Reprezentacja Chile w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chile
(piłka nożna mężczyzn)
Chile(piłka nożna mężczyzn)
Przydomek „La Roja” („Czerwień”)
Związek Federación de Fútbol de Chile (FFCh)
Sponsor techniczny Nike
Trener Hiszpania Juan Antonio Pizzi
(od 2016)
Asystent trenera Chile Manuel Suárez
(od 2016)
Skrót FIFA CHI
Ranking FIFA Steady2.svg 4. (1403 pkt.)[a]
Miejsce w rankingu Elo 2. (10 lipca 2016)
(2021 pkt.)
Zawodnicy
Kapitan Claudio Bravo
(od 2008)
Najwięcej występów Claudio Bravo (112)
Najwięcej bramek Marcelo Salas
Alexis Sánchez (37)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Argentyna 3–1 Chile Chile
(Buenos Aires, Argentyna; 27.05.1910)
Najwyższe zwycięstwo
Chile Chile 7–0 Wenezuela Wenezuela
(Santiago, Chile; 29.08.1979)
Chile Chile 7–0 Armenia Armenia
(Viña del Mar, Chile; 04.01.1997)
 Meksyk 0–7 Chile Chile
(Santa Clara, USA; 18.06.2016)
Najwyższa porażka
 Brazylia 7–0 Chile Chile
(Rio de Janeiro, Brazylia; 17.09.1959)
Medale
Igrzyska olimpijskie
Bronze medal.svg 2000
Mistrzostwa świata
Silver medal world centered-2.svg 1962
Mistrzostwa Ameryki Południowej
Gold medal blank.svg 2015, 2016
Silver medal blank.svg 1955, 1956, 1979, 1987
Bronze medal blank.svg 1926, 1941, 1945, 1967, 1991
Strona internetowa
  1. Stan aktualny na 6 kwietnia 2017.

Reprezentacja Chile w piłce nożnej – narodowy zespół piłkarski Chile. Od 1910 roku reprezentuje Chile w międzynarodowych rozgrywkach piłkarskich.

Historia reprezentacji[edytuj]

Reprezentacja Chile siedmiokrotnie startowała w finałach mistrzostw świata, a swój największy sukces osiągnęła w 1962 roku, kiedy w turnieju rozgrywanym na własnym terenie, po wyeliminowaniu Szwajcarii, Włoch, Związku Radzieckiego i Jugosławii, zajęła ostatecznie trzecie miejsce. W półfinale ekipa prowadzona przez trenera Fernando Riere przegrała 2:4 z późniejszymi triumfatorami Brazylijczykami. Na pocieszenie Chilijczykom pozostała korona króla strzelców dla Leonela Sáncheza.

W czasie kolejnych występów na światowych czempionatach, aż do 1998 roku, reprezentacja żegnała się z turniejem już po fazie grupowej.

Do wstydliwego zdarzenia doszło w czasie eliminacji do Mundialu 1990, we wrześniu 1989 roku. W meczu z Brazylią w Rio de Janeiro, przy stanie 1:0 dla gospodarzy, chilijski bramkarz Roberto Rojas udawał, że został poważnie raniony przez petardę rzuconą przez brazylijskich kibiców. Sztab reprezentacji, licząc na powtórzenie spotkania, odmówił kontynuowania meczu i wyprowadził piłkarzy z boiska. Dopiero po przejrzeniu zapisów wideo, stwierdzono, że petarda upadła daleko od bramkarza i nie mogła zagrozić jego zdrowiu. FIFA podjęła decyzję o dożywotniej dyskwalifikacji Rojasa oraz, jako że spotkanie z Brazylią było ostatnim meczem w eliminacjach do Mundialu 1990, zakazie występów Chile w kwalifikacjach do kolejnych mistrzostw. Ponadto krajowy związek piłki nożnej zwolnił cały sztab szkoleniowy z selekcjonerem Orlando Araveną na czele, a większość najlepszych piłkarzy zrezygnowała z występów w kadrze (np. Juan Carlos Letelier i Jorge Aravena).

W 1998 roku po szesnastoletniej przerwie reprezentacja zagrała na mistrzostwach świata. We Francji nie wygrała żadnego meczu, ale mimo to zdołała awansować z grupy (dzięki trzem remisom – z Włochami 2:2, z Austrią 1:1 i z Kamerunem 1:1). W drugiej rundzie przegrała 1:4 z Brazylią. Wyróżniającymi się zawodnikami tamtej drużyny był duet napastników Iván ZamoranoMarcelo Salas (Salas strzelił w turnieju cztery gole), pomocnik José Luis Sierra oraz bramkarz Nelson Tapia.

We Francji drużynę prowadził Urugwajczyk z chilijskim obywatelstwem Nelson Acosta, który w połowie 2005 roku po raz drugi objął funkcję selekcjonera. Druga kadencja była, zdaniem większości obserwatorów, o wiele trudniejsza od pierwszej, ponieważ obecnie reprezentacja jest jedną ze słabszych w Ameryce Południowej. W eliminacjach do Mundialu 2006 zajęła siódme miejsce w dziesięciozespołowej grupie.

Acosta złożył wypowiedzenie niedługo po przegranym 1:6 meczu z Brazylią w ćwierćfinale Copa América 2007, kiedy okazało się, że sześciu jego podopiecznych (w tym kapitan Jorge Valdivia) „rażąco złamało dyscyplinę” (chilijska federacja nie ujawniła o co chodzi) i następnie została surowo ukarana przez FIFA. Na nowego selekcjonera w sierpniu został wybrany Argentyńczyk Marcelo Bielsa.

Na Igrzyskach Olimpijskich w Sydney w 2000 roku młodzieżowa reprezentacja Chile zdobyła brązowy medal. Trenerem tamtej drużyny był także Acosta.

Chile awansowało na Mistrzostwa Świata w 2010 zajmując w eliminacjach drugą lokatę 1 punktem przegrywając z Brazylią. W turnieju w RPA podopieczni Marcelo Bielsy zajęli drugie miejsce w grupie (za Hiszpanią) i odpadli w 1/8 finału przegrywając 3:0 z Brazylią.

Na Copa América 2011 Chilijczycy z grupy wyszli z 1 miejsca wygrywając dwa mecze i jeden remisując. W ćwierćfinale ulegli jednak Wenezueli.

W eliminacjach do Mistrzostw Świata 2014 Chile awansowało z 3 miejsca, za Argentyną i Kolumbią. Na turnieju w Brazylii Chile zajęło drugie miejsce w grupie. W 1/8 finału trafili, tak jak 4 lata wcześniej, na Brazylię, z którą przegrali po rzutach karnych.

W 2015 roku Chilijczycy wygrali Copa América 2015, gdzie byli gospodarzami, pokonując w finale po rzutach karnych Argentynę.

Udział w mistrzostwach świata[edytuj]

  • 1930 – Faza grupowa
  • 1934Wycofało się z eliminacji
  • 1938Nie brało udziału
  • 1950 – Faza grupowa
  • 19541958Nie zakwalifikowało się
  • 1962 – III miejsce
  • 1966 – Faza grupowa
  • 1970Nie zakwalifikowało się
  • 1974 – Faza grupowa
  • 1978Nie zakwalifikowało się
  • 1982 – Faza grupowa
  • 1986Nie zakwalifikowało się
  • 1990Dyskwalifikacja[1]
  • 1994Dyskwalifikacja[2]
  • 1998 – 1/8 finału
  • 20022006Nie zakwalifikowało się
  • 2010 – 1/8 finału
  • 2014 – 1/8 finału

Udział w Copa América[edytuj]

  • 1916 – IV miejsce
  • 1917 – IV miejsce
  • 1919 – IV miejsce
  • 1920 – IV miejsce
  • 1921Wycofało się
  • 1922 – V miejsce
  • 1923Wycofało się
  • 1924 – IV miejsce
  • 1925Wycofało się
  • 1926 – III miejsce
  • 19271929Wycofało się
  • 1935 – IV miejsce
  • 1937 – V miejsce
  • 1939 – IV miejsce
  • 1941 – III miejsce
  • 1942 – VI miejsce
  • 1945 – III miejsce
  • 1946 – V miejsce
  • 1947 – IV miejsce
  • 1949 – V miejsce
  • 1953 – IV miejsce
 
  • 1955 – II miejsce
  • 1956 – II miejsce
  • 1957 – VI miejsce
  • 1959 – V miejsce
  • 19591963Wycofało się
  • 1967 – III miejsce
  • 1975 – Faza grupowa
  • 1979 – II miejsce
  • 1983 – Faza grupowa
  • 1987 – II miejsce
  • 1989 – Faza grupowa
  • 1991 – III miejsce
  • 1993 – Faza grupowa
  • 1995 – Faza grupowa
  • 1997 – Faza grupowa
  • 1999 – IV miejsce
  • 2001 – Ćwierćfinał
  • 2004 – Faza grupowa
  • 2007 – Ćwierćfinał
  • 2011 – Ćwierćfinał
  • 2015Mistrzostwo
  • 2016Mistrzostwo

Rekordziści[edytuj]

Występy[edytuj]

# Zawodnik Pozycja Lata Występy
1. Bravo, ClaudioClaudio Bravo BR 2004– 112
2. Alexis Sánchez NA 2006– 108
3. Jara, GonzaloGonzalo Jara OB 2006– 101
4. Medel, GaryGary Medel PO 2007– 99
5. Beausejour, JeanJean Beausejour PO 2004– 89
6. Isla, MauricioMauricio Isla OB 2007– 87
Vidal, ArturoArturo Vidal PO 2007–
8. Leonel Sánchez NA 1955–1968 84
9. Valdivia, JorgeJorge Valdivia PO 2004– 75
10. Tapia, NelsonNelson Tapia BR 1994–2005 73
Matías Fernández PO 2005–
12. Fouillioux, AlbertoAlberto Fouillioux PO 1960–1972 70
Salas, MarceloMarcelo Salas NA 1994–2007
Vargas, EduardoEduardo Vargas NA 2009–
15. Iván Zamorano NA 1987–2001 69
Fabián Estay PO 1990–2001
17. Contreras, PabloPablo Contreras OB 1999–2012 67
18. Margas, JavierJavier Margas OB 1990–2000 63
19. Miguel Ramírez OB 1991–2003 62
20. Clarence Acuña PO 1995–2004 61

Stan na 29 marca 2017.
Pogrubioną czcionką zaznaczono piłkarzy, którzy aktualnie występują w reprezentacji.

Gole[edytuj]

# Zawodnik Pozycja Lata Gole
1. Salas, MarceloMarcelo Salas NA 1994–2007 37
Alexis Sánchez NA 2006–
3. Iván Zamorano NA 1987–2001 34
4. Vargas, EduardoEduardo Vargas NA 2009– 32
5. Caszely, CarlosCarlos Caszely NA 1969–1985 29
6. Leonel Sánchez NA 1955–1968 23
7. Jorge Aravena PO 1983–1989 22
8. Suazo, HumbertoHumberto Suazo NA 2005–2013 21
9. Vidal, ArturoArturo Vidal PO 2007– 20
10. Letelier, Juan CarlosJuan Carlos Letelier NA 1979–1989 18
11. Enrique Hormazábal PO 1950–1963 17
12. Matías Fernández PO 2005– 14
13. Raúl Toro NA 1936–1941 12
Jaime Ramírez Banda NA 1954–1966
Fouillioux, AlbertoAlberto Fouillioux PO 1960–1972
Rubio, HugoHugo Rubio NA 1985–1992
Paredes, EstebanEsteban Paredes NA 2006–
18. Pedro Araya NA 1964–1972 11
Crisosto, JulioJulio Crisosto NA 1970–1979
20. Cremaschi, AtilioAtilio Cremaschi NA 1946–1954 10
René Meléndez NA 1952–1957
Navia, ReinaldoReinaldo Navia NA 1999–2007

Stan na 29 marca 2017.
Pogrubioną czcionką zaznaczono piłkarzy, którzy aktualnie występują w reprezentacji.

Selekcjonerzy[edytuj]

# Trener Narodowość . Od Do . Bilans . Osiągnięcia
M Z R P % Trofea Lata
. Orlando Aravena  Chile czerwiec 1987 wrzesień 1989 41 19 9 13 46%
. Arturo Salah  Chile październik 1990 czerwiec 1993 23 9 6 8 39%
Nelson Acosta  Urugwaj wrzesień 1993 1 0 0 1 0%
. Mirko Jozić  Chorwacja marzec 1994 listopad 1994 8 3 2 3 38%
. Xabier Azkargorta  Hiszpania listopad 1994 czerwiec 1996 18 9 5 4 50%
. Nelson Acosta (2)  Urugwaj lipiec 1996 marzec 2001 69 26 17 26 38%
. Pedro García  Chile marzec 2001 wrzesień 2001 12 3 1 8 25%
. Jorge Garcés  Chile wrzesień 2001 listopad 2001 3 0 1 2 0%
César Vaccia  Chile luty 2002 grudzień 2002 1 0 0 1 0%
. Juvenal Olmos  Chile styczeń 2003 kwiecień 2005 25 7 9 9 28%
. Nelson Acosta (3)  Urugwaj kwiecień 2005 lipiec 2007 28 13 8 7 46%
. Marcelo Bielsa  Argentyna sierpień 2007 luty 2011 51 28 8 15 55%
. Claudio Borghi  Argentyna luty 2011 listopad 2012 27 11 5 11 41%
. Jorge Sampaoli  Argentyna grudzień 2012 styczeń 2016 43 26 9 8 60% 1x Copa América 2015
. Juan Antonio Pizzi  Hiszpania styczeń 2016 nadal 16 8 2 6 50% 1x Copa América 2016
%

Stan na 1 stycznia 2017.
Kursywą wyróżniono selekcjonerów tymczasowych.
W nawiasie podano, który raz selekcjoner prowadził reprezentację.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Podczas kończącego eliminacje meczu z Brazylią w 67 minucie mecz został przerwany, gdyż chilijski bramkarz Roberto Rojas symulował, że został uderzony racą z trybun. Mecz miał zostać powtórzony, jednak podczas śledztwa okazało się, że tak naprawdę piłkarz pociął sobie twarz żyletką. Brazylia wygrała mecz walkowerem, a Chile zostało zdyskwalifikowane.
  2. Kara za incydent z Roberto Rojasem w poprzednich eliminacjach.