Rezerwat przyrody Dolina Eliaszówki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dolina Eliaszówki
Rodzaj rezerwatu krajobrazowy
Charakter częściowy
Państwo  Polska
Mezoregion Wyżyna Olkuska[1]
Data utworzenia 1989
Powierzchnia 106,68 ha
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Dolina Eliaszówki
Dolina Eliaszówki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dolina Eliaszówki
Dolina Eliaszówki
Ziemia50°10′20″N 19°38′04″E/50,172222 19,634444
Rezerwaty przyrody w Polsce

Rezerwat przyrody Dolina Eliaszówkirezerwat przyrody o powierzchni 106,68 ha, w powiecie krakowskim w gminie Krzeszowice na terenie Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie.

Opis rezerwatu[edytuj]

Utworzony został w 1989 r. i jest rezerwatem częściowym.

Obejmuje dolną, zbudowaną z wapieni część Doliny Eliaszówki pokrytą starodrzewiem grądu, buczyną karpacką i buczyną ciepłolubną, w dnie łęgiem olszowo-jesionowym. Dnem płynie Eliaszówka – dopływ Krzeszówki ze źródłem św. Eliasza i źródłem św. Elizeusza. Doliną prowadzi droga na trasie Krzeszowice-Gorenice-Olkusz. Nad doliną w miejscowości Czerna znajduje się zespół kościoła i klasztor karmelitów bosych w Czernej oraz ruiny tzw. Diabelskiego Mostu. W pobliżu wielki kamieniołom wapienia w Czatkowicach (części Krzeszowic, które są bazą wypadową do Doliny Eliaszówki).

Rezerwat otacza z wszystkich niemal stron zespół klasztoru. W runie leśnym wiosną licznie zakwita żywiec gruczołowaty, złoć żółta, zawilec gajowy, marzanka wonna, szczyr trwały, lepiężnik biały. Występują także nerecznica samcza, przetacznik górski, paprotnik kolczysty, tojad mołdawski, gajowiec żółty, parzydło leśne, żywiec dziewięciolistny, pierwiosnek wyniosły i inne.

Szlaki turystyki pieszej[edytuj]

szlak turystyczny żółty – żółty z Olkusza przez Dolinę Eliaszówki i rezerwat przyrody oraz Dolinę Racławki do Paczółtowic.

Szlaki rowerowe[edytuj]

szlak rowerowy niebieski – niebieski z Krzeszowic przez Bartlową Górę, Dolinę Eliaszówki, Dębnik i Siedlec do Krzeszowic.

Galeria[edytuj]

Przypisy

  1. . Kondracki [2001] podaje (błędnie?), że jest to Grzbiet Tenczyński

Bibliografia[edytuj]

Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13050-4.