Rezerwat przyrody Pazurek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pazurek
rezerwat leśny, przyrody nieożywionej
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Mezoregion Wyżyna Olkuska[1]
Data utworzenia 2008
Akt prawny Rozporządzenie Nr 13/08 Wojewody Małopolskiego z dnia 1 sierpnia 2008 r.
Powierzchnia 187,91 ha
Ochrona czynna
Położenie na mapie gminy Olkusz
Mapa lokalizacyjna gminy Olkusz
Pazurek
Pazurek
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pazurek
Pazurek
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Pazurek
Pazurek
Położenie na mapie powiatu olkuskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu olkuskiego
Pazurek
Pazurek
Ziemia50°20′00″N 19°37′30″E/50,333333 19,625000

Rezerwat przyrody Pazurekrezerwat przyrody w województwie małopolskim (powiat olkuski, gmina Olkusz), w pobliżu wsi Pazurek; na terenie Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd i obszaru Natura 2000 PLH120006 „Jaroszowiec[2].

Jest to rezerwat leśny i przyrody nieożywionej[3]. Został utworzony w 2008 roku na powierzchni 187,91 ha[3]. Obszar rezerwatu jest objęty ochroną czynną[4].

Celem ochrony jest zachowanie naturalnych zbiorowisk roślinnych (żyzna buczyna sudecka, buczyna storczykowa, kwaśna buczyna niżowa, jaworzyna z języcznikiem zwyczajnym), stanowisk chronionych gatunków roślin (m.in. czosnek niedźwiedzi, paprotnik kolczysty, żłobik koralowy, języcznik zwyczajny; kilka gatunków z rodziny storczykowatych: m.in. kruszczyk szerokolistny, buławnik mieczolistny, buławnik wielkokwiatowy, buławnik czerwony) i grzybów oraz budowy geomorfologicznej obszaru z występującymi ostańcami wapiennymi. W rezerwacie stwierdzono występowanie około 300 gatunków roślin naczyniowych, w tym ponad 20 gatunków roślin chronionych[5].

W rezerwacie znajduje się grupa skał o nazwie Zubowe Skały. Niektóre z nich były obiektem wspinaczki skalnej. Wybitniejszym z nich wspinacze nadali nazwy: Biała, Babka I, Babka II, Boczny Mur, Główny Mur, Kwadratowa, Ostatnia, Zielona Ściana. Od czasu utworzenia rezerwatu wspinaczka została zabroniona[6]. 14 czerwca 2019 roku przywrócono możliwość wspinania się na Zubowych Skałach na określonych warunkach[7].

W południowej części rezerwatu, pod szczytem Cisowej Skały znajduje się jeszcze druga grupa skał tworzących charakterystyczną Cisową Aleję[5]. W obrębie rezerwatu skalne wychodnie znajdują się jeszcze na Jastrząbce i w Grzędzie Olkuskiej[8].

Pierwszymi badaczami obszaru rezerwatu byli speleolodzy, głównie Kazimierz Kowalski. W 1951 roku opublikował on Jaskinie Polski, w których wymienił m.in. jaskinie Zubowych Skał i Cisowej Skały. Odkrył m.in. jedną z większych jaskiń rezerwatu – Omszałą Studnię, na dnie której w dniu 28.06.1947 r. znalazł sporą ilość lodu mimo wczesnej i ciepłej w tym roku wiosny. Na terenie rezerwatu znajdują się także inne jaskinie i schroniska[9].

RezerwatprzyrodyPazurek DK38 (1).jpg
RezerwatprzyrodyPazurek DK38 (2).jpg
RezerwatprzyrodyPazurek DK38 (3).jpg
RezerwatprzyrodyPazurek DK38 (5).jpg

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Przez rezerwat prowadzi zielony szlak turystyczny będący odgałęzieniem Szlaku Orlich Gniazd, oraz ścieżka dydaktyczna rezerwatu Pazurek[5].

szlak turystyczny zielony Januszkowa Góra – rezerwat przyrody Pazurek – Jaroszowiec
Ścieżka edukacyjna czerwona.svg ścieżka dydaktyczna rezerwatu Pazurek

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rejestr Rezerwatów Przyrody prowadzony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie. [dostęp 2019-03-20].
  2. Na podstawie interaktywnej mapy na stronie Geoserwisu
  3. a b Rozporządzenie Nr 13/08 Wojewody Małopolskiego z dnia 1 sierpnia 2008 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody pod nazwą „Pazurek”. W: Dz. Urz. Województwa Małopolskiego Nr 518, poz. 3355 [on-line]. 2008-08-06. [dostęp 2019-03-20].
  4. Rezerwat przyrody Pazurek. W: Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-03-20].
  5. a b c Na podstawie tablic ścieżki dydaktycznej
  6. Baza topo portalu wspinaczkowego [dostęp 2019-07-02].
  7. Zarządzenie nr Nr-18-19-RDOŚ-w-Krakowie [dostęp 2019-07-06].
  8. Geoportal. Mapa topograficzna i lotnicza [dostęp 2019-07-02].
  9. K. Kowalski, Jaskinie Polski, tom. 1, Warszawa: Państwowe Muzeum Archeologiczne, 1952