Rezerwat przyrody Śnieżnik Kłodzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Śnieżnik Kłodzki
Ilustracja
Kopuła Śnieżnika, na której położony jest rezerwat
rezerwat florystyczny
Typ florystyczny[1]
Podtyp roślin zielnych i krzewinek[1]
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Mezoregion Masyw Śnieżnika
Data utworzenia 1965
Akt prawny M.P. z 1965 r. nr 63, poz. 350
Powierzchnia 193,06 ha
Ochrona czynna
Położenie na mapie Sudetów
Mapa lokalizacyjna Sudetów
Śnieżnik Kłodzki
Śnieżnik Kłodzki
Ziemia50°12′30″N 16°50′30″E/50,208333 16,841667
Gruzowisko po wieży widokowej

Rezerwat przyrody „Śnieżnik Kłodzki”florystyczny rezerwat przyrody w południowo-zachodniej Polsce, w Masywie Śnieżnika, w Sudetach Wschodnich, województwo dolnośląskie, na terenie trzech gmin: Stronie Śląskie, Międzylesie, Bystrzyca Kłodzka[1].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Rezerwat, położony w Sudetach Wschodnich, w południowo-wschodniej części Masywu Śnieżnika, na terenie Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego, obszaru Natura 2000 „Góry Bialskie i Grupa Śnieżnika” PLH020016 SOO[2], na północnym zboczu Śnieżnika, około 0,8 km na wschód, powyżej Hali pod Śnieżnikiem.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Rezerwat został utworzony w 1965 roku, Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego (Monitor Polski z 1965 r. Nr 63, Poz. 350). W roku 2012 powiększono obszar rezerwatu do 193,06 ha[3], utworzony dla ochrony ciekawych i rzadkich gatunków owadów chronionych oraz naturalnych zbiorowisk roślinnych. Rezerwat utworzono głównie dla zachowania i ochrony najwyższego wzniesienia w Sudetach Wschodnich (1425 m n.p.m.) z roślinnością zielną reprezentującą rośliny górskie i kilka gatunków elementu karpackiego w Sudetach.

Rezerwat „Śnieżnik Kłodzki” utworzono na wysokości od 1150 do 1425 m n.p.m., na północnym rozrogu kopulastego szczytu Śnieżnika, w celu ochronny zespołu roślinności zielnej, siedlisk traw i ziołorośli wysokogórskich, reprezentujących resztki elementu karpackiego w Sudetach. Rezerwat obejmuje obszar 193,06 ha, w całości objęty ochroną czynną[1]. Śnieżnik jest najwyższym wzniesieniem w polskiej części Sudetów Wschodnich, zbudowany jest z granitognejsów śnieżnickich i jako jedyny w tej części przekracza górną granicę lasu. Powierzchnię leśną rezerwatu, zbliżoną swoim charakterem do naturalnego lasu, tworzy górnoreglowy las świerkowy, zakwalifikowany do boru wysokogórskiego. Lasów tego typu zachowało się w Sudetach bardzo niewiele. W partii szczytowej bezleśną kopułę Śnieżnika, pokrytą rumoszem skalnym i kępami kosodrzewiny, porasta łąka wysokogórska z trawami i typowo górską roślinnością.

Ochroną objęto szczytowy fragment góry, ponad górną granicą lasu, pokryty łąkami wysokogórskimi z bogatym zestawem traworośli i unikatowymi gatunkami roślin wysokogórskich i endemicznych z fragmentem skarłowaciałego lasu świerkowego oraz zarośla kosodrzewiny.

Flora[edytuj | edytuj kod]

Na bezleśnej połaci występuje kilka rzadkich i chronionych roślin, jak gółka długoostrogowa, fiołek sudecki i endemit na skalę światową, jeden z podgatunków pierwiosnki wyniosłej. W partiach podszczytowych rosną też sztucznie nasadzone kosodrzewiny. Najwięcej jest traworośli, w których przeważa trzcinnik owłosiony. Wśród wielu rzadkich gatunków roślin wysokogórskich stanowiska ma: rzeżucha trójlistkowa, pępawa wielkokwiatowa, podrzeń żebrowiec, lepiężnik biały, fiołek sudecki, kokoryczka okółkowa, szarota norweska. Jedyne stanowisko w Sudetach mają tu: szczwoligorz pochwiasty i trawa owsica spłaszczona oraz dzwonek brodaty, który ma drugie stanowisko w sąsiednich Górach Bialskich. Do rzadkich wysokogórskich roślin należą: turzyca czarniawa, wierzbownica mokrzycowa, marchwica pospolita i jastrzębiec alpejski.

Fauna[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1938 roku władze niemieckie, ze względu na wybitne walory przyrodnicze, uznały za obszar ochronny szczytowe partie wzniesienia o powierzchni wynoszącej 450 ha. Na obszarze ochronnym na mocy ówczesnego prawa zabroniono uszkadzania roślinności, zakładania kamieniołomów, polowania i płoszenia zwierzyny. Po 1945 roku rezerwat przez kilka lat czekał na ponowną prawną ochronę, na mocy prawa został reaktywowany dopiero w 1965 roku na obszarze 181 ha. W 1973 roku ze względu na zły stan zburzono kamienną wieżę widokową. W drugiej połowie XX wieku na teren rezerwatu wprowadzono kosodrzewinę.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Rezerwat Śnieżnik Kłodzki zimą

W pobliżu rezerwatu prowadzą szlaki turystyczne:

  • szlak turystyczny zielony zielony – fragment prowadzący z Orłowca na Halę pod Śnieżnikiem i dalej przechodzi wzdłuż południowej granicy rezerwatu.
  • szlak turystyczny niebieski niebieski – prowadzący z Lądka-Zdroju na Halę pod Śnieżnikiem i dalej przechodzi wzdłuż północnej granicy rezerwatu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Rezerwat przyrody Śnieżnik Kłodzki. W: Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-04-27].
  2. Geoserwis GDOŚ. [dostęp 2019-04-27].
  3. Zarządzenie Nr 10 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia 7 maja 2012 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Śnieżnik Kłodzki”. W: Dz.Urz. Województwa Dolnośląskiego poz. 1694 [on-line]. 2012-05-08. [dostęp 2019-04-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]