Robert Bunsen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Robert Wilhelm Eberhard Bunsen
Robert Wilhelm Eberhard Bunsen
Data i miejsce urodzenia 30 lub 31 marca 1811
Getynga, Królestwo Hanoweru (Niemcy)
Data i miejsce śmierci 16 sierpnia 1899
Heidelberg, Niemcy
Miejsce spoczynku Heidelberg, Niemcy
Miejsce zamieszkania Getynga, Marburg, Kassel, Wrocław, Heidelberg
Narodowość Niemcy
Alma Mater Uniwersytet w Getyndze
Odznaczenia
Medal Copley'a
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Robert Bunsen

Robert Wilhelm Bunsen (ur. 30[1][2] lub 31[3][4] marca 1811 w Getyndze, zm. 16 sierpnia 1899 w Heidelbergu) – niemiecki fizyk i chemik, profesor we Wrocławiu i Heidelbergu.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Getyndze, gdzie jego ojciec, profesor języków obcych, kierował biblioteką. Stopień doktora uzyskał w 1830 r. po dwóch latach studiów. Najpierw pracował w Kassel, następnie od 1839 w Marburgu na tamtejszym uniwersytecie. W Marburgu odkrył kakodyl oraz jego pochodne, między innymi cyjanek kakodylu, którego planowano użyć jako gazu bojowego[a]. W Marburgu, w wypadku w laboratorium, Bunsen stracił wzrok w prawym oku. W 1852 objął katedrę chemii w Heidelbergu, którą zarządzał przez kolejnych 37 lat. W opuszczonym budynku klasztornym urządził bardzo dobrze wyposażone laboratorium. Mając 78 lat przeszedł na emeryturę i zajął się swoim hobby – geologią.

Nigdy nie był żonaty. Zwykł mawiać, że nie ma czasu na takie sprawy. Prawie cały czas spędzał w laboratorium oraz wykładając (co bardzo lubił). Swoje wykłady często ilustrował ciekawymi doświadczeniami. Od pracy ze żrącymi związkami miał tak zrogowaciałe palce, że mógł je wkładać w płomień palnika własnej konstrukcji. W ten sposób pokazywał studentom w którym miejscu płomienia temperatura sięga 300 °C. Był znany z dużego poczucia humoru, ale i dużego roztargnienia.

Osiągnięcia naukowe[edytuj | edytuj kod]

Wraz z Kirchhoffem, badając zachowanie się par soli w płomieniu, stworzyli podstawy analizy widmowej. Dzięki tej metodzie odkryli wspólnie cez i rubid. Osiągnęli to analizując osad pozostały po odparowaniu 44 ton wody mineralnej. Jako jeden z pierwszych zsyntetyzował związki arsenoorganiczne (kakodyl i jego pochodne). Zajmował się również elektrolitycznym otrzymywaniem czystych metali takich jak chrom, magnez, glin, mangan, sód, bar, wapń i lit. Był autorem pierwszej monografii o analizie gazowej 1857 Jednak największą popularność zapewnił mu skonstruowany przez niego w 1850 laboratoryjny palnik gazowy (znany obecnie jako palnik Bunsena). Palnik ten jest do dziś stosowany w laboratoriach, szczególnie do analiz w chemii jakościowej-nieorganicznej oraz w preparatyce laboratoryjnej. Używa się go również w budownictwie do lutowania miedzianych rur.

Skonstruował
Odkrył

Uwagi

  1. Jako pierwszy taki pomysł wysunął podczas wojny krymskiej brytyjski naukowiec i polityk Lyon Playfair. Za: Corey J. Hilmas, Jeffery K. Smart, Benjamin A. Hill: History of chemical warfare. W: Medical aspects of chemical warfare. Shirley D. Tuorinsky (red.). Falls Church, Va.: Office of the Surgeon General, U.S. Army; Washington, DC: Borden Institute, Walter Reed Army Medical Center, 2008, s. 11, seria: Textbooks of Military Medicine. ISBN 978-0-16-081532-4.

Przypisy

  1. Georg Lockemann: Neue Deutsche Biographie (NDB). Vol. 3, Duncker & Humblot, p. 18–20 (niem.). Berlin, 1957. [dostęp 2011-03-31].
  2. Christine Stock: Ein großer Naturforscher. Pharmazeutische Zeitung, 11/2011
  3. Robert Wilhelm Bunsen (ang.). Encyclopædia Britannica. [dostęp 2011-03-31].
  4. Bunsen Robert Wilhelm. Encyklopedia PWN. [dostęp 2011-03-31].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Kajetan Wróblewski. Nie tylko palnik. „Wiedza i Życie”, lipiec 2006. ISSN 0137-8929. 
  • Heinrich Debus. Erinnerungen an Robert Wilhelm Bunsen und seine wissenschaftlichen Leistungen. Für Studierende der Naturwissenschaften, insbesondere der Chemie. „Zeitschrift für anorganische Chemie”. 91 (1), s. 474–475, luty 1902.