Sloane Stephens

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sloane Stephens
Sloane Stephens
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Coral Springs
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1993
Plantation
 Floryda
Wzrost 170 cm
Masa ciała 61 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2009
Zakończenie kariery aktywna
Trener Thomas Hogstedt
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 4 WTA, 1 ITF
Najwyżej w rankingu 11 (21 października 2013)
Australian Open SF (2013)
Roland Garros 4R (2012–2015)
Wimbledon QF (2013)
US Open 4R (2013)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0 WTA, 1 ITF
Najwyżej w rankingu 94 (24 października 2011)
Australian Open 1R (2012–2014)
Roland Garros 1R (2012, 2013)
Wimbledon 1R (2012)
US Open 1R (2009–2012)

Sloane Stephens (ur. 20 marca 1993 w Plantation) – amerykańska tenisistka, mistrzyni juniorskich turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej.

Kariera tenisowa[edytuj]

Tenisistka zadebiutowała w rozgrywkach cyklu ITF w 2007 roku, biorąc dwukrotnie udział w kwalifikacjach do niewielkich turniejów w Stanach Zjednoczonych. W obu przypadkach pomyślnie przeszła kwalifikacje i podobnie w obu turniejach w fazie głównej odpadła w drugiej rundzie. W marcu 2008 roku, dzięki dzikiej karcie wzięła udział w kwalifikacjach do turnieju WTA w Miami ale przegrała w pierwszej rundzie z Jekatieriną Byczkową. W tym samym roku, ponownie dzięki dzikiej karcie zagrała w kwalifikacjach US Open, gdzie wygrała w pierwszej rundzie z Melindą Czink i przegrała w drugiej ze Stefanie Vögele.

Rok 2009 przyniósł jej spore sukcesy w juniorskich turniejach wielkoszlemowych. W Paryżu we French Open, jako kwalifikantka dotarła do półfinału gry pojedynczej, przegrywając w nim z Kristiną Mladenovic, późniejszą triumfatorką turnieju. W tym samym roku osiągnęła ćwierćfinał juniorskiego Wimbledonu, ale ponownie przegrała z Kristiną Mladenovic. Dzięki tym sukcesom osiągnęła miejsce nr 5 w światowym rankingu juniorskim. Największe sukcesy jednak odniosła w grze podwójnej. W 2010 roku wygrała trzy juniorskie turnieje wielkoszlemowe w grze podwójnej, French Open, Wimbledon i US Open, wszystkie w parze z Tímeą Babos.

W 2009 roku z dziką kartą wystąpiła w pierwszej rundzie turnieju kwalifikacyjnego w Miami ale przegrała w niej z Oqgul Omonmurodovą oraz w Los Angeles, gdzie wygrała pierwszy mecz z Lenką Wienerową a przegrała drugi z Anastasija Rodionową. Wystąpiła także w kwalifikacjach do US Open ale Portugalka Neuza Silva okazała się od niej lepsza. W roku 2010 (ponownie z dziką kartą) udanie przeszła kwalifikacje do turnieju w Indian Wells, pokonując Renatę Voráčovą i Arantxę Parra Santonję. W fazie głównej wygrała pierwsza rundę z Lucie Hradecką i przegrała drugą z Wierą Zwonariową. W 2011 roku wygrała kwalifikacje Roland Garros, pokonując w nich takie zawodniczki jak: Séverine Brémond, Julia Cohen i Anastasija Piwowarowa i po raz pierwszy w karierze zagrała w turnieju głównym, w którym odpadła jednak już w pierwszej rundzie przegrywając z Eleną Baltachą.

Pierwszy singlowy turniej wygrała w maju 2011 roku, w Reggio Emilia.

W 2013 roku odniosła największy sukces w karierze, awansując do półfinału wielkoszlemowego Australian Open. W ćwierćfinale wygrała z Sereną Williams 3:6, 7:5, 6:4, natomiast w półfinale przegrała z Wiktoryją Azaranką wynikiem 1:6, 4:6. Na French Open wyrównała swój najlepszy rezultat, osiągając czwartą rundę, w której ponownie uległa Szarapowej 4:6, 3:6. Na Wimbledonie osiągnęła ćwierćfinał singla, przegrywając z późniejszą triumfatorką, Marion Bartoli. W US Open zanotowała czwartą rundę, w której odniosła porażkę z Sereną Williams. Była też rezerwową zawodniczką WTA Tour Championships.

W sezonie 2014 Amerykanka zaliczyła cztery mecze w australijskim Wielkim Szlemie. Przegrała, tak jak przed rokiem, z Azaranką, wygrywając też pięć gemów. W Indian Wells awansowała do ćwierćfinału. Na French Open po raz trzeci z rzędu doszła do czwartej rundy. Także ćwierćfinał zdobyła w Birmingham.

W roku 2015 Amerykanka zwyciężyła w pierwszym w karierze turnieju singlowym w Waszyngtonie, pokonując Anastasiję Pawluczenkową 6;1, 6:2.

Od stycznia do kwietnia 2016 roku Stephens zanotowała trzy wygrane turnieje: dwa w kategorii WTA International Series (w Auckland i Acapulco) oraz jedne rangi WTA Premier 5 w Charleston.

Turnieje WTA[edytuj]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International Series

Gra pojedyncza[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 9 sierpnia 2015 Waszyngton Twarda Rosja Anastasija Pawluczenkowa 6:1, 6:2
Zwyciężczyni 2. 9 stycznia 2016 Auckland Twarda Niemcy Julia Görges 7:5, 6:2
Zwyciężczyni 3. 27 lutego 2016 Acapulco Twarda Słowacja Dominika Cibulková 6:4, 4:6, 7:6(5)
Zwyciężczyni 4. 10 kwietnia 2016 Charleston Ceglana Rosja Jelena Wiesnina 7:6(4), 6:2

Wygrane turnieje singlowe[edytuj]

Data Turniej Kat. ($) Naw. Finalistka Wynik
1. 15/05/2011 Włochy Reggio Emilia ITF 50 000 ziemna Białoruś Anastasija Jakimawa 6:3, 6:1

Historia występów w Wielkim Szlemie[edytuj]

Turniej 2010 2011 2012 2013 2014 2015
Australian Open A 2Q 2R SF 4R 1R
French Open A 1R 4R 4R 4R 4R
Wimbledon A 2Q 3R QF 1R 3R
US Open 2Q 3R 3R 4R 2R 1R

Finały wielkoszlemowych turniejów juniorskich[edytuj]

Gra podwójna (4)[edytuj]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 2008 Stany Zjednoczone US Open Twarda Stany Zjednoczone Mallory Burdette Tajlandia Noppawan Lertcheewakarn
Szwecja Sandra Roma
0:6, 2:6
Zwyciężczyni 2010 Francja French Open Ceglana Węgry Tímea Babos Hiszpania Lara Arruabarrena
Hiszpania María-Teresa Torró-Flor
6:2, 6:3
Zwyciężczyni 2010 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Węgry Tímea Babos Rosja Irina Chromaczowa
Ukraina Elina Switolina
6:7(7), 6:2, 6:2
Zwyciężczyni 2010 Stany Zjednoczone US Open Twarda Węgry Tímea Babos Belgia An-Sophie Mestach
Chorwacja Silvia Njirić
walkower

Bibliografia[edytuj]