Muzeum Archidiecezjalne w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Muzeum Archidiecezjalne
w Poznaniu
Ilustracja
Budynek Akademii Lubrańskiego będący siedzibą muzeum
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Miejscowość Poznań
Adres ul. J. Lubrańskiego 1
61–108 Poznań
Data założenia 1894
Zakres zbiorów dzieła sztuki religijnej, obrazy, rzeźby
Powierzchnia ekspozycji 1400 m²
Dyrektor ks. dr Wiesław Garczarek
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Muzeum Archidiecezjalne w Poznaniu
Muzeum Archidiecezjalne
w Poznaniu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Muzeum Archidiecezjalne w Poznaniu
Muzeum Archidiecezjalne
w Poznaniu
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Muzeum Archidiecezjalne w Poznaniu
Muzeum Archidiecezjalne
w Poznaniu
Ziemia52°24′45″N 16°56′48″E/52,412500 16,946667
Strona internetowa

Muzeum Archidiecezjalne w Poznaniumuzeum gromadzące szeroko rozumiane dzieła sztuki religijnej i przedmioty świadczące o duchowości człowieka. Jedna z najstarszych tego typu instytucji w kraju i jedna z pierwszych placówek muzealnych w Poznaniu. Muzeum wchodzi w skład zabytków i atrakcji trasy turystycznej Traktu Królewsko-Cesarskiego[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Założone zostało w ostatnim dziesięcioleciu XIX wieku (w latach 1894–1898) przez ówczesnego arcybiskupa gnieźnieńsko-poznańskiego Floriana Stablewskiego[2]. W latach 2006 i 2007 dzięki pomocy funduszy europejskich budynek Akademii Lubrańskiego będący siedzibą muzeum został gruntownie wyremontowany i w całości zaadaptowany na cele wystawiennicze, po wcześniejszym przeniesieniu Archiwum Archidiecezjalnego do sąsiedniego budynku. Aktualna powierzchnia ekspozycyjna wynosi 1400 m². Prezentowanych jest na niej 785 dzieł sztuki ułożonych w ciągi chronologiczne, stylowe i tematyczne.

Zbiory[edytuj | edytuj kod]

Intencją założyciela było, aby w Muzeum:

znalazły bezpieczne i odpowiednie pomieszczenie wszystkie bez wyjątku działy sztuki kościelnej jak: stare obrazy, rzeźby, przedmioty ze złota, srebra, cyny, miedzi i mosiądzu, ze szkła i kości, dawne emalie, starożytne materie, tkaniny, hafty, a dalej okazy stolarszczyzny kościelnej, wyroby ślusarskie i kowalskie, słowem wszelkie zabytki minionej przeszłości, czysto artystyczną czy historyczną wartość mające[3].

Ta myśl przyświeca i dzisiejszym opiekunom, a nawet nieco się rozszerza. Dzieje się tak za sprawą darów przekazywanych do Muzeum przez proboszczów, ale także przez osoby świeckie. Wśród owych darów są niejednokrotnie całe kolekcje zbierane przez lata i pod koniec życia ofiarowywane muzeum.

Zdecydowanie najcenniejszym obiektem jest miecz świętego Piotra. W „Kronice biskupów poznańskich” Jan Długosz opisuje go jako miecz, którym Piotr Apostoł podczas pojmania Chrystusa w Ogrodzie Oliwnym odciął Malchusowi (słudze arcykapłana) ucho, a który ofiarowany został, w 968, biskupowi Jordanowi, pierwszemu, wysłanemu przez papieża do Poznania biskupowi, wkrótce po chrzcie Polski. Miecz ten przez stulecia traktowany jak relikwia, przechowywany był w skarbcu Katedry Poznańskiej, a od połowy lat 90. XX wieku eksponowany jest w Muzeum Archidiecezjalnym.

Zbiory[3] podzielić można na:

W 1981 łupem włamywaczy padły cenne elementy kolekcji, m.in.: ryngraf rycerski (XVII wiek), kielich mszalny z Soboty (XIV-XV wiek), haftowane ordery bawarskie i kilka ikon. Przedmioty te zostały odkryte w 1984 podczas próby przemytu w pociągu relacji MoskwaParyż, na granicy polsko-niemieckiej i zwrócone do zbiorów[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Trakt Królewsko-Cesarski w Poznaniu
  2. Muzeum Archidiecezjalne w Poznaniu (pol.). [dostęp 2013-03-31].
  3. a b Muzeum Archidiecezjalne w Poznaniu (pol.). [dostęp 2013-03-31].
  4. Wydarzenia w Poznaniu w 1985 roku. Część pierwsza, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/1986, s. 177-178, ISSN 0137-3552.