Tadeusz Burdziński (cichociemny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Stanisław Burdziński
Tadeusz Stefański
Malina, Zenon, Krzak
Ilustracja
Tadeusz Burdziński (ze zbiorów NAC)
major major
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1908
Kije
Data i miejsce śmierci 16 stycznia 1970
Szkocja
Przebieg służby
Lata służby 1933–1948
Siły zbrojne Wojsko Polskie (II RP), Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, Armia Krajowa
Jednostki 13 Kresowa Dywizja Piechoty, Korpus Ochrony Pogranicza,
3 Dywizja Piechoty (PSZ),
10 Brygada Kawalerii Pancernej (PSZ), Oddział V Łączności AK
Stanowiska oficer instruktor, dowódca plutonu, zastępca dowódcy kompanii, dowódca kompanii radiołączności, oficer operacyjny batalionu radiołączności, dowódca zgrupowania radiołączności, zastępca szefa Oddziału Łączności Technicznej V-O
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa,
powstanie warszawskie
Późniejsza praca rybołówstwo
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Croix du Combattant Volontaire 1939-1945 ribbon.svg King's Medal for Courage in the Cause of Freedom (Wielka Brytania)

Tadeusz Stanisław Burdziński vel Tadeusz Stefański pseud.: „Malina”, „Zenon”, „Krzak”, przybrane nazwisko: Stefański (ur. 26 lutego 1908 w Kijach, zm. 16 stycznia 1970 w Szkocji) – dyplomowany oficer Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, major łączności służby stałej, cichociemny, powstaniec warszawski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Maksymiliana, urzędnika i właściciela majątku w Gołuchowie, i Adolfiny z domu Żakowskiej. Uzyskał maturę w 1929 roku po ukończeniu Gimnazjum Państwowego im. Mikołaja Reja w Kielcach. W latach 1929–1930 uczył się w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty, a w latach 1930–1933 – w Szkole Podchorążych Inżynierii. Od 1933 roku służył jako oficer instruktor w kompanii telegrafistów w 13 Kresowej Dywizji Piechoty i w Centralnej Szkole Podoficerów Korpusu Ochrony Pogranicza w twierdzy Osowiec.

We wrześniu 1939 roku służył w kompanii łączności KOP. 19 września 1939 roku przekroczył granicę polsko-węgierską. Został tam internowany. Od stycznia do czerwca 1940 roku przebywał we Francji, gdzie wstąpił do Wojska Polskiego we Francji, służył w kompanii łączności 3 Dywizji Piechoty (PSZ). Po klęsce armii francuskiej został ewakuowany do Wielkiej Brytanii, został przydzielony do Centrum Wyszkolenia Łączności. Następnie był dowódcą plutonu w 10 szwadronie łączności 10 Brygady Kawalerii Pancernej.

Zgłosił się do służby w kraju. Po przeszkoleniu konspiracyjnym ze specjalnością łączności, został zaprzysiężony 5 października 1942 roku, przyjął pseudonim „Malina”. Został zrzucony w Polsce w nocy z 16 na 17 lutego 1943 roku w ramach operacji lotniczej „Vice” i przydzielony do pracy w Komendzie Głównej AK, w której pracował do lipca 1944 roku w wywiadzie ofensywnym jako samodzielny radiotelegrafista, dowódca kompanii radiołączności „Kram” w Oddziale V Łączności i od maja 1944 roku jako oficer operacyjny baonu radiołączności „Iskra”.

W powstaniu warszawskim był dowódcą zgrupowania radiołączności na Starym Mieście, zastępcą szefa łączności Grupy „Północ”, a we wrześniu był dowódcą radiostacji w Śródmieściu, a następnie – po przejściu kanałami – na Mokotowie.

27 września 1944 roku dostał się do niewoli niemieckiej, skąd uciekł w Skierniewicach. Wrócił do pracy w Oddziale V sztabu Komendy Głównej AK na stanowisku zastępcy szefa oddziału.

Od 1945 roku służył w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Ukończył kurs Wyższej Szkoły Wojennej. Do śmierci pozostał na emigracji. Zajmował się łowieniem łososi i miał zakład przetwórstwa rybnego.

Był autorem opowiadań: To wcale nie takie proste, Dzień dobry panie Zenonie, Kanały, które ukazały się w książce Drogi cichociemnych... (wyd. I, II, III, Veritas, Londyn, 1954, 1961, 1972, Bellona, Warszawa, 1993, 2008).

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • podporucznik – 13 sierpnia 1933
  • porucznik – przed 1 września 1939
  • kapitan – przed 1 sierpnia 1944
  • major – 24 września 1944

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]