WWE European Championship

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
WWE European Championship
Detale
Data utworzenia 26 lutego 1997
Data dezaktywacji 22 lipca 2002
Promocja World Wrestling Federation/Entertainment
Inne nazwy
  • WWF European Championship

WWE European Championship było tytułem mistrzowskim profesjonalnego wrestlingu promowanym przez federację World Wrestling Entertainment (poprzednio World Wrestling Federation). W późniejszych latach 90. i początku XXI wieku, kilku wrestlerów posiadało European i WWE Intercontinental Championship w jednym czasie[1][2], gdzie trójka z nich była tzw. "Eurocontinental Championami"[3].

Wprowadzony w 1997 jako "WWF European Championship", tytuł był zdezaktywowany przez trzy miesiące w 1999, kiedy to mistrz Shane McMahon "odszedł na emeryturę jako niepokonany właściciel mistrzostwa", a ostatecznie został zunifikowany z WWE Intercontinental Championship w 2002. Pomimo nazwy, tylko dwóch wrestlerów z Europy posiadało owe mistrzostwo, a byli to The British Bulldog i William Regal. Był on jednym z ważnych tytułów mistrzowskich podczas Attitude Ery, gdzie posiadali go m.in. Shawn Michaels, Triple H, Chris Jericho, Owen Hart, Eddie Guerrero i inni.[1]. Tytułu broniono tylko raz w walce wieczoru na gali One Night Only w 1997.

Historia[edytuj | edytuj kod]

WWE European Championship był oryginalnie znany jako World Wrestling Federation (WWF) European Championship. Został on wprowadzony w 1997 kiedy to The British Bulldog stał się jego pierwszym posiadaczem po wygraniu turnieju, który odbył się na kilku galach w Niemczech, w finale pokonując Owena Harta. Kilka miesięcy później stracił tytuł na rzecz Shawna Michaelsa, który zdobywając go stał się pierwszym Grand Slam Championem w WWE. Michaels był jedynym wrestlerem, który posiadał WWF Championship i European Championship w jednym momencie.

Po wygraniu European Championship, D'Lo Brown i Al Snow podczas swoich panowań byli zapowiadani z różnych części Europy. Podczas panowania Snowa, on i "Head" ubierali się stereotypowo-etnicznie odpowiednie dla danego kraju z którego byli zapowiadani, nie zawsze było to zgodne politycznie czy geograficznie. Tytuł został porzucony w kwietniu 1999, kiedy to mistrz Shane McMahon postanowił "odejść na emeryturę jako niepokonany mistrz". McMahon przywrócił mistrzostwo kilka miesięcy później i dał go Mideonowi, kiedy to znalazł go w torbie i spytał czy może go sobie zabrać[1].

The British Bulldog był pierwszym mistrzem i jego panowanie trwało najdłużej, 206 dni. William Regal i D'Lo Brown mieli tytuł najwięcej, po cztery razy.

Najkrótsze panowania zaliczyli Jeff Jarrett i Chris Jericho, którzy mieli mistrzostwo około dzień. Jeff Jarrett pokonał D'Lo Browna o European Championship (na szali był również Intercontinental Championship) na SummerSlam 1999 (około godziny 20:00 czasu miejskiego), a noc później na Raw is War podarował go Markowi Henry'emu (około godziny 22:00). Chris Jericho pokonał Kurta Angle w triple threat matchu na WrestleManii 2000 (przypinając Chrisa Benoit o godzinie 22:00) i stracił go na rzecz Eddiego Guerrero na Raw is War o godzinie 21:00. Jeff Hardy był najmłodszym mistrzem, zdobył je w wieku 24 lat, zaś Diamond Dallas Page był najstarszym i zdobył je w wieku 46 lat.

Eurocontinental Championship[edytuj | edytuj kod]

Termin "Eurocontinental Champion" jest połączeniem wyrazów European i Intercontinental, używany był do określenia wrestlerów, którzy posiadali oba tytuły w jednym momencie[3]. Trzech wrestlerów miało szansę posiadać je w jednym czasie. Pierwszym był D'Lo Brown, który pokonał Mideona o European Championship na Fully Loaded 1999 i dwie noce później na tapingu Raw is War pokonał Jeffa Jarretta o Intercontinental Championship. Miesiąc później na SummerSlam, Jarrett pokonał Browna zdobywając oba tytuły i stając się drugim Eurocontinental Championem.

10 lutego 2000 na SmackDown!, Kurt Angle pokonał Val Venisa zdobywając European Championship. Na No Way Out 17 dni później, Angle pokonał Chrisa Jericho o Intercontinental Championship i stał się trzecim posiadaczem równocześnie obu tytułów. Angle trzymał je do WrestleManii 2000, gdzie zawalczył z Jericho i Chrisem Benoit w two-fall triple threat matchu o oba tytuły. Na owej gali stracił oba mistrzostwa, gdyż Benoit pokonał Jericho przy pierwszym przypięciu o Intercontinental Championship i Jericho zaliczył drugie przypięcie na Chrisie Benoit zdobywając European Championship.

Unifikacja[edytuj | edytuj kod]

WWE European Championship został zunifikowany z WWE Intercontinental Championship w ladder matchu na Raw 22 lipca 2002, kiedy to Intercontinental Champion Rob Van Dam pokonał European Championa Jeffa Hardy'ego[4].

Tytuł w grach video[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwo pojawiło się w grach WWF No Mercy, WWE Wrestlemania X8, WWE SmackDown! Shut Your Mouth, WWE '12, WWE '13, WWE 2K14 i WWE 2K15.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]