Rezerwat przyrody Góra Radunia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rezerwat przyrody Góra Radunia
Rodzaj rezerwatu florystyczny
Państwo  Polska
Mezoregion Masyw Ślęży
Data utworzenia 1958
Akt prawny M.P. z 1958 r. Nr 32, poz. 185
Powierzchnia 44,26 ha
Położenie na mapie gminy Łagiewniki
Mapa lokalizacyjna gminy Łagiewniki
Góra Radunia
Góra Radunia
Położenie na mapie powiatu dzierżoniowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu dzierżoniowskiego
Góra Radunia
Góra Radunia
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Góra Radunia
Góra Radunia
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Góra Radunia
Góra Radunia
Ziemia50°50′16″N 16°42′35″E/50,837778 16,709722

Rezerwat Góra Raduniarezerwat florystyczny na górze Radunia, w gminie Łagiewniki, w powiecie dzierżoniowskim, w woj. dolnośląskim.

Ustanowiony w 1958 roku, powiększony w 2011 powiększono obszar rezerwatu do 44,26 ha[1]. Obejmuje szczytowe partie Raduni zbudowane ze skał wulkanicznych wraz ze stanowiskami rzadkich roślin. W całości znajduje się na terenie Ślężańskiego Parku Krajobrazowego i obszaru Natura 2000 Masyw Ślęży PLH020040 SOO[2].

W rezerwacie występują niezwykle rzadkie i chronione rośliny naczyniowe (183 gatunki) oraz paprocie. Na stoku góry znajduje się zespół leśny świetlistej dąbrowy z dominującym dębem bezszypułkowym (Quercus petraea).

Pierwotnie przez rezerwat przechodził niebieski szlak Tąpadła-Radunia-Łąka Sulistrowicka. Od 2017 r. zmieniono przebieg szlaku, tak aby omijał rezerwat. Działanie miało na celu zlikwidowanie ruchu turystycznego jaki przewijał się przez rezerwat, który powodował wydeptywanie cennych muraw na szczycie góry oraz stwarzał zagrożenie pożarowe (turyści mimo przebywania na terenie chronionym, często rozpalali ogniska).[3]

Flora[edytuj | edytuj kod]

Ważniejsze gatunki:

W latach 90. ubiegłego wieku wybuchł pożar, który strawił część muraw i świetlistej dąbrowy doprowadzając do wyginięcia kilku gatunków roślin, m.in. buławnik czerwony i gółka długoostrogowa. Od czasu pożaru nie potwierdzono tych gatunków, mimo licznych inwentaryzacji przyrodniczych.[4]


Przypisy[edytuj | edytuj kod]