WWE

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
WWE
World Wrestling Entertainment Inc.
Ilustracja
Aktualne logo firmy
Państwo  Stany Zjednoczone
Stan  Connecticut
Siedziba Stamford
Adres 1241 E Main St, 06902
Data założenia 1952
Forma prawna spółka akcyjna
Prezes George Barrios i Michelle D. Wilson
Dyrektor Vince McMahon
Przewodniczący Rady Nadzorczej Vince McMahon
Giełda NYSE[1]
ISIN

US98156Q1085

Symbol akcji WWE[1]
Dane finansowe (2017[2])
Wynik operacyjny 75,6 milionów USD
Wynik netto 32,6 milionów USD
Aktywa 614,5 milionów USD
Kapitał własny 252,9 milionów USD
Położenie na mapie Connecticut
Mapa lokalizacyjna Connecticut
WWE
WWE
Położenie na mapie Stanów Zjednoczonych
Mapa lokalizacyjna Stanów Zjednoczonych
WWE
WWE
Ziemia41°03′33″N 73°30′35″W/41,059167 -73,509722
Strona internetowa

World Wrestling Entertainment Inc., promowana skrótowcem WWE – amerykańska firma medialno-rozrywkowa zajmująca się przede wszystkim organizowaniem widowisk i programów telewizyjnych związanych z wrestlingiem.

W swojej obecnej postaci została zarejestrowana 28 lipca 1987[3]. Powstała w 1952 pod nazwą Capitol Wrestling Corporation[4]. W 1982 została wykupiona przez Vince'a McMahona i przemianowana na Titan Sports Promotions. Kolejna zmiana nazwy nastąpiła w 1999, na World Wrestling Federation Entertainment Inc. Swoją obecną nazwę firma zarejestrowała 5 maja 2002[5].

WWE promuje się jako organizacja wrestlingu, znana od 2002 jako World Wrestling Entertainment (WWE). Wcześniej była znana jako Capitol Wrestling Corporation (CWC) w latach 1952–1963, World Wide Wrestling Federation (WWWF) w latach 1963–1979 i World Wrestling Federation (WWF) w latach 1979–2002.

Siedziba WWE znajduje się pod adresem 1241 E Main Street w Stamford (Connecticut)[3]. WWE ma też biura w Nowym Jorku, Los Angeles, Londynie, Meksyku, Mumbaju, Szanghaju, Singapurze, Dubaju, Monachium i Tokio[6]. Obecnym akcjonariuszem większościowym i CEO firmy jest Vince McMahon.

Historia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Historia WWE.

Capitol Wrestling Corporation (1952–1963)[edytuj | edytuj kod]

Firma znana dziś jako WWE została założona w 1952 pod nazwą Capitol Wrestling Corporation (CWC) przez doświadczonego promotora boksu i wrestlingu, Jessa McMahona, oraz wpływowego promotora wrestlingu, Tootsa Mondta. W 1953 firma dołączyła do ligi National Wrestling Alliance (NWA), która kontrolowała podział Stanów Zjednoczonych na terytoria poszczególnych promotorów wrestlingu[4][7]. Jessowi McMahonowi i Tootsowi Mondtowi przypadł rejon północno-wschodni, obejmujący Nowy Jork, Pensylwanię, New Jersey i Connecticut[8]. Po śmierci Jessa McMahona 21 listopada 1954, jego syn, Vincent James McMahon, zastąpił go jako nowy współwłaściciel organizacji i szybko stał się akcjonariuszem większościowym. Głównym partnerem Vincenta Jamesa McMahona był Toots Mondt[7][9].

World Wide Wrestling Federation (1963–1982)[edytuj | edytuj kod]

Bruno Sammartinomistrz WWWF w latach 1963–1971 i 1973–1977

24 stycznia 1963 Capitol Wrestling Corporation odłączyło się od National Wrestling Alliance z powodu sporu związanego z decyzją NWA o zmianie głównego mistrza ligowego, którym do tej pory był związany z CWC Buddy Rogers. Jess McMahon i Toots Mondt zmienili nazwę organizacji na World Wide Wrestling Federation (WWWF)[10][11]. Firma przez kolejne lata cieszyło się dużą popularnością między innymi za sprawą wrestlera Bruno Sammartino[12], który był głównym mistrzem w latach 1963–1971 i 1973–1977[13]. W 1971 WWWF ponownie przyłączyło się do ligi National Wrestling Alliance[14]. W 1969 Vincent James McMahon sprzedał udziały należące do odchodzącego na emeryturę Tootsa Mondta Robertowi "Gorilla Monsoon" Marelli[12]. W 1979 World Wide Wrestling Federation zostało przemianowane na World Wrestling Federation (WWF)[15].

World Wrestling Federation (1982–2002)[edytuj | edytuj kod]

6 czerwca 1982 Vincent Kennedy McMahon kupił organizację WWF od swojego ojca, Vincenta Jamesa McMahona[16], i jego parterów biznesowych: Phila Zacko, Arnolda Skaalanda i Roberta "Gorilla Monsoon" Marelli[8][12]. W tym czasie WWF obejmowało już swoim zasięgiem Maryland, Pensylwanię, Nowy Jork, Delaware, New Jersey, Connecticut, Rhode Island, Massachusetts, New Hampshire, Vermont, Maine i Dystrykt Kolumbia. Vincent Kennedy McMahon postanowił sobie za cel uczynienie z WWF głównej federacji wrestlingu w Stanach Zjednoczonych, a następnie na całym świecie[17]. W 1983 WWF opuściło ligę NWA[7] i zawarło umowę z USA Network na emitowanie gal w telewizji kablowej. Popularni wrestlerzy z innych terytoriów przyłączali się do WWF w zamian za obietnicę szerszego rozgłosu i wyższej pensji. National Wrestling Alliance zaczęło tracić na znaczeniu[17].

Hulk Hogangłówny mistrz WWF w latach 1984–1988, 1989–1990, dwukrotnie w 1991 i jednokrotnie w 1993 i 2002

Lata 80. zostały okrzyknięte, między innymi przez samą firmę, złotą erą wrestlingu[18]. Do popularności WWF przyczyniły się między innymi Hulkamania, czyli fenomenowi wrestlera Hulka Hogana[19], sukces pierwszej gali pay-per-view, WrestleManii[16], promocja w MTV[20], zaangażowanie w promocję WWF takich celebrytów jak Cyndi Lauper[21] i Mr.T[22], a także decyzja National Broadband Network o emisji programu WWF, Saturday Night's Main Event, co dwa tygodnie naprzemiennie z Saturday Night Live[23].

Po 1993 popularność WWF zaczęła słabnąć na korzyść konkurencyjnej organizacji World Championship Wrestling (WCW), która przejęła takich popularnych wrestlerów jak Hulk Hogan[24] i Randy Savage[25], a 4 września 1995 rozpoczęła produkcję programu Monday Nitro w tych samych godzinach, co nadawany przez WWF Monday Night Raw. Był to początek rywalizacji, która przeszła do historii jako Monday Night Wars (Poniedziałkowe wojny)[26]. W celu sprostania wyzwaniu, WWF zmieniło styl organizowanych przez siebie gal i programów na bardziej brutalny i nieprzyzwoity, a główną atrakcją miała być rywalizacja między popularnym wówczas wrestlerem, Stone Cold Steve'em Austinem, a właścicielem organizacji, Vince'em McMahonem[16], który ujawnił swoją pozycję w firmie po kontrowersyjnym wydarzeniu znanym jako Montreal Screwjob[27]. WWF ostatecznie zwyciężyło rywalizację i 23 marca 2001[28] wykupiło World Championship Wrestling za 4,2 miliony dolarów[29].

World Wrestling Entertainment (od 2002)[edytuj | edytuj kod]

John Cena – rekordowy, trzynastokrotny mistrz WWE

W 2002 fundacja charytatywna World Wide Fund for Nature oskarżyła World Wrestling Federation o naruszenie umowy z 1994, dotyczącej zezwolenia na używanie akronimu WWF, i wniosła sprawę do sądu. Sąd odebrał organizacji wrestlingu prawo do używania skrótowca, w związku z czym postanowiono zmienić nazwę World Wrestling Federation (WWF) na World Wrestling Entertainment (WWE). W kolejnych latach wypracowano różne ugody, które pozwoliły WWE na używanie akronimu WWF w materiałach archiwalnych[30].

W związku z rozszerzeniem personelu WWE po przejęciu WCW, firma zarządziła podział franczyzy na brandy SmackDown i Raw[31]. W 2004 firma kupiła od sądu upadłościowego wszystkie aktywa popularnej w latach 90. organizacji Extreme Championship Wrestling (ECW), która słynęła z organizowania walk hardcorowych. 13 czerwca 2006 utworzony został trzeci brand, o nazwie ECW, który był traktowany jako kontynuacja upadłej organizacji. Brand ten istniał do 16 lutego 2010[32]. Pierwszy okres podziału organizacji na brandy zakończył się 29 sierpnia 2011 roku[33].

13 listopada 2005, w wieku 38 lat, zmarł popularny wrestler Eddie Guerrero. Przyczyną był zawał mięśnia sercowego doznany z powodu miażdżycy[34][35]. W swojej autobiografii Guerrero przyznał, że w przeszłości był uzależniony od alkoholu i narkotyków oraz przyjmował duże dawki sterydów anabolicznych[36]. W odpowiedzi na pokłosie po jego śmierci, 27 lutego 2006 WWE wprowadziło politykę wellness, której celem było zwalczanie narkomanii i stosowania sterydów wśród członków personelu firmy[37]. Zgodnie z nową polityką, firma zaczęła między innymi przeprowadzać losowe kontrole antydopingowe[38]. Kolejne poprawki zostały wprowadzone w 2009, 2010, 2011 i 2012[37].

25 czerwca 2007 popularny wrestler Chris Benoit zamordował swoją żonę, Nancy Benoit, i syna, Daniela Benoit, po czym popełnił samobójstwo wieszając się przy pomocy maszyny do ćwiczeń. W mieszkaniu rodziny Benoit znaleziono koktajl przygotowany z leków na receptę i sterydów anabolicznych[39], a chirurdzy przeprowadzający sekcję ustalili, że wrestler miał uszkodzony mózg. Głośna tragedia przyczyniła się do wielu zmian w organizacji. Z czasem budowa ciał zawodników zatrudnianych przez WWE stała się bardziej stonowana. Ograniczono sytuacje, w których wrestlerzy mogli doznać urazu głowy, w tym częste i charakterystyczne dla WWE ciosy składanym krzesłem. Starano się też aby w czasie walk nie dochodziło do krwawienia[40].

22 lipca 2008 WWE wydało oświadczenie o zmianie kategorii wiekowej, zgodnej z systemem TV Parental Guidelines, na PG (zalecany nadzór rodzicielski)[41]. Organizacja wprowadziła zauważalne zmiany aby osiągnąć tę kategorię i się w niej utrzymać. Stonowano brutalność i seksualizm, a przekleństwa, wulgaryzmy i krew od tej pory pojawiały się w głównych programach bardzo rzadko[42][24].

W 2012 na bazie programu NXT – reality show, którym uczestnicy rywalizowali o kontrakt zawodowy z WWF – utworzono osobny brand, nastawiony na rozwój zawodników przygotowywanych do występów w Smackdown i Raw. Od tego momentu NXT organizuje gale bez elementów reality show[43] i posiada ekskluzywne tytuły mistrzowskie[44][45][46].

W 2016 przywrócono podział WWE na brandy. Na czele Raw i Smackdown stoją kolejno Stephanie McMahon i Shane McMahon, dzieci włąściciela WWE, Vince'a McMahona[47].

Działalność komercyjna[edytuj | edytuj kod]

 Osobne artykuły: WWE NetworkWWE Studios.

Działalność komercyjna WWE obejmuje takie segmenty jak telewizja, telewizja internetowa, domowa rozrywka, Digital Media, wydarzenia na żywo, licencjonowanie, merchandising, WWEShop, WWE Studios i inne.

Podstawą działalności WWE jest organizowanie gal i serii wydarzeń związanych z wrestlingiem. Firma czerpie dochody ze sprzedaży biletów i praw do transmisji, a także z reklam. W 2016 WWE produkowało średnio 5 godzin oryginalnej treści emitowanej cotygodniowo w telewizji (nie licząc telewizji internetowej). Główne programy związane z wrestlingiem emitowane w telewizji to trzygodzinne Raw i dwugodzinny SmackDown, których kolejne odcinki mają swoją premierę w USA Network, a powtórki są nadawane na NBC Universo i Uni HD. Produkowane są też inne programy, w tym reality show takie jak Total Divas i Total Bellas na E! Network. Regularnie organizowanymi galami nieemitowanymi w telewizji są NXT i 205 Live.

WWE posiada własną telewizję internetową WWE Network, z której czerpie zyski dzięki płatnym subskrypcjom[3]. Telewizja jest dostępna w ponad 220 państwach[48]. Subskrybenci otrzymują dostęp do nagrań zarówno najnowszych, z ostatniego tygodnia, jak i znacznie starszych, sięgających lat 80. XX wieku. Telewizja zawiera nagrania większości programów i gal pay-per-view organizacji WWE, WCW i ECW, a także do część nagrań AWA, WCCW i innych nieistniejących[49]. Oprócz tego powstają programy nagrywane specjalnie na potrzeby WWE Network, takie jak Holy Foley, Swerved i WWE Story Time. Do WWE Network można uzyskać dostęp za pośrednictwem PC, Kindle Fire, Androida, iPhone'a, Apple TV, Roku, konsol gier wideo, odtwarzaczy Blu-Ray, telewizji hybrydowej i TiVo[3]. Liczba subskrybentów wynosiła pod koniec kolejnych lat: w 2014 – 816 tysiące, 2015 – 1,212 milionów, w 2016 – 1,403 milionów, a w 2017 – 1,471 milionów[50]. WWE sprzedaje też swoje nagrania w formacie fizycznym lub cyfrowym na nośnikach DVD i Blu-Ray. Poza Stanami Zjednoczonymi ich dystrybucją zajmują się licencjobiorcy zewnętrzni.

Firma otrzymuje tantiemy i opłaty licencyjne z wielu produktów związanych z WWE, takich jak gry komputerowe, zabawki i kostiumy. Produkowane są gry tematyczne takie jak seria WWE 2K dostępna na komputer osobisty i konsole gier wideo, a także WWE SuperCard dostępne na iOS i Androidzie. WWE produkuje własną muzykę, ale też licencjonuje muzykę wykonywaną przez artystów.

W trakcie organizowanych wydarzeń, za pośrednictwem strony internetowej WWEShop i za pośrednictwem innych platform handlu elektronicznego (takich jak Amazon) sprzedawane są produkty kolekcjonerskie i pamiątkowe, takie jak koszulki, czapki, repliki pasów mistrzowskich i inne przedmioty. W swojej ofercie WWE ma też akcesoria mobilne, takie jak dzwonki, tapety i gry.

Filia WWE Studios zajmuje się produkcją filmów kinowych, telewizyjnych i direct-to-video, w których często występuje personel organizacji WWE.

Firma czerpie też zyski z reklam na swoich stronach internetowych i witrynach stron trzecich, w tym na YouTube[3].

Gale wrestlingu[edytuj | edytuj kod]

Mapa regionów z dostępem do WWE Network (kolor zielony)

Podstawową działalnością firmy WWE, na której opierają się wszystkie inne, jest organizowanie gal wrestlingu w formacie cotygodniowym lub pay-per-view. Część z nich jest emitowana w telewizji. Wszystkie docelowo zostają później umieszczone na WWE Network. WWE produkuje oryginalne materiały przez 52 tygodnie w ciągu roku, które są nadawane w 25 językach. Telewizja internetowa WWE Network, na której docelowo są zamieszczane wszystkie gale i programy, jest dostępna w 180 państwach[6].

Cotygodniowe programy[edytuj | edytuj kod]

Nazwa Premiery
(ET)
Kanał Długość w minutach Pierwszy odcinek Ref
Raw Poniedziałek, 8 pm USA Network 185 1993-01-1111 stycznia 1993 [51][52]
SmackDown Wtorek, 8 pm USA Network 120 1999-04-011 kwietnia 1999 [53][54]
205 Live Wtorek, 10 pm WWE Network 60 2016-11-2929 listopada 2016 [55]
Main Event Środa, 8 pm Ion Television 55 2012-10-033 października 2012 [56][57]
NXT Środa, 10 pm WWE Network 50 2010-02-2323 lutego 2010 [58][59]

Gale pay-per-view[edytuj | edytuj kod]

Regularne coroczne gale pay-per-view
Nazwa Liczba wszystkich gal z serii Data pierwszej gali Data ostatniej gali Miejsce ostatniej gali Główne wydarzenie
WrestleMania 34 1985-03-3131 marca 1985 2018-04-088 kwietnia 2018 Nowy Orlean, Luizjana Brock Lesnar (c) pokonał Romana Reignsa w walce o WWE Universal Championship
Survivor Series 31 1987-11-2626 listopada 1987 2017-11-1919 listopada 2017 Houston, Teksas Drużyna Raw (Kurt Angle, Braun Strowman, Finn Bálor, Samoa Joe i Triple H) pokonała Drużynę SmackDown (Shane McMahon, Randy Orton, Bobby Roode, Shinsuke Nakamura i John Cena) w walce typu elimination match
Royal Rumble 31 1988-01-2424 stycznia 1988 2018-01-2828 stycznia 2018 Filadelfia, Pensylwania Asuka wygrała walkę typu Royal Rumble eliminując jako ostatnią Nikki Bellę
SummerSlam 30 1988-08-2929 sierpnia 1988 2017-08-2020 sierpnia 2017 Brooklyn, Nowy Jork Brock Lesnar (c) pokonał Romana Reignsa, Brauna Strowmana i Samoa Joe w walce typu Fatal 4-Way match o WWE Universal Championship
Backlash 13 1999-04-2525 kwietnia 1999 2017-05-2121 maja 2017 Richmond, Wirginia Randy Orton (c) pokonał Jindera Mahala w walce o WWE Championship
Extreme Rules 9 2009-06-077 czerwca 2009 2017-06-044 czerwca 2017 Baltimore, Maryland Samoa Joe pokonał Setha Rollinsa, Finna Bálora, Bray'a Wyatta i Romana Reignsa w walce typu Extreme Rules wyłaniającej pretendenta do WWE Universal Championship
Hell in a Cell 9 2009-10-044 października 2009 2017-10-088 października 2017 Detroit, Michigan Kevin Owens pokonał Shane'a McMahona w walce typu Hell in a Cell
TLC: Tables, Ladders & Chairs 9 2009-12-1313 grudnia 2009 2017-10-2222 października 2017 Minneapolis, Minnesota Kurt Angle, Seth Rollins i Dean Ambrose pokonali The Miza, Cesaro, Sheamusa, Brauna Strowmana i Kane'a w walce typu Tables, Ladders and Chairs match
Elimination Chamber 8 2010-02-2121 lutego 2010 2017-02-1212 lutego 2017 Paradise, Nevada Roman Reigns pokonał Brauna Strowmana, Eliasa, Finna Bálora, Johna Cenę, Setha Rollinsa i The Miza w walce typu Elimination Chamber wyłaniającej pretendenta do WWE Universal Championship
Money in the Bank 8 2010-07-1818 lipca 2010 2017-06-1818 czerwca 2017 St. Louis, Missouri Baron Corbin pokonał A.J. Stylesa, Shinsuke Nakamurę, Dolpha Zigglera, Kevina Owensa i Samiego Zayna w walce typu Money in the Bank ladder match
NXT TakeOver 19 2014-05-2929 maja 2014 2018-04-077 kwietnia 2018 Nowy Orlean, Luizjana Andrade „Cien” Almas (c) pokonał Aleistera Blacka w walce o NXT Championship
Fastlane 3 2015-02-2222 lutego 2015 2017-03-055 marca 2017 Milwaukee, Wisconsin Goldberg pokonał Kevina Owensa (c) w walce o WWE Universal Championship
Clash of Champions 2 2016-09-055 września 2016 2017-12-1717 grudnia 2017 Boston, Massachusetts A.J. Styles (c) pokonał Jindera Mahala w walce o WWE Championship
(c) – mistrz/mistrzyni przed walką

Obowiązujące zasady[edytuj | edytuj kod]

W 2016 wyciekł dokument z zaleceniami dla pracowników dotyczącymi wydarzeń związanych z wrestlingiem. Z dokumentu wynika, że:

  • Ruch Piledriver jest zakazany.
  • Sędziowie powinni zachować wiarygodność, w związku z czym nie powinni odgrywać znaczącej roli w przebiegu walk, a zawodnicy nie powinni stawiać ich w kompromitującej sytuacji.
  • Wrestlerzy nie powinni zwlekać z wejściami na ring, nie mogą też w trakcie wejścia stawać na linach ringu.
  • Improwizowane segmenty promocyjne są zakazane. Wszystko co robi i mówi zawodnik w czasie segmentów promocyjnych musi być ustalone z Michaelem Hayesem, agentem lub producentem gali, i przez tę osobę zatwierdzone.
  • Chwyty poniżej pasa są niedopuszczalne, a wszelkie użycie krzeseł, stołów i innych przedmiotów w trakcie walki musi zostać wcześniej uzgodnione/ i zaakceptowane.
  • Zwlekanie w czasie walki w celu wywołania negatywnej reakcji u widzów przez heela, powinno zostać ograniczone do najważniejszych walk[60].

Terminologia[edytuj | edytuj kod]

8 lipca 2015 do internetu wyciekł dokument z zaleceniami dla komentatorów i konferansjerów. Opisuje on rolę jaką mają odgrywać, a także terminologię, jakiej powinni używać. Analitycy dostrzegli, że zalecenia wypisane w dokumencie pokrywają się z praktyką WWE[61]. O tym, że lista zaleceń terminologicznych nadal jest w użyciu wspomniał Goldberg w podcaście w marcu 2017[62]. Do słów, których personel WWE nie powinien używać zaliczają się:

  • Belt / Strap (pl. pas w odniesieniu do mistrzostwa) – zaleca się nazywanie tego co dany pa reprezentuje (mistrzostwo, tytuł, osiągnięcie)
  • The Buisness / Our industry (pl. Biznes / Nasz przemysł)
  • Feud (pl. Rywalizacja)
  • War (pl. Wojna)
  • Performance / Performer / Choreograph (pl. Występ / Występujący / Choreograf)
  • House show (Nietransmitowana w telewizji gala) – zaleca się używanie terminu live event (pl. wydarzenie na żywo)
  • Backstage (pl. Za kulisami) – zaleca się używanie terminu in the back (pl. z tyłu) lub in the lockerroom area (pl. w okolicach szatni)
  • Pro Wrestling / Pro Wrestler (pl. Wrestling / Wrestler) – zaleca się używanie terminu superstar (pl. supergwiazda), star (pl. gwiazda) lub athlete (pl. atleta)
  • International (pl. Międzynarodowy) – zaleca się używanie terminu global (pl. globalny)
  • Shot (pl. Strzał) – określenie oznaczające w kayfabe walkę o pas
  • Acrobatics (pl. Akrobatyka)
  • Interesting (pl. Interesujący)
  • DQ (skrótowiec od słowa dyskwalifikacja)
  • Talent (w odniesieniu do osoby) – zaleca się używanie terminu superstar (pl. supergwiazda) lub star (pl. gwiazda)
  • U.S. (skrótowiec używany w odniesieniu do Stanów Zjednoczonych) – zaleca się używania pełnej nazwy państwa
  • Hospital (pl. Szpital) – zaleca się używanie terminu Medical Center (pl. centrum medyczne)
  • Faction (pl. Frakcja) – zaleca się używanie terminu group (pl. grupa)
  • Nie powinno się używać zakulisowego żargonu (związanego z kayfabe), czyli takich słów jak heel, baby face, blown up, shoot, rib i mark
  • W czasie wydarzeń zaleca się używać okoliczników czasu zamiast podawania dokładnych dat[61]
  • Diva (pl. Diwa) – od lat 90. XX wieku do 3 kwietnia 2016 takim określeniem nazywano wrestlerki w WWE. Porzucenie tej praktyki zostało ogłoszone na[63].

Personel[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Lista personelu WWE.

Personel WWE składa się z zawodników, menadżerów, komentatorów, spikerów, osób przeprowadzających wywiady, sędziów, trenerów, producentów, scenarzystów i innych. WWE zatrudnia personel w oparciu o kontrakty rozwojowe lub wieloletnie umowy. Większość pracowników głównego rosteru występuje na Raw, SmackDown, Main Event, 205 Live, galach pay-per-view oraz galach nieemitowanych w telewizji. Zawodnicy z kontraktami rozwojowymi występują w NXT[64].

Zarząd[edytuj | edytuj kod]

Komitety i ich członkowie[66]
(C - członek, L - lider)
Osoba Komitet
Audytu Kompensacyjny Wykonawczy Sterujący i nominacji
Frank A. Riddick III C L
Jeffrey R. Speed L C
Laureen Ong C
Patricia A. Gottesman L
Paul Levesque C
Robyn W. Peterson C
Stuart U. Goldfarb C C
Vincent K. McMahon L
Stephanie McMahon C
George A. Barrios C
Michelle D. Wilson C

Mistrzostwa i osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Lista obecnych mistrzów w WWE.

Raw[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Raw (brand).
Logo Raw
Tytuł mistrzowski Obecni mistrzowie Panowanie Data zdobycia Dni
posiadania
Miejsce zdobycia Okoliczności
WWE Universal Championship Brock Lesnar 1 2017-04-022 kwietnia 2017 419 Orlando, Floryda Pokonał poprzedniego mistrza Goldberga na WrestleManii 33.
WWE Intercontinental Championship Seth Rollins 1 2018-04-088 kwietnia 2018 48 Nowy Orlean, Luizjana Pokanał poprzedniego mistrza The Miza, a także Finna Bálora w walce typu Triple Threat na WrestleManii 34.
WWE Raw Women’s Championship Nia Jax 1 2018-04-088 kwietnia 2018 48 Nowy Orlean, Luizjana Pokonała poprzednią mistrzynię Alexę Bliss na WrestleManii 34.
WWE Raw Tag Team Championship Bray Wyatt i Matt Hardy 1(1, 3) 2018-04-2727 kwietnia 2018 29 Dżuba, Arabia Saudyjska Pokonali Sheamusa i Cesaro w walce o zwakatowane mistrzostwo na Greatest Royal Rumble
WWE Cruiserweight Championship Cedric Alexander 1 2018-04-088 kwietnia 2018 48 Nowy Orlean, Luizjana Pokonał Mustafę Ali w finale turnieju o zwakatowane mistrzostwo na WrestleManii 34.

SmackDown[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: SmackDown (brand).
Logo SmackDown
Tytuł mistrzowski Obecni mistrzowie Panowanie Data zdobycia Dni

posiadania

Miejsce zdobycia Okoliczności
WWE Championship AJ Styles 2 2017-11-077 listopada 2017 200 Manchester, Anglia Pokonał poprzedniego mistrza Jindera Mahala w odcinku SmackDown Live.
WWE United States Championship Jeff Hardy 1 2018-04-1616 kwietnia 2018 40 Hartford, Connecticut Pokonał poprzedniego mistrza, Jindera Mahala, w odcinku Raw
WWE SmackDown Women’s Championship Carmella 1 2018-04-1010 kwietnia 2018 46 Nowy Orlean, Luizjana Pokonała poprzednią mistrzynię Charlotte w odcinku SmackDown Live po zrealizowaniu kontraktu Money in the Bank.
WWE SmackDown Tag Team Championship The Bludgeon Brothers
(Luke Harper i Erick Rowan)
1 2018-04-088 kwietnia 2018 48 Nowy Orlean, Luizjana Pokonali poprzednich mistrzów, braci Usos, a także Big E i Kofi Kingstona reprezentujących drużynę The New Day w Triple Threat Tag Team matchu na Wrestlemanii 34.

NXT[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: NXT (brand).
Tytuł mistrzowski Obecni mistrzowie Panowanie Data zdobycia Dni

posiadania

Miejsce zdobycia Okoliczności
NXT Championship Aleister Black 1 2018-04-077 kwietnia 2018 49 Nowy Orlean, Luizjana Pokonał poprzedniego mistrza Andrade „Cien” Almas na gali NXT TakeOver: New Orleans.
NXT North American Championship Adam Cole 1 2017-11-1818 listopada 2017 49 Nowy Orlean, Luizjana Pokonał EC3, Ricocheta, Velveteen Dreama, Larsa Sullivana i Killiana Daina w walce typu ladder matchu o zwakatowane mistrzostwo na NXT TakeOver: New Orleans.
NXT Women’s Championship Shayna Baszler 1 2017-11-1818 listopada 2017 49 Nowy Orlean, Luizjana Pokonała poprzednią mistrzynię Ember Moon na NXT TakeOver: New Orleans.
NXT Tag Team Championship The Undisputed Era (Bobby Fish i Kyle O'Reilly) 1 2017-11-2929 listopada 2017 178 Winter Park, Floryda Pokonali poprzednich mistrzów Erica Younga i Killiana Daina (reprezentujących drużynę Sanity) w odcinku NXT.
WWE United Kingdom Championship Pete Dunne 1 2017-05-2020 maja 2017 371 Rosemont, Illinois Pokonał poprzedniego mistrza Tylera Bate'a na NXT TakeOver: Chicago.

Nieaktywne[edytuj | edytuj kod]

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Osiągnięcie Liczba

wydarzeń

Ostatni

zdobywca

osiągnięcia

Data zwycięztwa Miejsce Okoliczności
WWE Greatest Royal Rumble 1 Braun Strowman 27 kwietnia 2018 Dżerba, Arabia Saudyjska Braun Strowman wygrał eliminując jako ostatniego Big Cassa
André the Giant Memorial Trophy 5 Matt Hardy 8 kwietnia 2018 Nowy Orlean, Luizjana Matt Hardy wygrał eliminując jako ostatniego Barona Corbina
WrestleMania Women's Battle Royal 1 Naomi 8 kwietnia 2018 Nowy Orlean, Luizjana Naomi wygrała eliminując jako ostatnią Bayley
Dusty Rhodes Tag Team Classic 3 The Undisputed Era (Adam Cole i Kyle O'Reilly) 7 kwietnia 2018 Nowy Orlean, Luizjana The Undisputed Era (Adam Cole i Kyle O’Reilly) (mistrzowie NXT) pokonali The Authors of Pain (Akama i Rezara) oraz Rodericka Stronga i Pete'a Dunne'a
Elimination Chamber mężczyzn 22 Roman Reigns 25 lutego 2018 Paradise, Nevada Roman Reigns pokonał Brauna Strowmana, Eliasa, Finna Bálora, Johna Cenę, Setha Rollinsa i The Miza
Elimination Chamber kobiet 1 Alexa Bliss 25 lutego 2018 Paradise, Nevada Alexa Bliss (mistrzyni Smackdown) pokonała Bayley, Mandy Rose, Mickie James, Sashę Banks i Sonyę Deville
Royal Rumble mężczyzn 25 Shinsuke Nakamura 28 stycznia 2018 Filadelfia, Pensylwania Shinsuke Nakamura wygrał eliminując jako ostatniego Romana Reignsa
Royal Rumble kobiet 1 Asuka 28 stycznia 2018 Filadelfia, Pensylwania Asuka wygrała eliminując jako ostatnią Nikki Bellę
Money in the Bank mężczyzn 18 Baron Corbin 18 czerwca 2017 St. Louis, Missouri Baron Corbin pokonał Kevina Owensa, A.J. Stylesa, Samiego Zyna, Dolpha zigglera i Shinsuke Nakamurę
Money in the Bank kobiet 1 Carmella 18 czerwca 2017 St. Louis, Missouri Carmella (dzięki interwencji Jamesa Ellswortha) pokonała Charlotte Flair, Natalyę, Taminęi Becky Lynch
King of the Ring 20 Bad News Barrett 28 kwietnia 2015 Moline, Illinois Wygrał pokonując w kolejnych rundach Dolpha Zigglera, R-Trutha i Neville'a

Hall of Fame[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: WWE Hall of Fame.
Ceremonia WWE Hall of Fame w 2012
Dana Warrior, z posągiem The Ultimate Warriora w tle, prezentująca nagrodę Warrior Award w 2015

WWE posiada własną galerię sławy, WWE Hall of Fame, przeznaczoną dla osobowości szczególnie zasłużonych dla wrestlingu. Została utworzona 22 marca 1993, a jej pierwszym członkiem został André the Giant. Kolejne ceremonie, w trakcie których przyłączane są kolejne osobistości, mają miejsce dwa dni przed każdą galą z corocznej serii WrestleMania. Osobowości mogą zostać wprowadzone są za życia lub pośmiertnie oraz indywidualnie lub zespołowo (stajnie i tag teamy). Ric Flair jest jedyną osobą, która została wprowadzona dwukrotnie: wpierw indywidualnie w 2008, a za drugim razem w 2012 jako członek grupy The Four Horsemen. WWE Hall of Fame posiada też osobne skrzydło dla celebrytów, przeznaczone dla sławnych ludzi, którzy przyczynili się do promocji wrestlingu, choć kojarzeni są z inną dziedziną, niż rozrywka sportowa. Istnieje też skrzydło Legacy dla osób związanych z wczesnym wrestlingiem, przede wszystkim z pierwszej połowy XX wieku.

W 2015 roku ustanowiono nagrodę Warrior Award, nazwaną na cześć wrestlera The Ultimate Warriora. Nagroda przedstawiana jest jako wyróżnienie dla osób, które odznaczyły się szczególną siłą i wytrwałością i które żyły z odwagą oraz pokorą, odzwierciedlającą nieposkromionego ducha The Ultimate Warriora. Nagroda jest wręczana corocznie przez Danę Warrior, wdowę po Warriorze. Choć WWE promuje laureatów Warrior Award jako osoby wprowadzone do Hall of Fame, te osoby nie mają swojego profilu w sekcji Hall of Fame na stronie WWE.com, a ich wizerunki nie widnieją w internetowej galerii wszystkich wprowadzonych.

Pomimo, że nigdy nie powstał budynek odzwierciedlający fizycznie galerię sławy, WWE miało w planach zbudowanie takiego obiektu. W 2008, Shane McMahon, ówczesny wiceprezes wykonawczy od spraw medialnych WWE, oświadczył, że firma od lat gromadzi pamiątki po wrestlerach, które są opisywane i dzielone na kategorie w razie gdyby taki budynek miał powstać.

Po ceremonii w 2018 galeria liczyła 183 wprowadzonych. Na tę liczbę składa się 110 wyróżnionych indywidualnie wrestlerów, 12 zespołów (liczących razem 33 osoby), 10 celebrytów, 4 laureatów nagrody Warrior Award oraz 26 członków skrzydła Legacy. 46 członków zostało wprowadzonych pośmiertnie.

Procesy sądowe[edytuj | edytuj kod]

Poniżej zostały opisane sprawy sądowe, w których pozwana została firma WWE lub jej właściciel Vince McMahon, a także procesy, które doprowadziło do postawienia WWE lub McMahona w stan oskarżenia.

Skandal sterydowy[edytuj | edytuj kod]

Proces przeciwko George'owi T. Zahorianowi III[edytuj | edytuj kod]

Doktor George T. Zahorian III (ur. 1947 lub 1948) był urologiem i podmiejskim lekarzem z Harrisburg, ze stanu Pensylwania. W latach 80. XX wieku pracował w zespole medycznym World Wrestling Federation, a także występował w telewizji biorąc udział w różnych wątkach fabularnych organizacji[67][68]. 5 lutego 1991 usłyszał pierwsze zarzuty. Dotyczyły one dystrybucji sterydów kulturyście, który był tajnym informatorem służb ścigania od 18 października 1989. W sumie Zahorianowi postawiono 15 zarzutów dystrybucji nielegalnych substancji wrestlerom i sztangistom w całym kraju. Groziło mu 250 tysięcy dolarów grzywny i 5 lat więzienia[67]. Zahorian był pierwszym lekarzem, któremu postawiono zarzuty na mocy prawa federalnego Anti-Drug Abuse Act z 1988[68].

19 czerwca przed sąd zostało wezwanych pięciu wrestlerów World Wrestling Federation: Brian Blair, Hulk Hogan, Rick Martel, Rowdy Roddy Piper i Daniel Stivey. Do tej pory figurowali oni w aktach sądowych jako John Doe, ale zostali zidentyfikowani przez adwokata oskarżonego, Williama C. Costopoulosa, który oparł obronę swojego klienta na kwestionowaniu konstytucyjności federalnego prawa zakazującego dystrybucji steroidów w każdym przypadku, z wyjątkiem leczenia choroby. Adwokat Hogana, Jerry McDevitt, chcąc chronić reputację swojego klienta, próbował przekonać prokuraturę Stanów Zjednoczonych, aby pozwoliła jego klientowi nie zeznawać[67].

24 czerwca 1991 prokurator federalny stwierdził, że Doktor George T. Zahorian III działał jako handlarz narkotyków, a nie lekarz, sprzedając sterydy anaboliczne i inne substancje kontrolowane wrestlerom i sztangistom w całym kraju. Asystent prokuratora Stanów Zjednoczonych, Theodore Smith III, potwierdził, że cztery zarzuty pod adresem Zahoriana dotyczą dostarczenia kontrolowanych substancji wrestlerom: Brianowi Blairowi, Rickowi Martelowi, Rowdy Roddy Piperowi i Danielowi Stive. Jeden zarzut, dotyczący zaopatrzenia w sterydy Hulka Hogana, został odrzucony, po tym jak Sędzia Federalny Stanów Zjednoczonych, William Caldwell, zadecydował, że Hogan nie musi odpowiadać na wezwanie sądowe z powodu prywatnych i osobistych spraw, które powinny być chronione. Kluczowe w sprawie okazały się nagrania rozmów telefonicznych i osobistych między Zahorianem, a Williamem Dunnem, trenerem i byłym sztangistą, który miał być jego informatorem. Po postawieniu zarzutów doktorowi, Dunn postanowił współpracować z prokuraturą[69].

25 czerwca 1991 Brian Blair, Rick Martel, Rowdy Roddy Piper i Daniel Stivey stawili się przed sądem Harrisburga w stanie Pensylwania. Wszyscy zeznali, że zamówili sterydy telefonicznie i otrzymali je od Zahoriana za pośrednictwem kuriera Federal Express[70].

26 czerwca 1991, w sądzie Harrisburga w stanie Pensylwania, Doktor George T. Zahorian III przyznał się do zaopatrzenia Hulka Hogana w sterydy anaboliczne w celu poprawy jego umiejętności i budowy ciała, a nie ze względów medycznych. Zaznaczył jednak, że nie wiedział, że dostarczania sterydów w celach innych, niż medyczne od listopada 1988 jest nielegalne i cały czas nadzorował kondycję fizyczną wrestlerów jako lekarz WWF. Potwierdził też zeznania Briana Blaira, Ricka Martela, Rowdy Roddy Pipera i Daniela Stivey[71].

27 czerwca 1991 ława przysięgłych sądu Harrisburga w stanie Pensylwania uznała Zahoriana winnym dwunastu z czternastu postawionych mu zarzutów: ośmiu zarzutów dystrybucji sterydów i czterech zarzutów nielegalnej dystrybucji środków przeciwbólowych wymagających recepty. Uznano go niewinnym postawionego mu zarzutu posiadania sterydów z zamiarem dystrybucji i zarzutu posiadania środków przeciwbólowych z zamiarem dystrybucji. W tym momencie Zahorianowi groziły 44 lata więzienia i 3 miliony dolarów grzywny. Żadnemu z zeznających wrestlerów nie wytoczono osobnego procesu, ponieważ użycie sterydów nie było nielegalne w okresie objętym aktem oskarżenia. Brian Blair, Rick Martel, Roddy Piper i Dan Stivey zeznali, że kupili sterydy od Zahoriana po tym jak ich dystrybucja stała się przestępstwem w 1988[72].

16 lipca 1991 prezes WWF, Vince McMahon odniósł się do procesu Zahoriana na konferencji prasowej w Nowym Jorku. Przyznał, że sam użył sterydów tylko raz, a otrzymać je miał od doktora Zahoriana trzy i pół lub cztery lata wcześniej[73].

29 grudnia 1991 Doktor George T. Zahorian III został skazany na 12 700 dolarów grzywny i trzy lata więzienia począwszy od 3 lutego 1992. Po odbyciu kary doktor miał zostać objęty dwuletnim okresem próbnym[74].

Proces przeciwko Vice'owi McMahonowi[edytuj | edytuj kod]

18 listopada 1993 prezesowi WWF, Vince'owi McMahonowi, postawiono zarzut współudziału w dystrybucji sterydów anabolicznych dla wrestlerów i kooperacji ze skazanym w 1991 doktorem George'em T. Zahorianem III. Ponadto postawiono mu zarzut posiadania sterydów w październiku 1989 z zamiarem ich dystrybucji. McMahon nie przyznał się do postawionych mu zarzutów i oświadczył, że posiadał sterydy wyłącznie na własny użytek, zanim w 1991 stało się to przestępstwem federalnym. Przyznał, że podzielił się nimi z przyjacielem[75], jednak zaprzeczył aby miał mieć cokolwiek wspólnego ze sterydami po 1991, kiedy zostały one zaklasyfikowane jako substancje kontrolowane. Dodał też, że jego organizacja nie toleruje sterydów. Prezesowi WWF groziło 8 lat więzienia i 500 tysięcy dolarów grzywny. Ponieważ dostarczenie sterydów miało się odbywać w rejonie Long Island, tam też był prowadzony proces. Na świadków wezwani zostali wrestler Hulk Hogan i była sekretarz wykonawcza prezesa WWF, Emily Feinberg[76].

7 lipca 1994 rozpoczął się proces. W pierwszym oświadczeniu prokurator Sean O'Shea powiedział, że sterydy były dystrybuowane w WWF jak cukierki przez doktora George'a T. Zahoriana III, który pozyskiwał je od firmy Rugby-Darby Pharmaceutical Company, a Vince McMahon i jego pracownicy mieli opracować plan prania pieniędzy, aby ukryć transakcje, które przeprowadzali z doktorem Zahorianem. Adwokat McMahona, Laura A. Brevetti, oświadczyła, że jej klient nie wpływał na zakupy sterydów u Zahoriana, ani na decyzję wrestlerów o przeprowadzaniu takich transakcji[77].

Od 7 do 11 lipca 1994 sąd federalny przesłuchiwał skazanego w 1991 za dystrybucję sterydów doktora George'a T. Zahoriana. Przesłuchiwany zeznał, że wysłał Hulkowi Hoganowi sterydy anaboliczne za pośrednictwem kuriera Federal Express. Zeznał też, że Vince McMahon był jednym z jego klientów. Z doktorem w sprawie transakcji kontrolowanych środków miała się kontaktować sekretarz wykonawcza prezesa WWF, Emily Feinberg. Jednak adwokat McMahona, Laura A. Brevetti, zapewniła, że te sterydy były przeznaczone wyłącznie do użytku osobistego, jako że McMahon był amatorskim kulturystą[78].

11 lipca 1994 sąd federalny przesłuchał byłego wrestlera, Nailza, który zeznał, że Vince McMahon osobiście polecił mu używanie sterydów. Prezes WWF miał powiedzieć, że 300 funtów wagi to niewystarczająco dużo aby odgrywać postać Nailza. Gdy wrestler odpowiedział, że pracuje regularnie, ale nie bierze sterydów, McMahon maił powiedzieć powinieneś i Zdecydowanie sugeruję ci iść na gaz. Wcześniej prokurator Sean O'Shea ustalił, że gaz jest czasem używany w slangu jako określenie sterydów. Nailz zapewnił, że nigdy nie zastosował się do zalecenia McMahona. Było to pierwsze zeznanie wiążące McMahona z dystrybucją sterydów. W tym momencie prezesowi WWF groziło 11 lat więzienia[78].

14 lipca 1994 odbyło się przesłuchanie Hulka Hogana przez prokuratora Seana O'Shea. Hogan zeznał, że w latach 80. XX wieku używanie sterydów przez wrestlerów było powszechne, a on sam stosował je prawie 14 lat. Oświadczył, że w czasie tras WWF kontaktował się z ówczesną sekretarz wykonawczą Vince'a McMahona, Emily Feinberg, za pośrednictwem której składał zamówienia u doktora Zahoriana. Zamówienia miał odbierać regularnie w siedzibie World Wrestling Federation razem z listami od fanów i wypłatą. Przyznał, że zażywał sterydy anaboliczne nie tylko po to by zwiększyć masę ciała, ale także po to by leczyć rany i podtrzymywać kondycję, ale w końcu całkowicie przestał je zażywać. Gdy jednak Hogana przesłuchiwała adwokat Vince'a McMahona, Laura A. Brevetti, Hogan stwierdził, że miał receptę na sterydy, więc myślał, że nie popełnia przestępstwa, a sam Vince McMahon nigdy nie polecił mu, ani nie zachęcał go do ich stosowania[79].

22 lipca 1994 sąd oczyścił McMahona ze wszystkich postawionych mu zarzutów. Prokuratura ustaliła, że w latach 80. XX wieku stosowanie narkotyków było powszechne wśród personelu WWF, a wśród stosujących byli Vince McMahon i Hulk Hogan, ale używanie było sprawą indywidualną, a nie efektem korporacyjnego spisku. Jedenastu wrestlerów wezwanych przez prokuraturę odmówiło składania zeznań przeciwko McMahonowi. Obrona nie wzywała własnych świadków. Adwokat McMahona, Laura A. Brevetti, oświadczyła, że doktor Zahorian i Vince McMahon rozmawiali o sterydach krótko i tylko raz, w 1988. Prezes WWF miał wtedy wyrazić troskę o zdrowie swoich pracowników[80].

Sprawa Owena Harta[edytuj | edytuj kod]

Owen Hart – zmarły w wypadku na arenie w 1999 roku

Wrestler Owen Hart zmarł 23 maja 1999 na gali WWF Over the Edge. Miał walczyć z mistrzem, The Godfatherem, o pas WWF Intercontinental Championship. Odgrywał w tym czasie komiczną postać superbohatera o imieniu The Blue Blazer. Przed walką miał wejść na arenę spuszczając się po linie z sufitu. Mechanizm zatrzaskowy zadziałał jednak niezgodnie z planem i otworzył się, gdy wrestler był na wysokości ponad 20 metrów. Hart spadł, zetknął się klatką piersiową z linami ringu, a następnie uderzył głową w narożnik, po czym z dużą siłą runął plecami na matę. Zmarł w drodze do szpitala. Wydarzenie to wywołało wiele kontrowersji i krytyki, między innymi ze strony rodziny zmarłego[81][82][83]. Ojciec Owena Harta, Stu Hart, tuż po wypadku wyraził przekonanie, że doszło do zaniedbania[82]. Brat Bret Hart oskarżył o zamordowanie brata głównego scenarzystę organizacji w tym okresie, Vince'a Russo[84]. Skrytykował też decyzję prezesa, Vince'a McMahona, o nieprzerwaniu gali po wypadku i stwierdził, że jego brat nie chciałby aby widowisko było kontynuowane po jego śmierci[85]. Kuzyn Owena Harta, Roddy Piper, w czasie jednej z gal TNA wygłosił przemówienie, w którym oskarżył pracującego wówczas dla organizacji Vince'a Russo o zabójstwo. Segment ten nie był zaplanowany przez organizację[86]. Wdowa po tragicznie zmarłym, Martha Hart, złożyła pozew sądowy przeciwko WWF, który w listopadzie 2000 zakończył się ugodą i wypłaceniem przez firmę 18 milionów dolarów[83].

Pozew o naruszenie znaku towarowego World Wide Fund for Nature[edytuj | edytuj kod]

W 1994 brytyjska fundacja charytatywna World Wide Fund for Nature poskarżyła się World Wretling Federation na używanie tego samego skrótowcaWWF. Fundacja zarejestrowała swój skrótowiec w 1961, a organizacja wrestlingu w 1989. Fundacja zgodziła się jednak by organizacja wrestlingu używała tego skrótowca w swoim logo pod warunkiem, że nie będzie on często wspominany w telewizji i kojarzony z wrestlingiem. W 2002 World Wide Fund for Nature oskarżyło World Wrestling Federation o naruszenie umowy z 1994 i wniosła sprawę do sądu, który odebrał organizacji wrestlingu prawo do używania skrótowca, w związku z czym organizacja postanowiła zmienić nazwę na World Wrestling Entertainment. W kolejnych latach wypracowano różne ugody, które pozwoliły WWE na używanie akronimu WWF w materiałach archiwalnych[87].

Pozwy związane z chroniczną encefalopatią pourazową[edytuj | edytuj kod]

The Undertaker uderzający Brocka Lesnara składanym krzesłem w głowę

23 października 2014 były wrestler Billy Jack Haynes wniósł do sądu rejonowego w Portland w stanie Oregon pozew przeciwko WWE, w którym zarzucił organizacji rażąco złe traktowanie wrestlerów dla własnej korzyści oraz ukrywanie badań medycznych, a także zaprzeczanie badaniom i dowodom na to, że wretlerzy WWE doznają traumatycznych urazów mózgu. Haynes wniósł również o przyznanie pozwu statusu zbiorowego, obejmującego innych byłych wrestlerów. Jego prawnicy mówili wówczas, że do pozwu może dołączyć około 500 byłych pracowników WWE. Haynes wniósł też o wymuszenie na firmie utworzenie funduszu powierniczego, z którego miały zostać wypłacone odszkodowania za kontuzje[88]. 21 stycznia 2015 podobny pozew wnieśli Vito LoGrasso i Evan Singleton, którzy w wyniku urazów odniesionych w czasie wykonywania zawodu mieli doznać urazów powodujących migrenę, utratę pamięci, zaburzenia depresyjne i głuchotę[89].

W 2016 Billy'ego Jacka Haynesa reprezentował adwokat Konstantine Kyros, któremu udało przekonać się do wspólnego pozwu jeszcze Russa McCullougha, Matthew "Luther Reigns" Wiese'a i Ryana Sakodę. Sędzia Vanessa Bryant rozstrzygnęła sprawę na korzyść WWE. W uzasadnieniu napisała, że wrestlerzy zostali zranieni przez innych uczestników tego, co powód opisał jako wyreżyserowane, a zatem w sposób, o którym powód wiedział lub powinien był przewidzieć. Kyrosowi udało się przekonać większą liczbę osób do podobnego pozwu zbiorowego[90]. Oskarżenie dotyczyło świadomego niedopatrzenia WWE, w wyniku którego wielu byłych zawodników cierpiało po latach na chroniczną encefalopatię pourazową. W 2018 pozew zbiorowy obejmował 60 osób. Były to, w kolejności alfabetycznej: Ferrin Jesse Barr vel JJ Funk, Ron Bass (w jego imieniu Ronald Scott Heard), Rodney Begnaud vel Rodney Mack, Bobbi Billard, Terry Michael Brunk vel Sabu, James Brunzell vel Jumpin’ Jim, Mark Canterbury vel Henry Godwin, Marc Copani vel Muhammad Hassan, Bryan Emmett Clark, Jr. vel Adam Bomb, Barry Darsow vel Smash, Donald Driggers, Bill Eadie vel Ax, Michael “Mike” Enos vel Blake Beverly, Harry Masayoshi Fujiwara vel Mr. Fuji ( w jego imieniu córka Kelli Fujiwara Sloan), George Gray vel One Man Gang, Susan Green vel Sue Green, Sylvain Grenier, Salavador Guerrero IV vel Chavo Guerrero, Jr. Michael R Halac vel Mantaur, Judy Hardee vel Judy Martin, James Harris vel Kamala, Don Leo Heaton vel Don Leo Jonathan, Dave Hebner, Earl Hebner, Jon Heidenreich, Jonathan Hugger vel Johnny the Bull, Marty Jannetty, John Jeter vel Johnny Jeter, Mark Jindrak, Ken Johnson vel Slick, Rick Jones vel Black Bart, Brian Knighton vel Axl Rotten (w jego imieniu Barbara Marie Leydig i Bernard Knighton), Joseph M. Laurinaitis vel Road Warrior Animal, James Manley vel Jim Powers, Lou Marconi, Troy Martin vel Shane Douglas, Ashley Massaro vel Ashley, Omar Mijares vel Omar Atlas, Carlene B. Moore-Begnaud vel Jazz, Angelo Mosca vel King Kong Mosca, John Nord vel The Bezerker, Anthony Norris vel Ahmed Johnson, Larry Oliver vel The Crippler, Paul Orndorff vel Wonderful, Victoria Otis vel Princess Victoria, Chris Pallies vel King Kong Bundy, Ken Patera, Rod Price, Jon Rechner vel Balls Mahoney (w jego imieniu wdowa Gayle Schecter), Bruce “Butch” Reed vel The Natural, Charles Bernard Scaggs vel Flash Funk, Perry Satullo vel Perry Saturn, David Silva vel Sylvano Sousa, Timothy Alan Smith vel Rex King (w jego imieniu matka Shirley Fellows), Tracy Smothers vel Freddie Joe Floyd, James W. "Jimmy" Snuka (w jego imieniu wdowa i opiekunka Carole M. Snuka), Terry Szopinski vel The Warlord, Charles Wicks vel Chad Wicks, Sione Havea Vailahi vel The Barbarian i Boris Zhukov[91].

29 marca 2018 sędzia Vanessa Bryant rozstrzygnęła sprawę Vito LoGrasso i Evana Singletona na korzyść WWE. W uzasadnieniu podano, że nie ma dowodów na to by WWE wiedziało o ryzyku związanym z częstymi urazami głowy i długotrwałych skutkach z tym związanych. Według oświadczenia Bryant, nie można przypisać WWE wiedzy o tym przed 2008 rokiem[92].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b WWE Stock, Markets Inider [dostęp 2018-04-21] (ang.).
  2. WWE® Reports Strong Fourth-Quarter Achieving Record Results for 2017, 2018 (ang.).
  3. a b c d e World Wrestling Entertainment Inc (WWE), Reuters [dostęp 2018-04-20] (ang.).
  4. a b The Age of Territories [w:] Keith Elliot Greenberg, Pro Wrestling: From Carnivals to Cable TV, Lerner Publications, 2000, s. 37-39, ISBN 978-0-8225-3332-0 [dostęp 2017-11-02] (ang.).
  5. Tim Hornbaker, World Wrestling Entertainment (WWE) Historical Timeline, www.legacyofwrestling.com, 2012 [dostęp 2018-04-21] (ang.).
  6. a b Company Overview, WWE [dostęp 2018-04-22] (ang.).
  7. a b c The History of the National Wrestling Alliance, Online World of Wrestling, 7 września 2014 [dostęp 2017-11-03] (ang.).
  8. a b The Expansion of Capitol Wrestling [w:] Tim Hornbaker, National Wrestling Alliance: The Untold Story of the Monopoly That Strangled Professional Wrestling, ECW Press, 2007, ISBN 9781554902743 [dostęp 2018-01-29] (ang.).
  9. L.A. Jennings, Vince McMahon Sr. and the Dawn of Television, Vice Sports, 28 lipca 2016 [dostęp 2018-02-03] (ang.).
  10. Sergio Hernandez, On This Date in WWE History: Buddy Rogers becomes the first WWWF Champion, Cageside Seats, 29 kwietnia 2012 [dostęp 2018-03-31] (ang.).
  11. Buddy Rogers, Online World of Wrestling [dostęp 2018-03-31] (ang.).
  12. a b c The McMahon Dynasty [w:] Brian Solomon, Pro Wrestling FAQ: All That's Left to Know About the World's Most Entertaining Spectacle, Hal Leonard Corporation, 1 kwietnia 2015, ISBN 978-1-61713-627-6 [dostęp 2018-01-27] (ang.).
  13. Philip Kreikenbohm, Titles « Bruno Sammartino, Cagematch.net [dostęp 2018-02-04] (ang.).
  14. World Wide Wrestling Federation Alumni (1963-1979), Online World of Wrestling [dostęp 2018-04-21] (ang.).
  15. C. J. Bradford, WWE and World Wildlife Fund reach a settlement, Cageside Seats, 22 sierpnia 2012 [dostęp 2018-04-03] (ang.).
  16. a b c John Grasso, Historical Dictionary of Wrestling, Scarecrow Press, 6 marca 2014, XVII-XXX i 1-20, ISBN 978-0-8108-7926-3 [dostęp 2018-02-04] (ang.).
  17. a b Graham Flanagan, The epic story of how Vince McMahon created WWE and conquered pro wrestling, Business Insider, 10 listopada 2016 [dostęp 2018-01-25] (ang.).
  18. Marc Middleton, Fans On Favorite WWE Eras, Emma Taunts Bayley With Magazine Spread, WrestlingInc.com, 21 lutego 2017 [dostęp 2018-02-06] (ang.).
  19. Hulk Hogan beats Iron Sheik to win first WWF title - Jan 23, 1984, History [dostęp 2018-02-09].
  20. The Rise of Vince McMahon [w:] Scott Beekman, Ringside: A History of Professional Wrestling in America, Greenwood Publishing Group, 2006, s. 125, ISBN 978-0-275-98401-4 [dostęp 2018-04-16] (ang.).
  21. Cyndi Lauper, Online World of Wrestling [dostęp 2018-04-16] (ang.).
  22. Mr. T, Online World of Wrestling [dostęp 2018-04-21] (ang.).
  23. John Grasso, Historical Dictionary of Wrestling, Scarecrow Press, 6 marca 2014, XVII-XXX i 1-20, ISBN 978-0-8108-7926-3 [dostęp 2018-02-04] (ang.).
  24. a b Andrew Murray, Every WWE Era Since WrestleMania I - Ranked From Worst To Best, WhatCulture.com, 8 marca 2017 [dostęp 2018-02-04] (ang.).
  25. Tim Hornbaker, Legends of Pro Wrestling: 150 Years of Headlocks, Body Slams, and Piledrivers, Skyhorse Publishing, Inc., 3 stycznia 2017, ISBN 978-1-61321-875-4 [dostęp 2017-09-07] (ang.).
  26. Kevin Powers, The History of WCW, WWE, 23 lutego 2012 [dostęp 2017-11-04] (ang.).
  27. Geno Mrosko, The Montreal Screwjob happened 20 years ago today, Cageside Seats, 9 listopada 2017 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  28. WWF buys World Championship Wrestling - Mar. 23, 2001, CNN, 23 marca 2001 [dostęp 2018-04-12] (ang.).
  29. Graham Flanagan, The epic story of how Vince McMahon created WWE and conquered pro wrestling, Business Insider, 10 listopada 2016 [dostęp 2018-01-25] (ang.).
  30. Mathaeus Abuwa, Here's why WWE changed its name from WWF, Sportskeeda, 24 października 2016 [dostęp 2018-04-16] (ang.).
  31. WWE to make Raw and SmackDown! distinct tv brands, corporate.wwe.com [dostęp 2016-07-20] (ang.).
  32. Joey Styles, The hardcore history of ECW, WWE, 24 lutego 2012 [dostęp 2018-04-17] (ang.).
  33. John Canton, Reacting to live WWE Smackdown on Tuesdays and return of the brand extension, The Comeback, 26 maja 2016 [dostęp 2016-07-20] (ang.).
  34. Alex Mccarthy, The wrestling world posts brilliant tributes to WWE legend Eddie Guerrero on Twitter, GiveMeSport, 13 listopada 2017 [dostęp 2017-11-18] (ang.).
  35. WWE Saddened By Death of Eddie Guerrero, WWE, 13 listopada 2005 [dostęp 2018-04-15] (ang.).
  36. Eddie Guerrero, Michael Krugman, Cheating death, stealing life : the Eddie Guerrero story, New York: Pocket Books, 2005, ISBN 978-0-7434-9353-6, OCLC 60392083 (ang.).
  37. a b John Grasso, Historical Dictionary of Wrestling, Scarecrow Press, 6 marca 2014, XVII-XXX i 1-20, ISBN 978-0-8108-7926-3 [dostęp 2018-02-04] (ang.).
  38. Ed Grabianowski, How Pro Wrestling Works, HowStuffWorks, 13 stycznia 2006 [dostęp 2017-11-07] (ang.).
  39. Selena Roberts, Entertainers in Sports Are Grappling With Reality, „The New York Times”, 8 lipca 2007, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  40. Michael Hamflett, 10 Ways The Chris Benoit Double-Murder/Suicide Case Changed WWE Forever, „WhatCulture.com”, 24 czerwca 2017 [dostęp 2017-11-04] (ang.).
  41. WWE goes PG, WWE, 22 lipca 2008 [dostęp 2018-02-06] (ang.).
  42. Aditya Rangarajan, The 5 important eras in WWE history, 25 marca 2015 [dostęp 2018-02-04] (ang.).
  43. 3. It Used To Be An Awful "Reality" Show [w:] Scott Fried, 10 Things WWE Wants You To Forget About NXT, WhatCulture.com, 6 grudnia 2015 [dostęp 2018-04-18] (ang.).
  44. NXT Championship, WWE [dostęp 2018-04-18] (ang.).
  45. NXT Women's Championship, WWE [dostęp 2018-04-18] (ang.).
  46. NXT Tag Team Championships, WWE [dostęp 2018-04-18] (ang.).
  47. Brian Steinberg, WWE’s ‘Smackdown’ Will Move to Live Broadcast on USA (EXCLUSIVE), 25 maja 2016 [dostęp 2016-07-20] (ang.).
  48. In what countries is WWE Network available?, WWE Network [dostęp 2018-04-21] (ang.).
  49. Programy dostępne na WWE Network, WWE Network [dostęp 2018-04-21] (ang.).
  50. Wade Keller, WWE Network subscriptions grow, but sharp decline in year-to-year growth indicates WWE Network subscriptions are largely leveling off (w/Keller's Analysis), PWTorch, 8 lutego 2018 [dostęp 2018-04-21] (ang.).
  51. WWE Monday Night RAW w bazie Internet Movie Database (ang.)
  52. WWE Monday Night RAW, TV.com [dostęp 2018-04-22] (ang.).
  53. WWF SmackDown! w bazie Internet Movie Database (ang.)
  54. WWE SmackDown, TV.com [dostęp 2018-04-22] (ang.).
  55. WWE: 205 Live w bazie Internet Movie Database (ang.)
  56. WWE Main Event w bazie Internet Movie Database (ang.)
  57. WWE Main Event, TV.com [dostęp 2018-04-22] (ang.).
  58. WWE NXT w bazie Internet Movie Database (ang.)
  59. WWE NXT, TV.com [dostęp 2018-04-22] (ang.).
  60. John Hutchinson, Sensational leaked document reveals the things WWE wrestlers are BANNED from doing, The Sun, 15 grudnia 2016 [dostęp 2018-04-22] (ang.).
  61. a b Nick Schwartz, Read the leaked instructions given to WWE to announcers, For The Win, 8 lipca 2015 [dostęp 2018-04-22] (ang.).
  62. Goldberg Confirms List Of Banned WWE Words (Photo), PWMania, 26 marca 2017 [dostęp 2018-04-22] (ang.).
  63. Tufayel Ahmed, WrestleMania 32: By Dumping the 'Divas' Branding, WWE Makes Its Biggest Step to Gender Equality, „Newsweek”, 4 kwietnia 2016 [dostęp 2018-04-18] (ang.).
  64. Live & Televised Entertainment, WWE, 31 stycznia 2009 [dostęp 2018-04-22] (ang.).
  65. Leadership, WWE [dostęp 2018-04-21] (ang.).
  66. Board, Committee and Charters, WWE [dostęp 2018-04-21] (ang.).
  67. a b c Harvey Araton, WRESTLING; Hogan and Piper Set to Testify in Steroid Trial, „The New York Times”, 20 czerwca 1991, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  68. a b Irvin Muchnick, Linda McMahon’s Husband Vince Fought the Law, and the Law Lost (Part 1 — Dr. George Zahorian), Wrestling Babylon, 21 grudnia 2009 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  69. WRESTLING; Trial Opens for Physician in Steroid Case, „The New York Times”, 25 czerwca 1991, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  70. Doctor Tied to Steroid Sales, „The New York Times”, 26 czerwca 1991, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  71. SPORTS PEOPLE: PRO WRESTLING; Physician Testifies He Provided Steroids, „The New York Times”, 27 czerwca 1991, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  72. SPORTS PEOPLE: PRO WRESTLING; Doctor Convicted, „The New York Times”, 28 czerwca 1991, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  73. Sports People: PRO WRESTLING; Steroid Use Admitted, „The New York Times”, 17 lipca 1991, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  74. SPORTS PEOPLE: PRO WRESTLING; Prison for Doctor, „The New York Times”, 29 grudnia 1991, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  75. W.W.F.'s McMahon Indicted, „The New York Times”, 19 listopada 1993, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  76. Wrestling Promoter Fights Steroid Charges, „The New York Times”, 28 kwietnia 1994, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  77. Wrestling Promoter's Trial On Steroids Charges Begins, „The New York Times”, 7 lipca 1994, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  78. a b Nailz the Wrestler Testifies He Was Told to Use Steroids, „The New York Times”, 12 lipca 1994, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  79. Hulk Hogan, on Witness Stand, Tells of Steroid Use in Wrestling, „The New York Times”, 15 lipca 1994, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  80. A Promoter Of Wrestling Is Acquitted, „The New York Times”, 23 lipca 1994, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  81. 8 Wrestlers Who Died In The Ring And 8 Close Calls, TheSportster, 22 sierpnia 2017 [dostęp 2017-11-15] (ang.).
  82. a b CNN - Wrestler Owen Hart killed in fall during stunt, CNN, 24 maja 1999 [dostęp 2017-11-08] (ang.).
  83. a b Chris Flynn, 15 Things WWE Wants You To Forget About The Hart Family, TheRichest, 31 lipca 2016 [dostęp 2018-01-24] (ang.).
  84. Alastair Davidson, WWE: Owen Hart's brother blames Vince Russo for wrestler's death in Twitter rant, GiveMeSport, 29 lipca 2014 [dostęp 2018-01-24] (ang.).
  85. Ben Halls, Fake Sport, Real Death: The Bizzare Relationship Between Professional Wrestling and Fatality, Vice, 22 lutego 2017 [dostęp 2018-01-24] (ang.).
  86. 9. Roddy Piper On Vince Russo [w:] Jack Morrell, 10 Greatest Worked Shoots In Wrestling History, WhatCulture.com, 7 sierpnia 2014 [dostęp 2018-01-24] (ang.).
  87. Mathaeus Abuwa, Here's why WWE changed its name from WWF, Sportskeeda, 24 października 2016 [dostęp 2018-04-16] (ang.).
  88. Kevin Harden, Billy Jack Haynes wrestles WWE into federal court, Portland Tribune, 24 października 2014 [dostęp 2018-04-22] (ang.).
  89. Tom Llam, Former Wrestlers File Concussion Lawsuit Against WWE, ABC News, 21 stycznia 2015 [dostęp 2018-04-22] (ang.).
  90. Des Bieler, Dozens of wrestlers sue WWE over CTE, effects of traumatic brain injuries, Chicago Tribune, 19 lipca 2016 [dostęp 2018-04-22] (ang.).
  91. Treść pozwu zbiorowego przeciwko WWE.
  92. Jeff D. Gorman, Federal Judge Clears WWE in Concussion Lawsuit, Courthouse News Service, 30 marca 2018 [dostęp 2018-04-22] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]