężczyzn tzw. brudne wejścia z łaźniami na poziomie sutereny. Oprócz tego funkcjonowały wejścia czyste. W poszczególnych pomieszczeniach zlokalizowano zmywalnie i wentylowane izby pobytowe z pryczami ogrzewanymi od spodu. Budynek został zaprojektowany do pomieszczenia 100 mężczyzn i 100 kobiet. W dzień bezdomnym nie wolno było przebywać w obiekcie – rano otrzymywali ciepły posiłek, chleb, worek z czystą odzieżą oraz poradę, gdzie można poszukać pracy. Według regulaminu w przytulisku wolno było przebywać tylko trzy noce z rzędu[3].

Podczas budowy pojawiły się trudności techniczne. Do głębokości 18 metrów nie znaleziono pokładu o odpowiedniej dla budynku nośności. Problem rozwiązał inżynier Adam Drosio, natomiast żwir na ławę fundamentową ofiarował za darmo prezydent Cyryl Ratajski, który był właścicielem pobliskich wydm morenowych[3].

Podczas II wojny światowej Niemcy urządzili w przytulisku szpital. W czasach PRL teoretycznie wyeliminowano problem bezdomności, w związku z czym budynek przytuliska przejął Szpital Miejski i urządzono tutaj oddział chorób zakaźnych (obecnie przeniesiony do szpitala przy ul. Szwajcarskiej)[4]. Jego otwarcie nastąpiło 22 października 1945 przy udziale wiceprezydenta Poznania Antoniego Drabowicza[5].

W 2018 rozpoczęto prace mające na celu adaptację budynku na potrzeby hostelu Centrum Integracji Społecznej działającego w ramach Fundacji Barka[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rejestr zabytków nieruchomych – województwo WP, Narodowy Instytut Dziedzictwa, 24 listopada 2022.
  2. a b Sprawozdanie Zarządu Stołecznego Miasta Poznania 1929-1930, s. 61
  3. a b Władysław Czarnecki, Wspomnienia architekta. Tom pierwszy. 1895-1930, opr. Hanna Grzeszczuk-Brendel, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2005, s.111-112, ISBN 83-89525-57-7
  4. Hanna Grzeszczuk-Brendel, Gabriela Klause: Domy socjalne na Zawadach w: Kronika Miasta Poznania 2/2002 s. 193; on-line: [1]
  5. Tadeusz Świtała, Poznań 1945. Kronika Wydarzeń, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1986, s. 317, ISBN 83-210-0607-8, OCLC 830203088.
  6. Ewa Kłodzińska, Stare mury, nowe życie, w: My. Czasopismo mieszkańców, nr 9(213)/2018, Pro Publico, Poznań, s. 8, ISSN 1641-6813

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]