WWE

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
World Wrestling Entertainment, Inc.
World Wrestling Entertainment, Inc.
ilustracja
Założyciel(e) Capitol Wrestling:
Jess McMahon, Toots Mondt
Titan Sports Inc.:
Vince McMahon
Data założenia 1952
Państwo  Stany Zjednoczone
Siedziba Stany Zjednoczone Stamford
Prezes Vince McMahon
Ważni pracownicy Stephanie McMahon
Shane McMahon
Paul „Triple H” Levesque
Branża wrestling, rozrywka sportowa, mass media
Produkty Programy telewizyjne, filmy, książki, muzyka, wydarzenia na żywo
Zatrudnienie 840 (2015)[1]
Kapitał zakładowy 328,3 mln USD (Q3/2010)[2]
brak współrzędnych
Strona internetowa

WWE, Inc., World Wrestling Entertainment, Inc. – amerykańska spółka prywatna działająca głównie w sferze wrestlingu, z dochodami w dziedzinach filmu, muzyki, licencjonowania produktów oraz bezpośredniej sprzedaży. Jest to obecnie największa federacja wrestlingu na świecie, osiągająca 13 milionów widzów w Stanach Zjednoczonych i transmitująca swoje programy w 30 językach,w ponad 145 krajach[1].

Głównym właścicielem, prezesem oraz CEO federacji jest Vincent Kennedy McMahon, który odziedziczył organizację w 1982 roku od ojca- Vincenta Jamesa McMahona. Obecnie siedziba spółki znajduje się w Stamford, a jej oddziały w Nowym Jorku, Los Angeles, Londynie, Szanghaju, Tokio, Singapurze i Mumbaju.

Firma rozpoczęła działalność jako Capital Wrestling Corporation w 1952, która promowała się jako World Wide Wrestling Federation (WWWF), a od 1979 jako World Wrestling Federation (WWF). 6 maja 2002 roku WWF zostało zmuszone do zmiany nazwy po pozwie World Wide Fund for Nature, które również posługuje się tym samym skrótem[3][4]. Nową nazwą zostało World Wrestling Entertainment. W 2011 roku zmienioną oficjalną nazwę spółki na WWE.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Źródło: Historia federacji na oficjalnej stronie WWE[5]

World Wide Wrestling Federation (1963-1969)[edytuj | edytuj kod]

7 stycznia 1952 roku Jess McMahon i Toots Mondt założył Capitol Wrestling Corporation, które w 1953 roku dołączyło do National Wrestling Alliance. McMahon od 1925 roku współpracował z Texem Rickardem, który pomógł mu organizować gale w Madison Square Garden w Nowym Jorku.

W listopadzie 1954 roku Jess McMahon zmarł, a Ray Fabiani zawiązał współpracę z synem Jessa- Vince'm McMahonem Sr. Młodszy McMahon i Mondt odnosili wiele sukcesów: kontrolowali 70% bookingu NWA oraz zdobyli ogromną popularność w północno-wschodnim regionie. W 1963 roku McMahon i Mondt opuścili NWA z powodu zdobycia pasa NWA World Heavyweight Championship przez Buddy’ego Rogersa.

WWWF w tamtych czasach ważniejsze gale organizowało najczęściej raz w miesiącu, a rywalizacje opierały się na walkach face’ów z heelami.

Bruno Sammartino posiadał pas WWWF World Heavyweight Championship od 17 maja 1963 do 18 stycznia 1971 roku. Panowanie Sammartino jako mistrza federacji trwało 2803 dni i jest to najdłuższy run w historii federacji.

W 1979 zmieniono nazwę federacji na World Wrestling Federation.

World Wrestling Federation (1979-2002)[edytuj | edytuj kod]

Golden Era (1982-1993)[edytuj | edytuj kod]

W 1980 roku syn Vincenta J. McMahona, Vincent Kennedy McMahon założył spółkę Titan Sports Inc., a w 1982 roku od swojego ojca i jego współpracowników kupił Capitol Sports (Monsoon i Skaaland otrzymali dożywotnie zatrudnienie w WWF, a wszyscy trzej właściciele otrzymali gratyfikacje finansowe). Młody McMahon dążył do popularyzacji wrestlingu jako rozrywkę, a nie sport oraz do zniesienia podziału terytorialnego i objęcia zasięgiem całego kraju.

W 1983 roku McMahon zatrudnił gwiazdę filmu Rocky III- Hulka Hogana. Ponadto do federacji dołączył m.in. Roddy Piper.

1 stycznia 1985 roku wyemitowano pierwszy odcinek Prime Time Wrestling, cotygodniowej gali telewizyjnej, prekursora Raw.

31 marca 1985 roku miała miejsce pierwsza WrestleMania, która odbyła się na Madison Square Garden w Nowym Jorku i była to pierwsza gala PPV zorganizowana przez WWF. 26 listopada 1987 miała miejsce pierwsza gala Survivor Series, 29 sierpnia 1988 pierwsze SummerSlam, a 15 stycznia 1989 inauguracyjne Royal Rumble. Te cztery gale są nazywane wielką czwórką i są najważniejszymi galami PPV federacji.

28 marca 1987 roku odbyła się WrestleMania III, której frekwencja wyniosła 93 173 osoby, a w walce wieczoru Hulk Hogan pokonał André the Gianta[6].

5 lutego 1988 roku miało miejsce najkrótsze posiadanie pasa WWF World Heavyweight Championship w historii- André the Giant zwakował pas 45 sekund po jego zdobyciu.

22 listopada 1990 roku na Survivor Series zadebiutował The Undertaker.

W 1991 roku Eric Bischoff dołączył do World Championship Wrestling ściągając do WCW czołowe gwiazdy WWF. Doprowadziło to do rywalizacji pomiędzy WWF a WCW znanej jako Monday Night Wars, gdyż w poniedziałki obie federacje emitowały konkurencyjne gale cotygodniowe.

21 października 1991 roku podczas jednego z odcinków WWF Superstars of Wrestling kobra Jake’a Robertsa ukąsiła Randy’ego Savage’a w rękę[7].

New Generation Era (1993-1997)[edytuj | edytuj kod]

11 stycznia 1993 roku wyemitowano pierwszy odcinek Raw, cotygodniowej gali telewizyjnej zastępującej Prime Time Wrestling[8]. Od 27 stycznia 1997 roku Raw jest transmitowane na żywo.

W sierpniu 1993 roku największa gwiazda federacji- Hulk Hogan odszedł z WWF przechodząc do World Championship Wrestling- największego rywala federacji McMahonów.

W 1993 roku utworzono WWE Hall of Fame, której pierwszym członkiem został André the Giant.

31 marca 1996 roku walkę wieczoru WrestleManii XII stanowił pierwszy w historii Iron Man match, w którym Shawn Michaels pokonał Breta Harta 1-0[9].

20 października 1996 roku na In Your House 11: Buried Alive miał miejsce pierwszy Buried Alive match w historii, w którym The Undertaker pokonał Mankinda grzebiąc go żywcem[10].

3 sierpnia 1997 roku na SummerSlam, Stone Cold Steve Austin doznał kontuzji szyi i został częściowo sparaliżowany, po otrzymaniu nieudanego Piledriver'a podczas walki z Owenem Hartem[11].

5 października 1997 miał miejsce pierwszy w historii Hell in a Cell match, w którym Shawn Michaels pokonał The Undertakera[12].

9 listopada 1997 roku miało miejsce Montreal Screwjob, czyli incydent który miał miejsce podczas walki wieczoru o pas WWF Championship między Shawnem Michaelsem a Bretem Hartem, kiedy to Michaels wygrał poprzez poddanie, którego Hart nigdy nie ogłosił. Wydarzenie to nie było zaplanowane w oficjalnym scenariuszu i doprowadziło do opuszczenia federacji przez Harta, który wplątał się w konflikt z Vincem McMahonem. WWF straciło dużą część oglądalności na rzecz WCW, gdyż Hart był główną gwiazdą federacji[13][14].

Attitude Era (1997-2001)[edytuj | edytuj kod]

Istnieje wiele dat uznawanych za początek ery Attitude w WWF. Jedną z nich jest dzień 29 marca 1998 roku, datę WrestleManii XIV, kiedy Mike Tyson pojawił się jako specjalny sędzia pojedynku o WWF Championship między Shawnem Michaelsem a Stevem Austinem. Ponadto podaje się również daty gal King of the Ring 1996 (23 czerwca, zwycięstwo Steve'a Austina w turnieju o tytuł "Króla Ringu" i słynne promo "Austin 3:16), 4 listopada 1996 (segment "Pillman's got a gun, pierwszy w całości nieocenzurowany segment programu WWF RAW, gdzie Brian Pillman użył broni palnej w programie na żywo z jego domu), 23 marca 1997 (data WrestleManii 13, i heel turnu Breta Harta po walce ze Stevem Austinem o pas mistrzowski WWF), 9 listopada 1997 (gala Survivor Series i "Montreal Screwjob") oraz 15 grudnia 1997 (promo Vince'a McMahona na początku RAW o nowym kierunku rozrywki prezentowanej przez federację). Nowa era cechowała się większą brutalnością, odwołaniami do seksu i używek, łamaniem granic przyzwoitości w segmentach, co doprowadziło do wzrostu popularności WWF, które rywalizowało wówczas z World Championship Wrestling. Charakterystyczną cechą rywalizacji były tzw. Monday Night Wars, kiedy WWF rywalizowało z WCW o oglądalność, gdyż Raw i Nitro były emitowane w tym samym czasie Początkowo wojna była zacięta, ale w roku 1996 WCW wprowadziło grupę New World Order (nWo), która dała WCW prowadzenie w wojnie na 84 tygodnie. Jednakże WWF od 4 stycznia 1999 r. nigdy nie przegrało wojny o ratingi z WCW, i doprowadziło federację Teda Turnera do bankructwa. 23 marca 2001 r. Vince McMahon odkupił World Championship Wrestling (nazwę, logo, kontrakty niedzielone z Time Warner, oraz archiwa wideo) za 2 miliony dolarów.

26 kwietnia 1998 roku miał miejsce pierwszy Inferno match w historii, w którym The Undertaker pokonał Kane’a podpalając jego rękę[15].

28 czerwca 1998 roku podczas gali King of the Ring miała miejsce walka The Undertakera z Mankindem, podczas której Mankind dwukrotnie został zrzucony ze szczytu klatki (pierwszy raz z 5 metrów na stół komentatorski, drugi raz przez klatkę na ring), przy czym drugi upadek nie był zaplanowany w scenariuszu. Mimo wielu kontuzji Foley dokończył walkę, która zgodnie z planem zakończyła się zwycięstwem Undertakera[16][17].

24 stycznia 1999 roku na Royal Rumble miał miejsce „I Quit” match o pas WWF Championship, podczas którego Mankind otrzymał 11 uderzeń krzesłem w głowę od The Rock'a (tak duża liczba uderzeń nie była zaplanowana w scenariuszu) oraz zaliczył kilka groźnych bumpów[18].

23 maja 1999 roku Owen Hart występujący wówczas jako Blue Blazer zginął podczas gali Over the Edge. Owen miał wykonać efektowne wejście na ring zjeżdżając na linie z sufitu hali, jednakże lina podtrzymująca Harta zerwała się na wysokości 24 metrów, czego wynikiem było uderzenie głową o narożnik z wielkiej wyskości. Całe zdarzenie miało miejsce przy zgaszonym świetle, przez co wiele osób z osiemnastotysięcznej publiczności myślało, że była to kukła, jednakże nie była to prawda. Publiczność niemo obserwowała, jak Owen był reanimowany i wynoszony z hali przez lekarzy (tym którzy oglądali galę w systemie PPV oszczędzono tego widoku, gdyż wyemitowano wówczas nagrany wcześniej wywiad). Wrestler w krytycznym stanie został przetransportowany do szpitala, gdzie po niecałej godzinie zmarł. Jim Ross poinformował fanów oglądających PPV o tragicznym zejściu Owena, jednak publiczność na hali nie została o tym zawiadomiona. Następnie dokończono show, co uznawane jest dzisiaj jako bardzo kontrowersyjne posunięcie. Następnej nocy WWF poświęciło całe RAW pamięci Owena, na którym wielu wrestlerów i pracowników podzieliło się swoimi wspomnieniami o zmarłym[19][20].

26 sierpnia 1999 roku WWF rozpoczęło nadawanie drugiej cotygodniowej gali o nazwie SmackDown! na antenie telewizji UPN.

Z powodu sukcesu ery Attitude, 19 października 1999 spółka posiadająca federację czyli Titan Sports zmieniła nazwę na World Wrestling Federation Entertainment oraz rozpoczęła działalność wykraczającą poza wrestling.

2 listopada 1999 roku wprowadzono pas WWE Hardcore Championship[21]. Pas ten od 24 lutego 2000 roku mógł być broniony w jakimkolwiek miejscu, gdzie tylko znajdował się sędzia[22][23].

W 2000 roku WWF stworzyło nową ligę profesjonalnego futbolu amerykańskiego o nazwie XFL, która okazała się jednak niewypałem i liga funkcjonowała tylko rok.

27 sierpnia 2000 roku na SummerSlam odbył się pierwszy w historii federacji Tables, Ladders and Chairs match, w którym Edge i Christian pokonali The Dudley Boyz oraz Matt'a i Jeff'a Hardych, broniąc pas WWF Tag Team Championship[24].

23 marca 2001 r. Vince McMahon odkupił World Championship Wrestling (nazwę, logo, kontrakty niedzielone z Time Warner, oraz archiwa wideo) za 2 miliony dolarów. Po tym zdarzeniu wyemitowano ostatni odcinek WCW Monday Nitro na antenie TNT 26 marca, kończąc historię tej federacji i rozpoczynając feud WWF vs. Alliance (WCW oraz niewiele wcześniej kupione od Paula Heymana ECW), zakończony walką na Survivor Series 2001, w której wygrała grupa WWF (The Rock, Chris Jericho, Kane, Undertaker, Big Show) pokonując Alliance (Booker T, Shane McMahon, Rob Van Dam, Steve Austin, Kurt Angle). Pasy WCW i WWF zostały zunifikowane w grudniu 2001 r. podczas gali Vengeance. Nowym mistrzem został Chris Jericho, pokonując Steve'a Austina i The Rocka podczas jednej gali. Był to ostatni akord WCW w historii pro wrestlingu.

World Wrestling Entertainment (od 2002)[edytuj | edytuj kod]

Era Ruthless Aggression (2002-2008)[edytuj | edytuj kod]

Z powodu przegranego procesu o prawa do nazwy WWF z World Wildlife Fund 6 maja 2002 roku federacja zmieniła nazwę na World Wrestling Entertainment (WWE). Domena wwf.com, której World Wildlife Fund nigdy nie miała zamiaru używać przeszła w prywatne ręce i jej właściciel czerpie zyski z reklam na tej nadal często odwiedzanej stronie. Zmiana logo nastąpiła z mottem „Get The F Out” dla upublicznienia nazwy federacji.

17 marca 2002 roku z powodu dużej ilości gwiazd po przejęciu WCW i ECW ogłoszono podział federacji na dwa brandyRaw i SmackDown!, których nazwy pochodzą od flagowych programów federacji. Każdy brand posiadał osobny roster, galę cotygodniową i tytuły mistrzowskie.

Pasy WWE European Championship (22 lipca 2002)[25] i WWE Hardcore Championship (26 sierpnia 2002)[26] zunifikowano z WWE Intercontinental Championship.

25 sierpnia 2002 roku Brock Lesnar został najmłodszym posiadaczem pasa WWE Championship w historii (25 lat i 44 dni)[27].

W 2003 roku WWE nabyło prawa do ECW[28], które zostało rozwiązane 4 kwietnia 2001 roku z powodu kłopotów finansowych[29][30]. Doprowadziło to do powstania brandu ECW, który funkcjonował od 26 maja 2006 do 16 lutego 2010 roku, kiedy to jego miejsce na antenie zajęło NXT[31].

30 marca 2003 roku podczas walki wieczoru WrestleManii XIX Brock Lesnar zaliczył bardzo niebezpieczny botch, lądując na szyi po nieudanym wykonaniu Shooting Star Press. Pomimo tego Lesnar pokonał Kurta Angle'a zdobywając pas WWE Championship[32][33][34].

23 czerwca 2003 roku na Raw Kane po raz pierwszy zdjął maskę, wypełniając założenia przegranej walki z Triple H’em.

27 czerwca 2004 roku w walce wieczoru The Great American Bash, The Undertaker pokonał The Dudley Boyz, a po walce Undertaker zalał cementem pomieszczenie, w którym znajdował się Paul Bearer[35]. W rzeczywistości w szklanym sześcianie znajdował się kaskader, a cement nie był prawdziwy. Materiał, który został wyemitowany w telewizji, na którym widać było Bearera w cemencie został nagrany przed galą[36][37].

3 kwietnia 2005 roku na WrestleManii 21 miał miejsce pierwszy Money in the Bank ladder match, którego celem jest zdjęcie walizki zawieszonej nad ringiem, która umożliwia do uzyskania walki o tytuł mistrzowski w dowolnym miejscu i czasie[38].

Od 3 października 2005 roku WWE Raw jest transmitowane na USA Network[39].

13 listopada 2005 roku w wieku 38 lat zmarł Eddie Guerrero- jeden z najważniejszych zawodników federacji. Przyczyną śmierci była niewydolność serca[40].

24 czerwca 2007 roku Chris Benoit zamordował swoją żonę i syna, a następnie popełnił samobójstwo[41][42]. Benoit w chwili morderstwa nie był świadomy swoich czynów z powodu zmian w jego mózgu, które były spowodowane ryzykownym stylem walki i nadużywaniem sterydów[43][44]. W sierpniu 2007 roku WWE wprowadziło Wellness Program, na mocy którego zakazano stosowania sterydów pod groźbą zawieszenia[45][46].

26 czerwca 2007 roku założono federację rozwojową Florida Championship Wrestling[47]

3 marca 2008 roku dezaktywowano pas WWE Cruiserweight Championship[48].

30 marca 2008 roku na WrestleManii XXIV Shawn Michaels pokonał Rica Flaira, zmuszając go do zakończenia kariery[49].

PG Era (2008-2014)[edytuj | edytuj kod]

20 lipca 2008 roku po The Great American Bash zmieniono ocenę programów WWE na PG (bez ograniczeń wiekowych)[50][51].

28 marca 2010 roku w wyniku porażki w Streak vs. Career matchu na WrestleManii XXVI z The Undertakerem, Shawn Michaels zakończył karierę[52].

7 czerwca 2010 roku na Raw miał miejsce debiut The Nexus, którzy zaatakowali Johna Cenę[53].

16 sierpnia 2010 roku zlikwidowano pas World Tag Team Championship unifikując go z tytułem WWE Tag Team Championship[54].

19 września 2010 roku zlikwidowano pas WWE Women’s Championship unifikując go z tytułem WWE Divas Championship[55].

11 kwietnia 2011 roku na Raw (dzień po zwycięskiej walce na WrestleManii XXVII z Alberto Del Rio o pas World Heavyweight Championship[56]) zakończenie kariery z powodów zdrowotnych ogłosił Edge[57][58][59].

27 czerwca 2011 roku na Raw CM Punk wygłosił shootowe promo za które został zawieszony[60]. Efektem proma był wzrost popularności zawodnika, przez co WWE zdecydowało się na przyznanie Punkowi pasa WWE Championship, które trwało aż 434 dni (szóste najdłuższe panowanie w historii federacji)[61].

29 sierpnia 2011 roku połączono brandy RAW i Smackdown[62], czego skutkami było pojawianie się zawodników obu podfederacji podczas dowolnego programu oraz unifikacja pasów World Heavyweight Championship i WWE Championship z 15 grudnia 2013 roku[63].

18 września 2011 roku na Night of Champions John Cena po raz dziesiąty zdobył pas WWE Championship[64].

1 kwietnia 2012 podczas WrestleManii XXVIII The Rock pokonał Johna Cenę[65]. Rok później na kolejnej WrestleManii odbył się rewanż (tym razem o pas WWE Championship), w którym tym razem wygrał Cena. Oba starcia były walkami wieczoru tych gal[66].

Podczas WrestleManii XXVIII The Undertaker pokonał Triple H’a w Hell in a Cell match'u, notując tym samym 20. kolejne zwycięstwo na WrestleManii nie odnosząc przy tym żadnej porażki. Sędzią specjalnym starcia był Shawn Michaels[67].

W sierpniu 2012 FCW przekształciło się w NXT[68].

9 września 2012 roku podczas Raw Jerry Lawler doznał ataku serca, który nie był zaplanowany w scenariuszu[69].

18 listopada 2012 roku miał miejsce debiut The Shield (Seth Rollins, Dean Ambrose i Roman Reigns) w głównym rosterze[70]. Dean Ambrose posiadał pas WWE United States Championship od 19 maja 2013 do 5 maja 2014 roku (351 dni), co jest najdłuższym runem z tym pasem od przejęcia tytułu przez WWE[71]. Stajnia rozpadła się 2 czerwca 2014 roku po ataku Rollinsa na pozostałych członków frakcji[72].

23 stycznia 2013 roku 2K Sports wykupiło od WWE prawa do wykonania gry na temat federacji[73]. Pierwsza gra komputerowa pod szyldem 2K ukazała się 29 października 2013 roku i była to WWE 2K14[74].

12 lipca 2013 roku otworzono WWE Performance Center- oficjalne centrum szkoleniowe federacji[75].

Reality Era (od 2014)[edytuj | edytuj kod]

24 lutego 2014 otworzono platformę internetową WWE Network, na której możliwe jest oglądanie archiwalnych gal PPV i gal cotygodniowych oraz gal PPV na żywo. Ponadto usługa oferuje również materiały z WCW i ECW[76]. 27 stycznia 2015 ilość subskrybentów WWE Network przekroczyła milion[77].

6 kwietnia 2014 roku na WrestleManii XXX Brock Lesnar pokonał The Undertakera przerywając The Streak, czyli passę 21 zwycięstw bez porażki na najważniejszej gali roku[78][79]. Tego samego dnia w walce wieczoru, pas WWE World Heavyweight Championship zdobył Daniel Bryan[80].

17 sierpnia 2014 roku Brock Lesnar czysto pokonał Johna Cenę zdobywając pas WWE World Heavyweight Championship (podczas walki Lesnar wykonał 16 German Suplex'ów i 2 razy F5)[81].

15 stycznia 2015 roku zmieniono dzień emisji SmackDown na czwartek[82] .

29 marca 2015 roku podczas walki wieczoru WrestleManii 31 Seth Rollins zrealizował swój kontrakt Money in the Bank zdobywając pas WWE World Heavyweight Championship[83].

8 lutego 2016 roku z powodu kontuzji karierę zakończył Daniel Bryan[84][85].

3 kwietnia 2016 roku miała miejsce WrestleMania 32, której widownia oficjalnie wynosiła 101 763, co jest najwyższym wynikiem w historii federacji[86]. Podczas gali Shane McMahon wykonał Elbow Drop skacząc z 6 metrów, ze szczytu klatki w walce z The Undertakerem[87]. Pas WWE Divas Championship zastąpiono tytułem WWE Women’s Championship[88]. W walce wieczoru Roman Reigns pokonał Triple H’a zdobywając pas WWE World Heavyweight Championship, czego skutkiem były bardzo negatywne opinie fanów pomimo, iż Reigns odgrywa gimmick face'a[89]

24 maja 2016 roku ogłoszono przywrócenie podziału federacji na brandy z powodu silnego rosteru oraz ogłoszono, że SmackDown będzie transmitowane na żywo we wtorki. Zmiany mają obowiązywać od 19 lipca[90].

1 czerwca 2016 roku The New Day (Big E, Kofi Kingston i Xavier Woods) zostali najdłużej panującymi posiadaczami pasa WWE Tag Team Championship[91].

28 czerwca nazwę tytułu WWE World Heavyweight Championship zmieniono na WWE Championship[92]. 25 lipca na Raw ogłoszono powstanie nowego tytułu WWE Universal Championship[93].

Procesy sądowe[edytuj | edytuj kod]

Skandal sterydowy[edytuj | edytuj kod]

Proces przeciwko George'owi T. Zahorianowi III[edytuj | edytuj kod]

Doktor George T. Zahorian III (ur. 1947 lub 1948) był urologiem i podmiejskim lekarzem z Harrisburg, ze stanu Pensylwania. W latach 80. XX wieku pracował w zespole medycznym World Wrestling Federation, a także występował w telewizji biorąc udział w różnych wątkach fabularnych organizacji[94][95]. 5 lutego 1991 usłyszał pierwsze zarzuty. Dotyczyły one dystrybucji sterydów kulturyście, który był tajnym informatorem służb ścigania od 18 października 1989. W sumie Zahorianowi postawiono 15 zarzutów dystrybucji nielegalnych substancji wrestlerom i sztangistom w całym kraju. Groziło mu 250 tysięcy dolarów grzywny i 5 lat więzienia[94]. Zahorian był pierwszym lekarzem, któremu postawiono zarzuty na mocy prawa federalnego Anti-Drug Abuse Act z 1988[95].

19 czerwca przed sąd zostało wezwanych pięciu wrestlerów World Wrestling Federation: Brian Blair, Hulk Hogan, Rick Martel, Rowdy Roddy Piper i Daniel Stivey. Do tej pory figurowali oni w aktach sądowych jako John Doe, ale zostali zidentyfikowani przez adwokata oskarżonego, Williama C. Costopoulosa, który oparł obronę swojego klienta na kwestionowaniu konstytucyjności federalnego prawa zakazującego dystrybucji steroidów w każdym przypadku, z wyjątkiem leczenia choroby. Adwokat Hogana, Jerry McDevitt, chcąc chronić reputację swojego klienta, próbował przekonać prokuraturę Stanów Zjednoczonych, aby pozwoliła jego klientowi nie zeznawać[94].

24 czerwca 1991 prokurator federalny stwierdził, że Doktor George T. Zahorian III działał jako handlarz narkotyków, a nie lekarz, sprzedając sterydy anaboliczne i inne substancje kontrolowane wrestlerom i sztangistom w całym kraju. Asystent prokuratora Stanów Zjednoczonych, Theodore Smith III, potwierdził, że cztery zarzuty pod adresem Zahoriana dotyczą dostarczenia kontrolowanych substancji wrestlerom: Brianowi Blairowi, Rickowi Martelowi, Rowdy Roddy Piperowi i Danielowi Stive. Jeden zarzut, dotyczący zaopatrzenia w sterydy Hulka Hogana, został odrzucony, po tym jak Sędzia Federalny Stanów Zjednoczonych, William Caldwell, zadecydował, że Hogan nie musi odpowiadać na wezwanie sądowe z powodu prywatnych i osobistych spraw, które powinny być chronione. Kluczowe w sprawie okazały się nagrania rozmów telefonicznych i osobistych między Zahorianem, a Williamem Dunnem, trenerem i byłym sztangistą, który miał być jego informatorem. Po postawieniu zarzutów doktorowi, Dunn postanowił współpracować z prokuraturą[96].

25 czerwca 1991 Brian Blair, Rick Martel, Rowdy Roddy Piper i Daniel Stivey stawili się przed sądem Harrisburga w stanie Pensylwania. Wszyscy zeznali, że zamówili sterydy telefonicznie i otrzymali je od Zahoriana za pośrednictwem kuriera Federal Express[97].

26 czerwca 1991, w sądzie Harrisburga w stanie Pensylwania, Doktor George T. Zahorian III przyznał się do zaopatrzenia Hulka Hogana w sterydy anaboliczne w celu poprawy jego umiejętności i budowy ciała, a nie ze względów medycznych. Zaznaczył jednak, że nie wiedział o nielegalności dostarczania sterydów w celach innych, niż medyczne od listopada 1988 i cały czas nadzorował kondycję fizyczną wrestlerów jako lekarz WWF. Potwierdził też zeznania Briana Blaira, Ricka Martela, Rowdy Roddy Pipera i Daniela Stivey[98].

27 czerwca 1991 ława przysięgłych sądu Harrisburga w stanie Pensylwania uznała Zahoriana winnym dwunastu z czternastu postawionych mu zarzutów: ośmiu zarzutów dystrybucji sterydów i czterech zarzutów nielegalnej dystrybucji środków przeciwbólowych wymagających recepty. Uznano go niewinnym postawionego mu zarzutu posiadania sterydów z zamiarem dystrybucji i zarzutu posiadania środków przeciwbólowych z zamiarem dystrybucji. W tym momencie Zahorianowi groziły 44 lata więzienia i 3 miliony dolarów grzywny. Żadnemu z zeznających wrestlerów nie wytoczono osobnego procesu, ponieważ użycie sterydów nie było nielegalne w okresie objętym aktem oskarżenia. Brian Blair, Rick Martel, Roddy Piper i Dan Stivey zeznali, że kupili sterydy od Zahoriana po tym jak ich dystrybucja stała się przestępstwem w 1988[99].

16 lipca 1991 prezes WWF, Vince McMahon odniósł się do procesu Zahoriana na konferencji prasowej w Nowym Jorku. Przyznał, że sam użył sterydów tylko raz. Powierdział, że otrzymał je od doktora Zahoriana trzy i pół lub cztery lata wcześniej[100].

29 grudnia 1991 Doktor George T. Zahorian III został skazany na 12 700 dolarów grzywny i trzy lata więzienia począwszy od 3 lutego 1992. Po odbyciu kary doktor miał zostać objęty dwuletnim okresem próbnym[101].

Proces przeciwko Vice'owi McMahonowi[edytuj | edytuj kod]

18 listopada 1993 prezesowi WWF, Vince'owi McMahonowi, postawiono zarzut współudziału w dystrybucji sterydów anabolicznych dla wrestlerów i kooperacji ze skazanym w 1991 doktorem George'em T. Zahorianem III. Ponadto postawiono mu zarzut posiadania sterydów w październiku 1989 z zamiarem ich dystrybucji. McMahon nie przyznał się do postawionych mu zarzutów i oświadczył, że posiadał sterydy wyłącznie na własny użytek, zanim w 1991 stało się to przestępstwem federalnym. Przyznał, że podzielił się nimi z przyjacielem[102], jednak zaprzeczył aby miał mieć cokolwiek wspólnego ze sterydami po 1991, kiedy zostały one zaklasyfikowane jako substancje kontrolowane. Dodał też, że jego organizacja nie toleruje sterydów. Prezesowi WWF groziło mu 8 lat więzienia i 500 tysięcy dolarów grzywny. Ponieważ dostarczenie sterydów miało się odbywać w rejonie Long Island, tam też był prowadzony proces. Na świadków wezwani zostali wrestler Hulk Hogan i była sekretarz wykonawcza prezesa WWF, Emily Feinberg[103].

7 lipca 1994 rozpoczął się proces. W pierwszym oświadczeniu prokurator Sean O'Shea powiedział, że sterydy były dystrybuowane w WWF jak cukierki przez doktora George'a T. Zahoriana III, który pozyskiwał je od firmy Rugby-Darby Pharmaceutical Company, a Vince McMahon i jego pracownicy mieli opracować plan prania pieniędzy, aby ukryć transakcje, które przeprowadzali z doktorem Zahorianem. Adwokat McMahona, Laura A. Brevetti, oświadczyła, że jej klient nie wpływał na zakupy sterydów u Zahoriana, ani na decyzję wrestlerów o przeprowadzaniu takich transakcji[104].

Od 7 do 11 lipca 1994 sąd federalny przesłuchiwał skazanego w 1991 za dystrybucję sterydów doktora George'a T. Zahoriana. Przesłuchiwany zeznał, że wysłał Hulkowi Hoganowi sterydy anaboliczne za pośrednictwem kuriera Federal Express. Zeznał też, że Vince McMahon był jednym z jego klientów. Z doktorem w sprawie transakcji kontrolowanych środków miała się kontaktować sekretarz wykonawcza prezesa WWF, Emily Feinberg. Jednak adwokat McMahona, Laura A. Brevetti, zapewniła, że te sterydy były przeznaczone wyłącznie do użytku osobistego, jako że McMahon był amatorskim kulturystą[105].

11 lipca 1994 sąd federalny przesłuchał byłego wrestlera, Nailza, który zeznał, że Vince McMahon osobiście polecił mu używanie sterydów. Prezes WWF miał mu powiedzieć, że 300 funtów wagi to niewystarczająco dużo aby odgrywać postać Nailza. Gdy wrestler odpowiedział, że pracuje regularnie, ale nie bierze sterydów, McMahon maił powiedzieć powinieneś i Zdecydowanie sugeruję ci iść na gaz. Wcześniej prokurator Sean O'Shea ustalił, że gaz jest czasem używany w slangu jako określenie sterydów. Nailz zapewnił, że nigdy nie zastosował się do zalecenia McMahona. Było to pierwsze zeznanie wiążące McMahona z dystrybucją sterydów. W tym momencie prezesowi WWF groziło 11 lat więzienia[105].

14 lipca 1994 odbyło się przesłuchanie Hulka Hogana przez prokuratora Seana O'Shea. Hogan zeznał, że w latach 80. XX wieku używanie sterydów przez wrestlerów było powszechne, a on sam stosował je prawie 14 lat. Oświadczył, że w czasie tras WWF, kontaktował się z ówczesną sekretarz wykonawczą Vince'a McMahona, Emily Feinberg, za pośrednictwem której składał zamówienia u doktora Zahoriana. Zamówienia miał odbierać regularnie w siedzibie World Wrestling Federation razem z listami od fanów i wypłatą. Przyznał, że zażywał sterydy anaboliczne nie tylko po to by zwiększyć masę ciała, ale także po to by leczyć rany i podtrzymywać kondycję, ale w końcu całkowicie przestał je zażywać. Gdy jednak Hogana przesłuchiwała adwokat Vince'a McMahona, Laura A. Brevetti, Hogan stwierdził, że miał receptę na sterydy, więc myślał, że nie popełnia przestępstwa, a sam Vince McMahon nigdy nie polecił mu, ani nie zachęcał go do ich stosowania[106].

22 lipca 1994 sąd oczyścił McMahona ze wszystkich postawionych mu zarzutów. Prokuratura ustaliła, że w latach 80. XX wieku stosowanie narkotyków było powszechne wśród personelu WWF, a wśród stosujących byli Vince McMahon i Hulk Hogan, ale używanie było sprawą indywidualną, a nie efektem korporacyjnego spisku. Jedenastu wrestlerów wezwanych przez prokuraturę odmówiło składania zeznań przeciwko McMahonowi. Obrona nie wzywała własnych świadków. Adwokat McMahona, Laura A. Brevetti, oświadczyła, że doktor Zahorian i Vince McMahon rozmawiali o sterydach krótko i tylko raz, w 1988. Prezes WWF miał wtedy wyrazić troskę o zdrowie swoich pracowników[107].

Personel[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Lista personelu WWE.

Mistrzostwa[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Lista obecnych mistrzów w WWE.

Raw[edytuj | edytuj kod]

Tytuł mistrzowski Obecny/i mistrz(owie) Panowanie Data Dni Miejsce Uwagi
WWE Universal Championship Brock Lesnar 1 2 kwietnia 2017 326+ Orlando, Floryda Pokonał Goldberga na WrestleManii 33.
WWE Intercontinental Championship The Miz 8 22 stycznia 2018 31+ Brooklyn, Nowy Jork Pokonał Romana Reignsa podczas odcinka Raw
WWE Cruiserweight Championship zawieszony Poprzedni mistrz Enzo Amore został pozbawiony tytułu po zwolnieniu w WWE
WWE Raw Tag Team Championship Cesaro i Sheamus 4
(5,4)
28 stycznia 2018 25+ Filadelfia, Pensylwania Pokonali Setha Rollinsa i Jasona Jordana na Royal Rumble
WWE Raw Women’s Championship Alexa Bliss 2 28 sierpnia 2017 178+ Memphis, Tennessee Pokonała Sashę Banks na Raw

SmackDown[edytuj | edytuj kod]

Tytuł mistrzowski Obecny/i mistrz(owie) Panowanie Data Dni Miejsce Uwagi
WWE Championship AJ Styles 2 7 listopada 2017 107+ Manchester, Anglia Pokonał Jindera Mahala podczas SmackDown Live
WWE United States Championship Bobby Roode 1 16 stycznia 2018 37+ Laredo, Teksas Pokonał Jindera Mahala w finale turnieju o tytuł na SmackDown Live
WWE SmackDown Tag Team Championship The Usos 3 8 października 2017 137+ Detroit, Michigan Pokonali The New Day na Hell in a Cell
WWE SmackDown Women’s Championship Charlotte Flair 1 14 listopada 2017 100+ Charlotte, Karolina Północna Pokonała Natalyę na SmackDown Live

NXT[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwo Obecny/i mistrz(owie) Panowanie Data zdobycia Dni Miejsce Uwagi
NXT Championship Andrade „Cien” Almas 1 18 listopada 2017 96+ Houston, Teksas Pokonał Drew McIntyre'a na NXT TakeOver: War Games
NXT Tag Team Championship The Undisputed Era
(Bobby Fish i Kyle O’Reilly)
1
(1, 1)
20 grudnia 2017 64+ Winter Park, Floryda Pokonali SAnitY (Erika Younga i Killiana Daina) podczas odcinka NXT (nagrane 28 listopada 2017)
NXT Women’s Championship Ember Moon 1 18 listopada 2017 96+ Houston, Teksas Pokonała Kairi Sane, Nikki Cross i Peyton Royce w walce o zawieszony tytuł na NXT TakeOver: War Games

Inne[edytuj | edytuj kod]

Tytuł mistrzowski Obecny/i mistrz(owie) Panowanie Data Dni Miejsce Uwagi
WWE United Kingdom Championship Pete Dunne 1 20 maja 2017 278+ Chicago, Illinois Pokonał Tylera Bate'a na NXT TakeOver: Chicago

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Tytuł Ostatni zwycięzca Data Miejsce Uwagi
Royal Rumble Randy Orton 29 stycznia 2017 San Antonio, Teksas Wyeliminował jako ostatniego Romana Reignsa.
Money in the Bank Baron Corbin 18 czerwca 2017 St. Louis, Missouri Pokonał Kevina Owensa, Samiego Zayna, AJ Styles'a, Shinsuke Nakamure i Dolpha Zigglera
André the Giant Memorial Trophy Mojo Rowley 2 kwietnia 2017 Orlando, Floryda Wyeliminował Jindera Mahala jako ostatniego
King of the Ring Bad News Barrett 28 kwietnia 2015 Moline, Illinois Pokonał Neville’a w finale
Dusty Rhodes Tag Team Classic The Authors of Pain (Akam i Rezar) 19 listopada 2016 Toronto, Ontario, Kanada Pokonali w finale TM-61 (Nicka Millera i Shane'a Thorne'a).

Dawne pasy WWE/WWF[edytuj | edytuj kod]

Gale[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Lista gal WWE Network.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b WWE Corporate. W: WWE [on-line]. [dostęp 2016-04-07].
  2. „WWE Reports 2010 Third Quarter Results”.
  3. Wrestling loses WWF to wildlife.
  4. WWE and World Wildlife Fund reach a settlement.
  5. The epic history of WWE.
  6. Wrestlemania III main event.
  7. Retro Wednesday: Randy Savage Gets Snake Bitten.
  8. The History of Monday Night RAW.
  9. Iron Man Match highlights WrestleMania 12.
  10. The grave history of Buried Alive Matches.
  11. STEVE AUSTIN and OWEN HART Each Tell Their Own Story of the Botch That Almost Left Austin Paralyzed.
  12. 1997.
  13. 11/9 THIS DAY IN HISTORY: BRET HART VS. SHAWN MICHAELS IN MONTREAL.
  14. WWE.com article, The Hit Man: Ten years later.
  15. The fiery history of the Inferno Match.
  16. The night Undertaker and Mick Foley went through living 'Hell'.
  17. WWE Classic of the Week: Remembering Undertaker vs. Mankind in Hell in a Cell.
  18. On this date in WWF history: The gruesome 'I Quit' match between Mankind and The Rock.
  19. Owen Hart Biography.
  20. Over the Edge 1999 results.
  21. Hardcore Championship.
  22. Remembering the Hardcore Title Under 24/7 Rules.
  23. 7 Facts About WWE Hardcore Title You Need To Know.
  24. SummerSlam (2000) Results.
  25. Jeff Hardy's Europen Championship reign.
  26. Bio: Tommy Dreamer.
  27. 10 youngest WWE Champions ever.
  28. Complete ECW Exposed Report: Heyman and Styles Reunite to Discuss Extreme Championship Wrestling.
  29. Brian Fritz, Christopher Murray: Between the Ropes: Wrestling's Greatest Triumphs and Failures. ECW Press, 2006. ISBN 978-1-55022-726-0.
  30. Thom Loverro: The Rise and Fall of ECW. Pocket Books, 2006. ISBN 978-1-4165-1058-1.
  31. WWE Officially Announces NXT's Debut Date Replacing ECW, Only Two Episodes Remaining.
  32. WrestleMania XIX Main Event.
  33. Brock Lesnar's first WWE Championship reign.
  34. WrestleMania XIX results. TWM News.
  35. Bash provides surprise endings.
  36. 2. Paul Bearer – Death By Concrete.
  37. This Day in Wrestling History (Mar. 5): Paul Bearer Passes Away.
  38. The Rawtopsy – 3.07.05.
  39. A Stunning Homecoming.
  40. THIS DAY IN HISTORY: EDDIE GUERRERO PASSES AWAY, ECW'S FIRST NOVEMBER TO REMEMBER.
  41. Wrestler Chris Benoit Double murder–suicide: Was It 'Roid Rage'? – Health News | Current Health News | Medical News.
  42. Benoit's Dad, Doctors: Multiple Concussions Could Be Connected to murder–suicide – ABC News.
  43. Wrestler Chris Benoit Used Steroid Testosterone; Son Sedated Before Murders.
  44. Police Report: Chris Benoit Thought His Marriage Was Failing; Nancy Scared.
  45. Fourteen wrestlers tied to pipeline.
  46. Pro Wrestling Suspends 10 Linked to Steroid Ring.
  47. Area Wrestling Will Continue Under A New State Banner.
  48. WWE title histories.
  49. Results:The End.
  50. The WWE PG Era: Is it actually working?.
  51. WWE goes PG.
  52. Undertaker ends Shawn Michaels' career in thrilling rematch to cap off Wrestlemania XXVI.
  53. RAW: Vote early, vote often; NXT takes over.
  54. History of the World Tag Team Championship: Carlito & Primo.
  55. Flawless mark on history.
  56. The Rock costs Cena as The Miz retains at WrestleMania XXVII.
  57. Injury forces Edge to retire.
  58. RAW: Edge calls it a career.
  59. Major star announces retirement; Extreme Rules main event.
  60. WWE chairman Vince McMahon suspends CM Punk.
  61. CALDWELL'S WWE ROYAL RUMBLE PPV RESULTS 1/27: Complete „virtual-time” coverage of Punk vs. Rock, 30-man Rumble.
  62. Raw expands to three hours starting July 23.
  63. WWE Champion Randy Orton def. World Heavyweight Champion John Cena (Tables, Ladders & Chairs Match).
  64. WWE World Heavyweight Championship.
  65. Raw Results: C U at WrestleMania!.
  66. CALDWELL'S WWE WRESTLEMANIA 29 PPV RESULTS: Complete 'virtual-time' coverage of live PPV from MetLife Stadium – Rock-Cena II, Taker-Punk, Lesnar-Hunter, more.
  67. The Undertaker vs. Triple H (Hell in a Cell Match with special referee Shawn Michaels).
  68. WWE News: FCW name being phased out.
  69. Jerry 'The King' Lawler released from medical facility and home in Memphis.
  70. Survivor Series News: NXT stars debut in PPV main event angle, plus other news from annual PPV.
  71. Dean Ambrose Breaks US Title Record.
  72. Caldwell's WWE Raw Results 6/2: Complete „virtual-time” coverage of live Raw – PPV fall-out, huge angle at the end of Raw, post-Raw coverage, MITB hype, more.
  73. WWE Video Game License to be Acquired by Take-Two.
  74. WWE – 開発タイトル – 株式会社ユークス.
  75. A tour of The WWE Performance Center: A truly mind-blowing facility.
  76. WWE Corporate – Initiatives. Corporate.wwe.com. [dostęp 2016-04-27].
  77. WWE Network hits 1 million subscribers.
  78. Undertaker's streak ends at WrestleMania 30.
  79. The Undertaker's Streak is over.
  80. WrestleMania XXX brings the beginning and end of eras.
  81. SummerSlam 2014.
  82. SmackDown moves to Thursday nights.
  83. Seth Rollins cashed in his Money in the Bank contract and def. Brock Lesnar and Roman Reigns to become WWE World Heavyweight Champion.
  84. WWE star Daniel Bryan is retiring after receiving 'a lot of concussions'.
  85. Daniel Bryan announces retirement.
  86. WrestleMania breaks more records.
  87. The Undertaker def. Shane McMahon (Hell in a Cell Match).
  88. Charlotte def. Becky Lynch and Sasha Banks to become first new WWE Women’s Champion.
  89. Ringside at 'WrestleMania 32': Bigger, But Not Necessarily Better.
  90. WWE’s ‘Smackdown’ Will Move To Live Broadcast On USA (EXCLUSIVE).
  91. The New Day Just Broke A Pretty Important WWE Tag Team Championship Record.
  92. Marc Middleton: Update On Two WWE World Titles. wrestlinginc.com, 2016-06-29. [dostęp 2016-06-29].
  93. Stephanie McMahon and Mick Foley announce the creation of the WWE Universal Championship.
  94. a b c Harvey Araton, WRESTLING; Hogan and Piper Set to Testify in Steroid Trial, „The New York Times”, 20 czerwca 1991, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  95. a b Irvin Muchnick, Linda McMahon’s Husband Vince Fought the Law, and the Law Lost (Part 1 — Dr. George Zahorian), Wrestling Babylon, 21 grudnia 2009 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  96. WRESTLING; Trial Opens for Physician in Steroid Case, „The New York Times”, 25 czerwca 1991, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  97. Doctor Tied to Steroid Sales, „The New York Times”, 26 czerwca 1991, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  98. SPORTS PEOPLE: PRO WRESTLING; Physician Testifies He Provided Steroids, „The New York Times”, 27 czerwca 1991, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  99. SPORTS PEOPLE: PRO WRESTLING; Doctor Convicted, „The New York Times”, 28 czerwca 1991, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  100. Sports People: PRO WRESTLING; Steroid Use Admitted, „The New York Times”, 17 lipca 1991, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  101. SPORTS PEOPLE: PRO WRESTLING; Prison for Doctor, „The New York Times”, 29 grudnia 1991, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  102. W.W.F.'s McMahon Indicted, „The New York Times”, 19 listopada 1993, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  103. Wrestling Promoter Fights Steroid Charges, „The New York Times”, 28 kwietnia 1994, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  104. Wrestling Promoter's Trial On Steroids Charges Begins, „The New York Times”, 7 lipca 1994, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  105. a b Nailz the Wrestler Testifies He Was Told to Use Steroids, „The New York Times”, 12 lipca 1994, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  106. Hulk Hogan, on Witness Stand, Tells of Steroid Use in Wrestling, „The New York Times”, 15 lipca 1994, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).
  107. A Promoter Of Wrestling Is Acquitted, „The New York Times”, 23 lipca 1994, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-02-11] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]