Tadeusz Burdziński (cichociemny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Stanisław Burdziński
Tadeusz Stefański
Malina, Zenon, Krzak
Ilustracja
Tadeusz Burdziński (ze zbiorów NAC)
major major
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1908
Kije
Data i miejsce śmierci 16 stycznia 1970
Szkocja
Przebieg służby
Lata służby 1933–1948
Siły zbrojne Wojsko Polskie, Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, Armia Krajowa
Jednostki 13 Kresowa Dywizja Piechoty, Korpus Ochrony Pogranicza,
3 Dywizja Piechoty,
10 Brygada Kawalerii Pancernej, Oddział V Łączności AK
Stanowiska oficer instruktor, dowódca plutonu, zastępca dowódcy kompanii, dowódca kompanii radiołączności, oficer operacyjny batalionu radiołączności, dowódca zgrupowania radiołączności, zastępca szefa Oddziału Łączności Technicznej V-O
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa,
powstanie warszawskie
Późniejsza praca rybołówstwo
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Croix du Combattant Volontaire 1939-1945 ribbon.svg King's Medal for Courage in the Cause of Freedom (Wielka Brytania)

Tadeusz Stanisław Burdziński vel Tadeusz Stefański pseud.: „Malina”, „Zenon”, „Krzak”, przybrane nazwisko: Stefański (ur. 26 lutego 1908 w Kijach, zm. 16 stycznia 1970 w Szkocji) – major dyplomowany łączności Wojska Polskiego, cichociemny, powstaniec warszawski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Maksymiliana, urzędnika i właściciela majątku w Gołuchowie, i Adolfiny z domu Żakowskiej. Uzyskał maturę w 1929 roku po ukończeniu Gimnazjum Państwowego im. Mikołaja Reja w Kielcach. W latach 1929–1930 uczył się w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty, a w latach 1930–1933 – w Szkole Podchorążych Inżynierii. Od 1933 roku służył jako oficer instruktor w kompanii telegrafistów w 13 Kresowej Dywizji Piechoty i w Centralnej Szkole Podoficerów Korpusu Ochrony Pogranicza w twierdzy Osowiec.

We wrześniu 1939 roku służył w kompanii łączności KOP. 19 września 1939 roku przekroczył granicę polsko-węgierską. Został tam internowany. Od stycznia do czerwca 1940 roku przebywał we Francji, gdzie wstąpił do Wojska Polskiego we Francji, służył w kompanii łączności 3 Dywizji Piechoty. Po klęsce armii francuskiej został ewakuowany do Wielkiej Brytanii, został przydzielony do Centrum Wyszkolenia Łączności. Następnie był dowódcą plutonu w 10 Szwadronie Łączności 10 Brygady Kawalerii Pancernej.

Zgłosił się do służby w kraju. Po przeszkoleniu konspiracyjnym ze specjalnością łączności, został zaprzysiężony 5 października 1942 roku, przyjął pseudonim „Malina”. Został zrzucony w Polsce w nocy z 16 na 17 lutego 1943 roku w ramach operacji lotniczej „Vice” i przydzielony do pracy w Komendzie Głównej AK, w której pracował do lipca 1944 roku w wywiadzie ofensywnym jako samodzielny radiotelegrafista, dowódca kompanii radiołączności „Kram” w Oddziale V Łączności i od maja 1944 roku jako oficer operacyjny baonu radiołączności „Iskra”.

W powstaniu warszawskim był dowódcą zgrupowania radiołączności na Starym Mieście, zastępcą szefa łączności Grupy „Północ”, a we wrześniu był dowódcą radiostacji w Śródmieściu, a następnie – po przejściu kanałami – na Mokotowie.

27 września 1944 roku dostał się do niewoli niemieckiej, skąd uciekł. Wrócił do pracy w Oddziale V sztabu Komendy Głównej AK na stanowisku zastępcy szefa oddziału.

Od 1945 roku służył w Polskich Siłach Zbrojnych. Ukończył kurs Wyższej Szkoły Wojennej. Do śmierci pozostał na emigracji. Zajmował się łowieniem łososi i miał zakład przetwórstwa rybnego.

Był autorem opowiadań: To wcale nie takie proste, Dzień dobry panie Zenonie, Kanały, które ukazały się w książce Drogi cichociemnych... (wyd. I, II, III, Veritas, Londyn, 1954, 1961, 1972, Bellona, Warszawa, 1993, 2008).

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]