WWE

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
World Wrestling Entertainment, Inc.
World Wrestling Entertainment, Inc.
Założyciel(e) Capitol Wrestling:
Jess McMahon, Toots Mondt
Titan Sports Inc.:
Vince McMahon
Data założenia 1952
Państwo  Stany Zjednoczone
Siedziba Stany Zjednoczone Stamford
Prezes Vince McMahon
Ważni pracownicy Stephanie McMahon
Shane McMahon
Paul „Triple H” Levesque
Branża wrestling, rozrywka sportowa, mass media
Produkty Programy telewizyjne, filmy, książki, muzyka, wydarzenia na żywo
Zatrudnienie 840 (2015)[1]
Kapitał zakładowy 328,3 mln USD (Q3/2010)[2]
brak współrzędnych
Strona internetowa

WWE, Inc., World Wrestling Entertainment, Inc. – amerykańska spółka prywatna działająca głównie w sferze wrestlingu, z dochodami w dziedzinach filmu, muzyki, licencjonowania produktów oraz bezpośredniej sprzedaży. Jest to obecnie największa federacja wrestlingu na świecie, osiągająca 13 milionów widzów w Stanach Zjednoczonych i transmitująca swoje programy w 30 językach,w ponad 145 krajach[1].

Głównym właścicielem, prezesem oraz CEO federacji jest Vincent Kennedy McMahon, który odziedziczył organizację w 1982 roku od ojca- Vincenta Jamesa McMahona. Obecnie siedziba spółki znajduje się w Stamford, a jej oddziały w Nowym Jorku, Los Angeles, Londynie, Szanghaju, Tokio, Singapurze i Mumbaju.

Firma rozpoczęła działalność jako Capital Wrestling Corporation w 1952, która promowała się jako World Wide Wrestling Federation (WWWF), a od 1979 jako World Wrestling Federation (WWF). 6 maja 2002 roku WWF zostało zmuszone do zmiany nazwy po pozwie World Wide Fund for Nature, które również posługuje się tym samym skrótem[3][4]. Nową nazwą zostało World Wrestling Entertainment. W 2011 roku zmienioną oficjalną nazwę spółki na WWE.

Historia[edytuj]

Źródło: Historia federacji na oficjalnej stronie WWE[5]

World Wide Wrestling Federation (1963-1969)[edytuj]

7 stycznia 1952 roku Jess McMahon i Toots Mondt założył Capitol Wrestling Corporation, które w 1953 roku dołączyło do National Wrestling Alliance. McMahon od 1925 roku współpracował z Texem Rickardem, który pomógł mu organizować gale w Madison Square Garden w Nowym Jorku.

W listopadzie 1954 roku Jess McMahon zmarł, a Ray Fabiani zawiązał współpracę z synem Jessa- Vince'm McMahonem Sr. Młodszy McMahon i Mondt odnosili wiele sukcesów: kontrolowali 70% bookingu NWA oraz zdobyli ogromną popularność w północno-wschodnim regionie. W 1963 roku McMahon i Mondt opuścili NWA z powodu zdobycia pasa NWA World Heavyweight Championship przez Buddy’ego Rogersa.

WWWF w tamtych czasach ważniejsze gale organizowało najczęściej raz w miesiącu, a rywalizacje opierały się na walkach face’ów z heelami.

Bruno Sammartino posiadał pas WWWF World Heavyweight Championship od 17 maja 1963 do 18 stycznia 1971 roku. Panowanie Sammartino jako mistrza federacji trwało 2803 dni i jest to najdłuższy run w historii federacji.

W 1979 zmieniono nazwę federacji na World Wrestling Federation.

World Wrestling Federation (1979-2002)[edytuj]

Golden Era (1982-1993)[edytuj]

W 1980 roku syn Vincenta J. McMahona, Vincent Kennedy McMahon założył spółkę Titan Sports Inc., a w 1982 roku od swojego ojca i jego współpracowników kupił Capitol Sports (Monsoon i Skaaland otrzymali dożywotnie zatrudnienie w WWF, a wszyscy trzej właściciele otrzymali gratyfikacje finansowe). Młody McMahon dążył do popularyzacji wrestlingu jako rozrywkę, a nie sport oraz do zniesienia podziału terytorialnego i objęcia zasięgiem całego kraju.

W 1983 roku McMahon zatrudnił gwiazdę filmu Rocky III- Hulka Hogana. Ponadto do federacji dołączył m.in. Roddy Piper.

1 stycznia 1985 roku wyemitowano pierwszy odcinek Prime Time Wrestling, cotygodniowej gali telewizyjnej, prekursora Raw.

31 marca 1985 roku miała miejsce pierwsza WrestleMania, która odbyła się na Madison Square Garden w Nowym Jorku i była to pierwsza gala PPV zorganizowana przez WWF. 26 listopada 1987 miała miejsce pierwsza gala Survivor Series, 29 sierpnia 1988 pierwsze SummerSlam, a 15 stycznia 1989 inauguracyjne Royal Rumble. Te cztery gale są nazywane wielką czwórką i są najważniejszymi galami PPV federacji.

28 marca 1987 roku odbyła się WrestleMania III, której frekwencja wyniosła 93 173 osoby, a w walce wieczoru Hulk Hogan pokonał André the Gianta[6].

5 lutego 1988 roku miało miejsce najkrótsze posiadanie pasa WWF World Heavyweight Championship w historii- André the Giant zwakatował pas 45 sekund po jego zdobyciu.

22 listopada 1990 roku na Survivor Series zadebiutował The Undertaker.

W 1991 roku Eric Bischoff dołączył do World Championship Wrestling ściągając do WCW czołowe gwiazdy WWF. Doprowadziło to do rywalizacji pomiędzy WWF a WCW znanej jako Monday Night Wars, gdyż w poniedziałki obie federacje emitowały konkurencyjne gale cotygodniowe.

21 października 1991 roku podczas jednego z odcinków WWF Superstars of Wrestling kobra Jake’a Robertsa ukąsiła Randy’ego Savage’a w rękę[7].

New Generation Era (1993-1998)[edytuj]

11 stycznia 1993 roku wyemitowano pierwszy odcinek Raw, cotygodniowej gali telewizyjnej zastępującej Prime Time Wrestling[8]. Od 27 stycznia 1997 roku Raw jest transmitowane na żywo.

W sierpniu 1993 roku największa gwiazda federacji- Hulk Hogan odszedł z WWF przechodząc do World Championship Wrestling- największego rywala federacji McMahonów.

W 1993 roku utworzono WWE Hall of Fame, której pierwszym członkiem został André the Giant.

31 marca 1996 roku walkę wieczoru WrestleManii XII stanowił pierwszy w historii Iron Man match, w którym Shawn Michaels pokonał Breta Harta 1-0[9].

20 października 1996 roku na In Your House 11: Buried Alive miał miejsce pierwszy Buried Alive match w historii, w którym The Undertaker pokonał Mankinda grzebiąc go żywcem[10].

3 sierpnia 1997 roku na SummerSlam, Stone Cold Steve Austin doznał kontuzji szyi i został częściowo sparaliżowany, po otrzymaniu nieudanego Piledriver'a podczas walki z Owenem Hartem[11].

5 października 1997 miał miejsce pierwszy w historii Hell in a Cell match, w którym Shawn Michaels pokonał The Undertakera[12].

9 listopada 1997 roku miało miejsce Montreal Screwjob, czyli incydent który miał miejsce podczas walki wieczoru o pas WWF Championship między Shawnem Michaelsem a Bretem Hartem, kiedy to Michaels wygrał poprzez poddanie, którego Hart nigdy nie ogłosił. Wydarzenie to nie było zaplanowane w oficjalnym scenariuszu i doprowadziło do opuszczenia federacji przez Harta, który wplątał się w konflikt z Vincem McMahonem. WWF straciło dużą część oglądalności na rzecz WCW, gdyż Hart był główną gwiazdą federacji[13][14].

Attitude Era (1998-2002)[edytuj]

Za początek Ery Attitude uznaje się datę 29 marca 1998 roku, datę WrestleManii XIV, kiedy Mike Tyson pojawił się jako specjalny sędzia pojedynku o WWF Championship między Shawnem Michaelsem a Stevem Austinem. Nowa era cechowała się większą brutalnością, co doprowadziło do wzrostu popularności WWF, które rywalizowało wówczas z World Championship Wrestling. Charakterystyczną cechą rywalizacji były tzw. Monday Night Wars, kiedy WWF rywalizowało z WCW o oglądalność, gdyż Raw i Nitro były emitowane w tym samym czasie.

26 kwietnia 1998 roku miał miejsce pierwszy Inferno match w historii, w którym The Undertaker pokonał Kane’a podpalając jego rękę[15].

28 czerwca 1998 roku podczas gali King of the Ring miała miejsce walka The Undertakera z Mankindem, podczas której Mankind dwukrotnie został zrzucony ze szczytu klatki (pierwszy raz z 5 metrów na stół komentatorski, drugi raz przez klatkę na ring), przy czym drugi upadek nie był zaplanowany w scenariuszu. Mimo wielu kontuzji Foley dokończył walkę, która zgodnie z planem zakończyła się zwycięstwem Undertakera[16][17].

24 stycznia 1999 roku na Royal Rumble miał miejsce „I Quit” match o pas WWF Championship, podczas którego Mankind otrzymał 11 uderzeń krzesłem w głowę od The Rock'a (tak duża liczba uderzeń nie była zaplanowana w scenariuszu) oraz zaliczył kilka groźnych bumpów[18].

23 maja 1999 roku Owen Hart występujący wówczas jako Blue Blazer zginął podczas gali Over the Edge. Owen miał wykonać efektowne wejście na ring zjeżdżając na linie z sufitu hali, jednakże lina podtrzymująca Harta zerwała się na wysokości 24 metrów, czego wynikiem było uderzenie głową o narożnik z wielkiej wyskości. Całe zdarzenie miało miejsce przy zgaszonym świetle, przez co wiele osób z osiemnastotysięcznej publiczności myślało, że była to kukła, jednakże nie była to prawda. Publiczność niemo obserwowała, jak Owen był reanimowany i wynoszony z hali przez lekarzy (tym którzy oglądali galę w systemie PPV oszczędzono tego widoku, gdyż wyemitowano wówczas nagrany wcześniej wywiad). Wrestler w krytycznym stanie został przetransportowany do szpitala, gdzie po niecałej godzinie zmarł. Jim Ross poinformował fanów oglądających PPV o tragicznym zejściu Owena, jednak publiczność na hali nie została o tym zawiadomiona. Następnie dokończono show, co uznawane jest dzisiaj jako bardzo kontrowersyjne posunięcie. Następnej nocy WWF poświęciło całe RAW pamięci Owena, na którym wielu wrestlerów i pracowników podzieliło się swoimi wspomnieniami o zmarłym[19][20].

26 sierpnia 1999 roku WWF rozpoczęło nadawanie drugiej cotygodniowej gali o nazwie SmackDown! na antenie telewizji UPN.

Z powodu sukcesu ery Attitude, 19 października 1999 spółka posiadająca federację czyli Titan Sports zmieniła nazwę na World Wrestling Federation Entertainment oraz rozpoczęła działalność wykraczającą poza wrestling.

2 listopada 1999 roku wprowadzono pas WWE Hardcore Championship[21]. Pas ten od 24 lutego 2000 roku mógł być broniony w jakimkolwiek miejscu, gdzie tylko znajdował się sędzia[22][23].

W 2000 roku WWF stworzyło nową ligę profesjonalnego futbolu amerykańskiego o nazwie XFL, która okazała się jednak niewypałem i liga funkcjonowała tylko rok.

27 sierpnia 2000 roku na SummerSlam odbył się pierwszy w historii federacji Tables, Ladders and Chairs match, w którym Edge i Christian pokonali The Dudley Boyz oraz Matt'a i Jeff'a Hardych, broniąc pas WWF Tag Team Championship[24].

23 marca 2001 roku WWF wykupiło pogrążone w kłopotach finansowych WCW przejmując roster oraz mistrzostwa tej federacji (które zostały szybko zunifikowane z tymi z WWE). Doprowadziło to do „inwazji” gwiazd WCW na WWF, co skutkowało feudem WWF vs. Alliance.

World Wrestling Entertainment (od 2002)[edytuj]

Era Ruthless Aggression (2002-2008)[edytuj]

Z powodu przegranego procesu o prawa do nazwy WWF z World Wildlife Fund 6 maja 2002 roku federacja zmieniła nazwę na World Wrestling Entertainment (WWE). Domena wwf.com, której World Wildlife Fund nigdy nie miała zamiaru używać przeszła w prywatne ręce i jej właściciel czerpie zyski z reklam na tej nadal często odwiedzanej stronie. Zmiana logo nastąpiła z mottem „Get The F Out” dla upublicznienia nazwy federacji.

17 marca 2002 roku z powodu dużej ilości gwiazd po przejęciu WCW i ECW ogłoszono podział federacji na dwa brandyRaw i SmackDown!, których nazwy pochodzą od flagowych programów federacji. Każdy brand posiadał osobny roster, galę cotygodniową i tytuły mistrzowskie.

Pasy WWE European Championship (22 lipca 2002)[25] i WWE Hardcore Championship (26 sierpnia 2002)[26] zunifikowano z WWE Intercontinental Championship.

25 sierpnia 2002 roku Brock Lesnar został najmłodszym posiadaczem pasa WWE Championship w historii (25 lat i 44 dni)[27].

W 2003 roku WWE nabyło prawa do ECW[28], które zostało rozwiązane 4 kwietnia 2001 roku z powodu kłopotów finansowych[29][30]. Doprowadziło to do powstania brandu ECW, który funkcjonował od 26 maja 2006 do 16 lutego 2010 roku, kiedy to jego miejsce na antenie zajęło NXT[31].

30 marca 2003 roku podczas walki wieczoru WrestleManii XIX Brock Lesnar zaliczył bardzo niebezpieczny botch, lądując na szyi po nieudanym wykonaniu Shooting Star Press. Pomimo tego Lesnar pokonał Kurta Angle'a zdobywając pas WWE Championship[32][33][34].

23 czerwca 2003 roku na Raw Kane po raz pierwszy zdjął maskę, wypełniając założenia przegranej walki z Triple H’em.

27 czerwca 2004 roku w walce wieczoru The Great American Bash, The Undertaker pokonał The Dudley Boyz, a po walce Undertaker zalał cementem pomieszczenie, w którym znajdował się Paul Bearer[35]. W rzeczywistości w szklanym sześcianie znajdował się kaskader, a cement nie był prawdziwy. Materiał, który został wyemitowany w telewizji, na którym widać było Bearera w cemencie został nagrany przed galą[36][37].

3 kwietnia 2005 roku na WrestleManii 21 miał miejsce pierwszy Money in the Bank ladder match, którego celem jest zdjęcie walizki zawieszonej nad ringiem, która umożliwia do uzyskania walki o tytuł mistrzowski w dowolnym miejscu i czasie[38].

Od 3 października 2005 roku WWE Raw jest transmitowane na USA Network[39].

13 listopada 2005 roku w wieku 38 lat zmarł Eddie Guerrero- jeden z najważniejszych zawodników federacji. Przyczyną śmierci była niewydolność serca[40].

24 czerwca 2007 roku Chris Benoit zamordował swoją żonę i syna, a następnie popełnił samobójstwo[41][42]. Benoit w chwili morderstwa nie był świadomy swoich czynów z powodu zmian w jego mózgu, które były spowodowane ryzykownym stylem walki i nadużywaniem sterydów[43][44]. W sierpniu 2007 roku WWE wprowadziło Wellness Program, na mocy którego zakazano stosowania sterydów pod groźbą zawieszenia[45][46].

26 czerwca 2007 roku założono federację rozwojową Florida Championship Wrestling[47]

3 marca 2008 roku dezaktywowano pas WWE Cruiserweight Championship[48].

30 marca 2008 roku na WrestleManii XXIV Shawn Michaels pokonał Rica Flaira, zmuszając go do zakończenia kariery[49].

PG Era (2008-2014)[edytuj]

20 lipca 2008 roku po The Great American Bash zmieniono ocenę programów WWE na PG (bez ograniczeń wiekowych)[50][51].

28 marca 2010 roku w wyniku porażki w Streak vs. Career matchu na WrestleManii XXVI z The Undertakerem, Shawn Michaels zakończył karierę[52].

7 czerwca 2010 roku na Raw miał miejsce debiut The Nexus, którzy zaatakowali Johna Cenę[53].

16 sierpnia 2010 roku zlikwidowano pas World Tag Team Championship unifikując go z tytułem WWE Tag Team Championship[54].

19 września 2010 roku zlikwidowano pas WWE Women’s Championship unifikując go z tytułem WWE Divas Championship[55].

11 kwietnia 2011 roku na Raw (dzień po zwycięskiej walce na WrestleManii XXVII z Alberto Del Rio o pas World Heavyweight Championship[56]) zakończenie kariery z powodów zdrowotnych ogłosił Edge[57][58][59].

27 czerwca 2011 roku na Raw CM Punk wygłosił shootowe promo za które został zawieszony[60]. Efektem proma był wzrost popularności zawodnika, przez co WWE zdecydowało się na przyznanie Punkowi pasa WWE Championship, które trwało aż 434 dni (szóste najdłuższe panowanie w historii federacji)[61].

29 sierpnia 2011 roku połączono brandy RAW i Smackdown[62], czego skutkami było pojawianie się zawodników obu podfederacji podczas dowolnego programu oraz unifikacja pasów World Heavyweight Championship i WWE Championship z 15 grudnia 2013 roku[63].

18 września 2011 roku na Night of Champions John Cena po raz dziesiąty zdobył pas WWE Championship[64].

1 kwietnia 2012 podczas WrestleManii XXVIII The Rock pokonał Johna Cenę[65]. Rok później na kolejnej WrestleManii odbył się rewanż (tym razem o pas WWE Championship), w którym tym razem wygrał Cena. Oba starcia były walkami wieczoru tych gal[66].

Podczas WrestleManii XXVIII The Undertaker pokonał Triple H’a w Hell in a Cell match'u, notując tym samym 20. kolejne zwycięstwo na WrestleManii nie odnosząc przy tym żadnej porażki. Sędzią specjalnym starcia był Shawn Michaels[67].

W sierpniu 2012 FCW przekształciło się w NXT[68].

9 września 2012 roku podczas Raw Jerry Lawler doznał ataku serca, który nie był zaplanowany w scenariuszu[69].

18 listopada 2012 roku miał miejsce debiut The Shield (Seth Rollins, Dean Ambrose i Roman Reigns) w głównym rosterze[70]. Dean Ambrose posiadał pas WWE United States Championship od 19 maja 2013 do 5 maja 2014 roku (351 dni), co jest najdłuższym runem z tym pasem od przejęcia tytułu przez WWE[71]. Stajnia rozpadła się 2 czerwca 2014 roku po ataku Rollinsa na pozostałych członków frakcji[72].

23 stycznia 2013 roku 2K Sports wykupiło od WWE prawa do wykonania gry na temat federacji[73]. Pierwsza gra komputerowa pod szyldem 2K ukazała się 29 października 2013 roku i była to WWE 2K14[74].

12 lipca 2013 roku otworzono WWE Performance Center- oficjalne centrum szkoleniowe federacji[75].

Reality Era (od 2014)[edytuj]

24 lutego 2014 otworzono platformę internetową WWE Network, na której możliwe jest oglądanie archiwalnych gal PPV i gal cotygodniowych oraz gal PPV na żywo. Ponadto usługa oferuje również materiały z WCW i ECW[76]. 27 stycznia 2015 ilość subskrybentów WWE Network przekroczyła milion[77].

6 kwietnia 2014 roku na WrestleManii XXX Brock Lesnar pokonał The Undertakera przerywając The Streak, czyli passę 21 zwycięstw bez porażki na najważniejszej gali roku[78][79]. Tego samego dnia w walce wieczoru, pas WWE World Heavyweight Championship zdobył Daniel Bryan[80].

17 sierpnia 2014 roku Brock Lesnar czysto pokonał Johna Cenę zdobywając pas WWE World Heavyweight Championship (podczas walki Lesnar wykonał 16 German Suplex'ów i 2 razy F5)[81].

15 stycznia 2015 roku zmieniono dzień emisji SmackDown na czwartek[82] .

29 marca 2015 roku podczas walki wieczoru WrestleManii 31 Seth Rollins zrealizował swój kontrakt Money in the Bank zdobywając pas WWE World Heavyweight Championship[83].

8 lutego 2016 roku z powodu kontuzji karierę zakończył Daniel Bryan[84][85].

3 kwietnia 2016 roku miała miejsce WrestleMania 32, której widownia oficjalnie wynosiła 101 763, co jest najwyższym wynikiem w historii federacji[86]. Podczas gali Shane McMahon wykonał Elbow Drop skacząc z 6 metrów, ze szczytu klatki w walce z The Undertakerem[87]. Pas WWE Divas Championship zastąpiono tytułem WWE Women’s Championship[88]. W walce wieczoru Roman Reigns pokonał Triple H’a zdobywając pas WWE World Heavyweight Championship, czego skutkiem były bardzo negatywne opinie fanów pomimo, iż Reigns odgrywa gimmick face'a[89]

24 maja 2016 roku ogłoszono przywrócenie podziału federacji na brandy z powodu silnego rosteru oraz ogłoszono, że SmackDown będzie transmitowane na żywo we wtorki. Zmiany mają obowiązywać od 19 lipca[90].

1 czerwca 2016 roku The New Day (Big E, Kofi Kingston i Xavier Woods) zostali najdłużej panującymi posiadaczami pasa WWE Tag Team Championship[91].

28 czerwca nazwę tytułu WWE World Heavyweight Championship zmieniono na WWE Championship[92]. 25 lipca na Raw ogłoszono powstanie nowego tytułu WWE Universal Championship[93].

Personel[edytuj]

 Osobny artykuł: Lista personelu WWE.

Mistrzostwa[edytuj]

 Osobny artykuł: Lista obecnych mistrzów w WWE.

Główny roster[edytuj]

Raw[edytuj]

Tytuł mistrzowski Obecny/i mistrz(owie) Panowanie Data Dni Miejsce Uwagi
WWE Universal Championship Kevin Owens 1 29 sierpnia 2016 97 Houston, Teksas Pokonał Big Cassa, Romana Reignsa i Setha Rollinsa w Fatal 4-Way Elimination matchu na tygodniówce Raw.
WWE United States Championship Roman Reigns 1 25 września 2016 70 Indianapolis, Indiana Pokonał Ruseva na gali WWE Clash of Champions
WWE Raw Tag Team Championship The New Day
(Big E, Kofi Kingston i Xavier Woods)
2
(2, 4, 2)
23 sierpnia 2015 469 Brooklyn, Nowy Jork Wygrali w Fatal 4-Way tag team matchu na SummerSlam pokonując The Prime Time Players, Lucha Dragons oraz Los Matadores
Woods również jest mistrzem zgodnie z Freebird Rule
WWE Cruiserweight Championship Rich Swann 1 29 listopada 2016 5 Columbia, Karolina Południowa Pokonał The Briana Kendricka na premierowym odcinku tygodniówki 205 Live
WWE Raw Women’s Championship Sasha Banks 3 28 listopada 2016 6 Charlotte, Karolina Północna Pokonała Charlotte w Falls Count Anywhere matchu na tygodniówce Raw

SmackDown[edytuj]

Tytuł mistrzowski Obecny/i mistrz(owie) Panowanie Data Dni Miejsce Uwagi
WWE World Championship AJ Styles 1 11 września 2016 84 Richmond, Virginia Pokonał Deana Ambrose’a na Backlash
WWE Intercontinental Championship The Miz 6 15 listopada 2016 19 Wilkes-Barre, Pensylwania Pokonał Dolpha Zigglera na SmackDown Live
WWE SmackDown Tag Team Championship Heath Slater & Rhyno 1, 1 11 września 2016 84 Richmond, Virginia Wygrali WWE SmackDown Tag Team Title Tournament pokonując w finale The Usos
WWE SmackDown Women’s Championship Becky Lynch 1 11 września 2016 84 Richmond, Virginia Wygrała Six-Pack Challenge na Backlash

Roster rozwojowy NXT[edytuj]

Mistrzostwo Obecny/i mistrz(owie) Panowanie Data zdobycia Dni Miejsce Uwagi
NXT Championship Shinsuke Nakamura 2 3 grudnia 2016 1 Osaka, Japonia Pokonał Samoę Joego na live evencie
NXT Tag Team Championship #DIY
(Johnny Gargano i Tommaso Ciampa)
1 19 listopada 2016 15 Toronto, Ontario, Kanada Pokonali The Revival (Scotta Dawsona i Dasha Wildera) w two-out-of-three falls tag team matchu na gali NXT TakeOver: Toronto
NXT Women’s Championship Asuka 1 1 kwietnia 2016 247 Dallas, Teksas Pokonała Bayley na NXT TakeOver: Dallas

Inne tytuły[edytuj]

Tytuł Ostatni zwycięzca Data Miejsce Uwagi
Royal Rumble Triple H 24 stycznia 2016 Orlando, Floryda Wyeliminował Deana Ambrose’a jako ostatniego.
Money in the Bank Dean Ambrose 19 czerwca 2016 Las Vegas, Nevada Pokonał Kevina Owensa, Samiego Zayna, Cesaro, Chrisa Jericho i Alberto Del Rio
André the Giant Memorial Trophy Baron Corbin 3 kwietnia 2016 Santa Clara, Kalifornia Wyeliminował Kane’a jako ostatniego
King of the Ring Bad News Barrett 28 kwietnia 2015 Moline, Illinois Pokonał Neville’a w finale
Dusty Rhodes Tag Team Classic The Authors of Pain (Akam i Rezar) 19 listopada 2016 Toronto, Ontario, Kanada Pokonali w finale TM-61 (Nicka Millera i Shane'a Thorne'a).

Dawne pasy WWE/WWF[edytuj]

Gale[edytuj]

 Osobny artykuł: Lista gal WWE Network.

Przypisy

  1. a b WWE Corporate. [dostęp 2016-04-07].
  2. „WWE Reports 2010 Third Quarter Results”.
  3. Wrestling loses WWF to wildlife.
  4. WWE and World Wildlife Fund reach a settlement.
  5. The epic history of WWE.
  6. Wrestlemania III main event.
  7. Retro Wednesday: Randy Savage Gets Snake Bitten.
  8. The History of Monday Night RAW.
  9. Iron Man Match highlights WrestleMania 12.
  10. The grave history of Buried Alive Matches.
  11. STEVE AUSTIN and OWEN HART Each Tell Their Own Story of the Botch That Almost Left Austin Paralyzed.
  12. 1997.
  13. 11/9 THIS DAY IN HISTORY: BRET HART VS. SHAWN MICHAELS IN MONTREAL.
  14. WWE.com article, The Hit Man: Ten years later.
  15. The fiery history of the Inferno Match.
  16. The night Undertaker and Mick Foley went through living 'Hell'.
  17. WWE Classic of the Week: Remembering Undertaker vs. Mankind in Hell in a Cell.
  18. On this date in WWF history: The gruesome 'I Quit' match between Mankind and The Rock.
  19. Owen Hart Biography.
  20. Over the Edge 1999 results.
  21. Hardcore Championship.
  22. Remembering the Hardcore Title Under 24/7 Rules.
  23. 7 Facts About WWE Hardcore Title You Need To Know.
  24. SummerSlam (2000) Results.
  25. Jeff Hardy's Europen Championship reign.
  26. Bio: Tommy Dreamer.
  27. 10 youngest WWE Champions ever.
  28. Complete ECW Exposed Report: Heyman and Styles Reunite to Discuss Extreme Championship Wrestling.
  29. Brian Fritz, Christopher Murray: Between the Ropes: Wrestling's Greatest Triumphs and Failures. ECW Press, 2006. ISBN 978-1-55022-726-0.
  30. Thom Loverro: The Rise and Fall of ECW. Pocket Books, 2006. ISBN 978-1-4165-1058-1.
  31. WWE Officially Announces NXT's Debut Date Replacing ECW, Only Two Episodes Remaining.
  32. WrestleMania XIX Main Event.
  33. Brock Lesnar's first WWE Championship reign.
  34. WrestleMania XIX results.
  35. Bash provides surprise endings.
  36. 2. Paul Bearer – Death By Concrete.
  37. This Day in Wrestling History (Mar. 5): Paul Bearer Passes Away.
  38. The Rawtopsy – 3.07.05.
  39. A Stunning Homecoming.
  40. THIS DAY IN HISTORY: EDDIE GUERRERO PASSES AWAY, ECW'S FIRST NOVEMBER TO REMEMBER.
  41. Wrestler Chris Benoit Double murder–suicide: Was It 'Roid Rage'? – Health News | Current Health News | Medical News.
  42. Benoit's Dad, Doctors: Multiple Concussions Could Be Connected to murder–suicide – ABC News.
  43. Wrestler Chris Benoit Used Steroid Testosterone; Son Sedated Before Murders.
  44. Police Report: Chris Benoit Thought His Marriage Was Failing; Nancy Scared.
  45. Fourteen wrestlers tied to pipeline.
  46. Pro Wrestling Suspends 10 Linked to Steroid Ring.
  47. Area Wrestling Will Continue Under A New State Banner.
  48. WWE title histories.
  49. Results:The End.
  50. The WWE PG Era: Is it actually working?.
  51. WWE goes PG.
  52. Undertaker ends Shawn Michaels' career in thrilling rematch to cap off Wrestlemania XXVI.
  53. RAW: Vote early, vote often; NXT takes over.
  54. History of the World Tag Team Championship: Carlito & Primo.
  55. Flawless mark on history.
  56. The Rock costs Cena as The Miz retains at WrestleMania XXVII.
  57. Injury forces Edge to retire.
  58. RAW: Edge calls it a career.
  59. Major star announces retirement; Extreme Rules main event.
  60. WWE chairman Vince McMahon suspends CM Punk.
  61. CALDWELL'S WWE ROYAL RUMBLE PPV RESULTS 1/27: Complete „virtual-time” coverage of Punk vs. Rock, 30-man Rumble.
  62. Raw expands to three hours starting July 23.
  63. WWE Champion Randy Orton def. World Heavyweight Champion John Cena (Tables, Ladders & Chairs Match).
  64. WWE World Heavyweight Championship.
  65. Raw Results: C U at WrestleMania!.
  66. CALDWELL'S WWE WRESTLEMANIA 29 PPV RESULTS: Complete 'virtual-time' coverage of live PPV from MetLife Stadium – Rock-Cena II, Taker-Punk, Lesnar-Hunter, more.
  67. The Undertaker vs. Triple H (Hell in a Cell Match with special referee Shawn Michaels).
  68. WWE News: FCW name being phased out.
  69. Jerry 'The King' Lawler released from medical facility and home in Memphis.
  70. Survivor Series News: NXT stars debut in PPV main event angle, plus other news from annual PPV.
  71. Dean Ambrose Breaks US Title Record.
  72. Caldwell's WWE Raw Results 6/2: Complete „virtual-time” coverage of live Raw – PPV fall-out, huge angle at the end of Raw, post-Raw coverage, MITB hype, more.
  73. WWE Video Game License to be Acquired by Take-Two.
  74. WWE – 開発タイトル – 株式会社ユークス.
  75. A tour of The WWE Performance Center: A truly mind-blowing facility.
  76. WWE Corporate – Initiatives. Corporate.wwe.com. [dostęp 2016-04-27].
  77. WWE Network hits 1 million subscribers.
  78. Undertaker's streak ends at WrestleMania 30.
  79. The Undertaker's Streak is over.
  80. WrestleMania XXX brings the beginning and end of eras.
  81. SummerSlam 2014.
  82. SmackDown moves to Thursday nights.
  83. Seth Rollins cashed in his Money in the Bank contract and def. Brock Lesnar and Roman Reigns to become WWE World Heavyweight Champion.
  84. WWE star Daniel Bryan is retiring after receiving 'a lot of concussions'.
  85. Daniel Bryan announces retirement.
  86. WrestleMania breaks more records.
  87. The Undertaker def. Shane McMahon (Hell in a Cell Match).
  88. Charlotte def. Becky Lynch and Sasha Banks to become first new WWE Women’s Champion.
  89. Ringside at 'WrestleMania 32': Bigger, But Not Necessarily Better.
  90. WWE’s ‘Smackdown’ Will Move To Live Broadcast On USA (EXCLUSIVE).
  91. The New Day Just Broke A Pretty Important WWE Tag Team Championship Record.
  92. Marc Middleton: Update On Two WWE World Titles. wrestlinginc.com, 2016-06-29.
  93. Stephanie McMahon and Mick Foley announce the creation of the WWE Universal Championship.

Linki zewnętrzne[edytuj]