Shane McMahon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Shane McMahon
Shane McMahon w listopadzie 2008
Shane McMahon w listopadzie 2008
Imię i nazwisko Shane Brandon McMahon
Data i miejsce
urodzenia
15 stycznia 1970[1]
Gaithersburg, Maryland, Stany Zjednoczone[2]
Miejsce
zamieszkania
Nowy Jork, Nowy Jork[3]
Współmałżonek Marissa Mazolla-McMahon (1996-)
Dzieci 3
Rodzina McMahon
Kariera profesjonalnego wrestlera
Pseudonimy
ringowe
Shane McMahon
Shane Stevens
Wzrost 1,88 m[4]
Masa ciała 107 kg[4]
Zapowiadany z Greenwich, Connecticut
Trenowany przez Killer Kowalski[4]
Debiut 1989

Shane Brandon McMahon[2][5] (ur. 15 stycznia 1970)[6] – amerykański biznesman i profesjonalny wrestler, mniejszościowy właściciel WWE i wiceprezes YOU On Demand.

Jego rodzicami są Vince McMahon (właściciel WWE) i Linda McMahon. Jest przedstawicielem czwartego pokolenia w rodzinie McMahon. Zaczął pracować w WWE w wieku 15 lat, jako posłaniec. W kolejnych latach był sędzią, producentem, konferansjerem; piastował stanowisko wiceprezydenta do spraw globalnych mediów[7].

Jako wrestler zdobył tytuły European Championship oraz Hardcore Championship, a także brał udział w walkach wieczoru na galach pay-per-view.

1 stycznia 2010 odszedł z WWE. Pod koniec tego samego roku został dyrektorem naczelnym korporacji You On Demand. Niespełna trzy lata później zrezygnował z tej posady, lecz pozostał wiceprezesem w firmie. W lutym 2016 roku powrócił do WWE.

Kariera w profesjonalnym wrestlingu[edytuj]

World Wrestling Federation/Entertainment/WWE[edytuj]

Karierę w telewizji rozpoczął w 1989 roku występując jako sędzia pod przybranym pseudonimem Shane Stevens, na Survivor Series[8]. Jako sędzia wystąpił również podczas Royal Rumble matchu w 1991 roku.

Na początku 1998 roku McMahon zaczął pojawiać się regularnie w telewizji; był wśród pracowników WWF, którzy negocjowali z Mikem Tysonem pojawienie się na WrestleManii. Od połowy 1998, McMahon był komentatorem na tygodniówce Sunday Night Heat wraz z Jimem Cornettem i Kevinem Kellym; razem z Jerrym Lawlerem był komentatorem w grze WWF Attitude. Na tygodniówce Raw is War), gdzie sprzeciwił się żądaniom swojego ojca i przywrócił zwolnionego Steve’a Austina do WWF.

Odgrywał jedną z ważniejszych postaci podczas rywalizacji swojego ojca Vince’a z Stone Cold Stevem Austinem. Na gali Survivor Series, Shane stał się heelem i został oficjalnym członkiem ugrupowania The Corporation.

The Corporation (1998-2000)[edytuj]

Shane w ringu na tygodniówce Raw is War

W lutym 1999, McMahon zdobył tytuł European Championship w walce z X-Pacem[9]. W walce rewanżowej na WrestleManii XV McMahon obronił mistrzostwo przy pomocy przyjaciół z grupy Mean Street Posse i byłego rywala Triple H’a[10]. McMahon chcąc „odejść na emeryturę jako niepokonany mistrz” zwakował mistrzostwo. Trzy miesiące później dobrowolnie oddał pas Mideonowi, który znalazł go w torbie McMahona.

Po WrestleManii, Vince McMahon stał się ulubieńcem publiczności po tym jak Shane przejął kontrolę nad Corporation. Wraz z wrestlerami takimi jak Triple H w odnowionej frakcji, Shane rywalizował z ojcem i jego ugrupowaniem składającym się z byłych członków Corporation, The Union. W pilotażowym odcinku tygodniówki SmackDown!, Shane połączył siły z The Undertakerem i jego grupą Ministry of Darkness, tworząc tym samym stajnię Corporate Ministry. Ostatecznie, Vince został ujawniony jako kreator tej frakcji, a jego face turn był wyjaśniony jako powód by odebrać tytuł WWF Championship Austinowi. Austin stoczył pojedynek z Shanem i Vincem w Ladder matchu na gali King of the Ring o prawo własności do WWF. W storyline, Austin miał 50% (podarowane od Lindy i Stephanie McMahon), zaś Shane i Vince mieli po 25% kontroli. Shane i Vince wygrali walkę[11] i przejęli kontrolę nad WWF.

W kolejnym wątku scenariusza Shane miał rywalizować z Testem, który spotykał się z jego siostrą, Stephanie. Shane nie akceptował związek. Na SummerSlam doszło do walki Shane z Testem w „Love Her or Leave Her” matchu a jego wynik miał ostatecznie rozwiązać konflikt. Test wygrał pojedynek i mógł bez przeszkód widywać się w Stephanie. W kolejnych tygodniach, McMahon zaczął zmieniać zdanie na temat przyszłego szwagra, przechodząc face turn i stając się przyjacielem Testa. W grudniu 1999 Shane został zaatakowany przez Triple H’a i jego frakcję D-Generation X (DX); został zrzucony ze sceny przez Billy’ego Gunna i Road Dogga. Po tym wydarzeniu Shane nie pojawiał się na Raw is War przez kolejne dwa miesiące.

Na WrestleManii 2000 pojawił się jako manager Big Showa; wkrótce później wygrał z nim walkę na gali Jugdment Day.

Przez kolejne miesiące, McMahon menadżerował innym antagonistom, głównie Chrisowi Benoit w jego rywalizacji o WWF Championship z The Rockiem. Z pomocą Edge'a i Christiana zdobył tytuł Hardcore Championship pokonując Steve’a Blackmana. Po rewanżowej walce na SummerSlam utracił tytuł. Podczas owej walki, wspiął się na scenografię gali, uciekając przed Blackmanem; ten podążył za nim i zrzucił go z wysokości 12 metrów. Miesiąc później McMahon zniknął z telewizji.

The Alliance (2001−2002)[edytuj]

W 2001, Shane po raz trzeci stał się pozytywnym bohaterem, kiedy to znowu zaczął rywalizować ze swoim ojcem, Vincem. Powodem rozpoczęcia feudu był romans Vince'a z Trish Stratus. Kiedy World Championship Wrestling (WCW) zbankrutowało i zostało zakupione przez World Wrestling Federation, Vince chciał zmusić Teda Turnera do podpisania kontraktu na WrestleManii X-Seven. Jednakże okazało się, że to Shane zakupił WCW i to on stał się nowym właścicielem federacji. Młody McMahon pokonał Vince’a na WrestleManii w walce Street Fight[12]. Na gali Backlash, McMahon zadebiutował z nowym motywem muzycznym Here Comes The Money i pokonał Big Showa w Last Man Standing matchu. McMahon wykonał ruch Leap of Faith (Diving elbow drop) z dużej wysokości, nokautując siebie i Showa. Test pomógł McMahonowi wstać przed wyliczeniem, dzięki czemu Shane wygrał walkę[13].

McMahon zaczął feud z Kurtem Angle. Punktem kulminacyjnym rywalizacji była ich walka na gali King of the Ring. Po wzięciu udziału w dwóch walkach turniejowych na owej gali, Angle wziął udział w Street Fightcie z McMahonem. Po otrzymaniu suplexu na twardą powierzchnię podłogi, Angle kontuzjował swoją kość guziczną. Angle wykonał overhead belly to belly suplex przez okienko będące elementem scenografii gali, lecz McMahon nie rozbił szyby za pierwszym razem, lądując głową wprost na podłogę. Po udanej drugiej próbie, Angle próbował wykonać ten ruch na kolejnym okienku, lecz rozbiło się ono dopiero za trzecim razem. Walka zakończyła się, gdy Shane nie trafił shooting star pressem, zaś Angle wykorzystał to i wykonał Angle Slam z górnej liny i przypiął zakrwawionego McMahona[14].

Po zakończeniu rywalizacji z Anglem, McMahon zaczął wprowadzać do federacji wrestlerów WCW, którzy mieli skonfliktować się z wrestlerami WWF. Shane ponownie stał się heelem, łącząc siły z Pauleym Heymanem i jego wrestlerami z Extreme Championship Wrestling, a także nową właścicielką ECW – Stephanie McMahon-Helmsley. Wspólnie utworzyli grupę „The Alliance”, a ich celem było zlikwidowanie WWF. Ostatecznie, The Invasion zakończyło się na gali Survivor Series w walce decydującej o tym, kto otzyma kontrolę. Drużyna The Alliance przegrała z drużyną WWF[15]. Następnej nocy na Raw, Vince publicznie zwolnił Shane’a i Stephanie; Shane honorowo przyjął przegraną, zaś Stephanie nie mogła się pogodzić z tą decyzją i została wyrzucona z areny[16].

Sporadyczne występy (2003-2005)[edytuj]

Shane wykonujący swój taniec podczas wejściówki

McMahon pojawił się po raz pierwszy od dwóch lat na odcinku tygodniówki SmackDown!, tuż przed WrestleManią XIX. Po raz kolejny stał się pozytywnym zawodnikiem w lecie 2003, kiedy to wziął udział w rywalizacji z prowokującym Lindę McMahon Ericem Bischoffem. Pokonał Bischoffa w walce Street Fight na gali SummerSlam[17]. McMahon rozpoczął rywalizację z Kanem po tym jak ten wykonał Lindzie Tombstone Piledriver. McMahon przegrał Last Man Standing match na Unforgiven, a także pierwszy w historii Ambulance match na Survivor Series[18][19].

Po Survivor Series, McMahon opuścił Raw by skupić się na sprawach kreatywnych federacji i jego rodzinie. McMahon pojawił się na początku WrestleManii XX wraz z Vincem i swoim nowo-narodzonym synem, Declanem. Na specjalnym 3-godzinnym odcinku Raw nazwanym WWE Homecoming w październiku 2005; tej nocy wszyscy czterej członkowie rodziny McMahon otrzymali Stone Cold Stunner od Stone Cold Steve’a Austina[20].

Rywalizacja z DX i Bobbym Lashley’em (2006-2007)[edytuj]

Shane w ringu na gali Backlash w 2007

W 2006 Shane McMahon został obsadzony w roli bohatera negatywnego. Podczas gali Royal Rumble 2006 wraz z ojcem rozpoczął rywalizację z Shawnem Michaelsem. Młodszy z McMahonów wyeliminował Michaelsa poprzez wyrzucenie go nad górną liną, choć sam nie uczestniczył w walce[21]; atakował Michaelsa również podczas jego kolejnych walk. Ostatecznie zawodnicy stanęli przeciwko sobie w Street Fightcie na gali Saturday Night’s Main Event XXXII. Shane zwyciężył przypinając swojego przeciwnika[22].

Na WrestleManii 22, po tym jak Michaels pokonał Vince’a McMahona, rywalizacja McMahonów z Michaelsem nabrała motywu religijnego. Vince oznajmił, iż zwycięstwo Michaelsa było rezultatem „boskiej interwencji”. Zapowiedział walkę pomiędzy nim i Shanem a Michaels’em i rzekomym „Bogiem” na Backlash. Shane wraz z ojcem pokonał Michaelsa i „Boga” z pomocą Spirit Squad[23].

Do rywalizacji dołączył Triple H, miał on pomóc pozbyć się Michaelsa. Ostatecznie, zirytowany Triple H zaatakował Shane’a swoim młotem, przez co Shane wziął przerwę od występów w ringu. Vince i Shane postanowili zemścić się na Triple H’u; rozpoczęli feud ze zreformowaną grupą D-Generation X. Na SummerSlam, McMahonowie zostali pokonani przez DX[24]. Miesiąc później na Unforgiven, McMahonowie i ECW World Heavyweight Champion Big Show zawalczyli z DX w Hell in a Cell matchu. Shane doznał kontuzji karku po otrzymaniu Elbow Dropu na krzesło od Michaelsa. DX wyszło zwycięsko z walki, zaś Shane zniknął z telewizji[25].

Umaga, Vince i Shane McMahon wchodzący do ringu na One Night Stand

5 marca na Raw, McMahon powrócił by poinformować Vince’a, że będzie sędzią specjalnym pojedynku „Battle of the Billionaires”. Ostatecznie sędzią specjalnym został nie Shane, a wieloletni rywal rodziny McMahon, Stone Cold Steve Austin[26]. Shane próbował interweniować w „Battle of the Billionaires” na WrestleManii 23, lecz został powstrzymany przez Austina. Podczas walki udało mu się wykonać Coast to Coast Dive z użyciem kosza na śmieci w twarz Bobby’ego Lashley’a[27]. 9 kwietnia Shane dołączył do feudu Vince/Umaga/Lashley; zawalczył z Lashley’em o ECW World Championship w Title vs. Hair matchu. Walka zakończyła się dyskwalifikacją, a po niej Umaga, Vince i Shane zaatakowali Lashley’a[28]. Na Backlash Shane wraz z Vincem i Umagą pokonali Lashley’ a w w Handicap matchu o ECW World Championship[29]. Vince zdobył przypięcie, przez co to on stał się nowym mistrzem. Na Judgment Day, Lashley jeszcze raz zawalczył o tytuł z Shanem, Vincem i Umagą. Tym razem Lashley wygrał walkę, lecz przypiął Shane’a, więc Vince utrzymał mistrzostwo[30]. Na One Night Stand,Lashley odzyskał mistrzostwo w walce z Vincem, pomimo prób interwencji Shane'a i Umagi[31].

3 września na Raw, Shane wraz z Lindą i Stephanie pojawili się by przedyskutować sprawę nieślubnego syna Vince’a[32]. Shane powrócił na Survivor Series by wesprzeć Hornswoggle’a w walce z The Great Khalim[33]. Później pojawił się dopiero na No Way Out w 2008.

Rywalizacja z The Legacy i opuszczenie federacji (2008-2010)[edytuj]

Po tym jak Vince odniósł poważną kontuzję 23 czerwca na Raw podczas Million Dollar Manii, Shane wezwał roster Raw do zjednoczenia w „trudnych czasach”[34][35]. Został jednak zignorowany, pomimo pomocy Stephanie[36][37]. 28 lipca na Raw, Shane pojawił się by poinformować, że nowym Generalnym Managerem Raw zostanie Mike Adamle[38]. Po tym jak Adamle zrezygnował z tej posady[39], on i Stephanie stali się głównymi rządzącymi Raw. 24 listopada na Raw, Shane i Stephanie zaczęli się kłócić o to, kto ma większą władzę, po czym Stephanie stwierdziła, że Raw należy do niej[40]. Po otrzymaniu ciosu w twarz od Stephanie, Shane zakończył segment, twierdząc, że od tego dnia będzie obserwował Stephanie „prowadzącą Raw do ruiny”[40].

Na początku 2009 Randy Orton zaczął rywalizację z rodziną McMahon. 19 stycznia na Raw Orton wykonał cios w głowę Mr. McMahona tuż po tym, jak ten próbował zwolnić Ortona.[41]. W kolejnym tygodniu Shane powrócił do telewizji i zaatakował Ortona, przechodząc face turn. Shane zmierzył się z Ortonem w No Holds Barred matchu na gali No Way Out, lecz nie zdołał pokonać rywala[42]. Na kolejnym Raw, Shane wyzwał Ortona na Unsactioned match. Walka zakończyła się wykonaniem przez Ortona Punt Kicku na głowie Shane'a oraz wykonaniem RKO na Stephanie[43].

Shane powrócił 30 marca na Raw i wraz z Triple H’em i Vincem zaatakował The Legacy (Randy’ego Ortona, Teda DiBiasego i Cody’go Rhodesa). 6 kwietnia na Raw ogłoszono, że Shane weźmie udział w Six-Man Tag Team matchu przeciwko The Legacy na gali Backlash, a jego partnerami będą Triple H i powracający do ringu Batista. Dodatkowo stypulacją było to, że jeżeli którykolwiek członek drużyny Ortona przypnie któregokolwiek członka drużyny Triple H’a, Orton odzyska WWE Championship od Triple H’a. Jednakże jeżeli drużyna Ortona zostałaby zdyskwalifikowana lub odliczona pozaringowo, Triple H obroniłby tytuł[44]. 4 maja na Raw, Legacy złamało nogę Shane'a w celu wyeliminowania go z rywalizacji.

McMahon opuścił WWE na początku 2010 by zacząć karierę biznesową.

Powrót (od 2016)[edytuj]

22 lutego 2016 na odcinku Raw, Vince McMahon wręczył swojej córce Stephanie nagrodę „Vincent J. McMahon Legacy of Excellence”. Kiedy Stephanie chciała wypowiedzieć się odnośnie wygranej, przerwał jej powracający do WWE Shane McMahon. Shane skonfrontował się z ojcem i siostrą, wytykając im błędy. Zażądał pełnej kontroli nad Raw, jednocześnie grożąc ojcu, że jeżeli nie otrzyma od niego kontroli nad tygodniówką, wyjawi jeden z jego sekretów. Vince zgodził się pod warunkiem, że Shane wygra Hell in a Cell match na WrestleManii z The Undertakerem[45]. Undertaker powrócił na Raw tydzień później, by odnieść się do wydarzeń. Stwierdził, że "krew Shane'a nie spocznie na jego dłoniach, lecz na dłoniach Vince'a"[46][47]. 14 marca na Raw, Shane i Undertaker wdali się w bójkę, po kolejnej konfrontacji[48]. Tydzień później Vince McMahon zapowiedział, że "jeśli The Undertaker przegra, to będzie to jego ostatnia WrestleMania"[49]. Na gali został pokonany w walce z Undertakerem; podczas pojedynku wspiął się na klatkę Hell in a Cell i zeskoczył z niej wprost na stół komentatorski, nie trafiając Elbow Dropem w Undertakera[50]. Pomimo porażki, Shane stał się Generalnym Menadżerem podczas dwóch najbliższych tygodniówek Raw po decyzji jego ojca i "wsparcia ze strony fanów z mediów społecznościowych".

Kariera biznesowa[edytuj]

W listopadzie 2006 roku, McMahon i Prezydent WWE Canada Carl DeMarco udali się do Brazylii, gdzie sfinalizowali transakcję pozwalającą emisję Raw i SmackDown! w tamtym kraju[51]. We wrześniu 2008, McMahon sfinalizował kolejną transakcję, tym razem w Meksyku, dzięki czemu Raw zaczęto emitować na kanale Televisa, zaś SmackDown na TV Azteca[52].

1 stycznia 2010 Shane McMahon odszedł z federacji WWE bez oficjalnego podania przyczyn; powrócił do niej w 2016. 3 sierpnia 2010 McMahon podpisał kontrakt z China Broadband Inc., zostając jej nowym dyrektorem generalnym[53]. McMahon należy również do rady dyrektorów w International Sports Management, reprezentującej takie talenty jak Ernie Els i (wcześniej) Rory McIlroy[54].

W latach 2010–2013 był dyrektorem generalnym You On Demand, pierwszego serwisu filmów na żądanie i pay-per-view w Chinach[55][56]. Od 2013 roku jest wiceprezesem zarządu You On Demand[57].

Życie osobiste[edytuj]

We wrześniu 1996 roku McMahon poślubił Marissę Mazzolę. Mają trzech synów: Declana Jamesa (ur. 13 lutego 2004), Kenyana Jessa (ur. 22 marca 2006) i Rogana Henry’ego (ur. 20 stycznia 2010)[58]

Ruchy używane we wrestlingu[edytuj]

  • Finishery
    • Coast to Coast (Corner-to-corner front missile dropkick, czasem celowany w kosz na śmieci leżący przy twarzy rywala)
    • Leap of Faith (Diving elbow drop, czasami wykonywany poza ringiem)[1][59]
  • Inne ruchy
    • Boston crab
    • Bronco buster – parodia ruchu X-Paca
    • Camel clutch
    • Elbow drop
    • Float-over DDT
    • Inverted facelock neckbreaker
    • Low blow
    • Shane O’ Shuffle (Trzy leworęczne proste z dodaniem ciosu prawą ręką)[1] – parodia ruchu Rocky’ego Johnsona
    • Sharpshooter
    • Shooting star press, czasem z dodaniem leżącego krzesełka na ciele przeciwnika
  • Przydomki
    • „Shane-O Mac”[59][60]
    • „Boy Wonder”[1]
    • „Simba”
    • „The Prodigal Son”
    • „The Demon Seed”
    • „The Giant Killer”
  • Motywy muzyczne
    • „P.M.S. (Pretty Mean Sistas)” od Jima Johnstona (2 sierpnia 1998; używany przy debiucie jako komentator Sunday Night Heat)
    • „Production Music – Techno” (1998-99)
    • „Brawl for All” od Jima Johnstona (21 grudnia 1998; używany przy ringowym debiucie)
    • „No Chance in Hell” od Jima Johnstona (1999–2001; używany jako członek The Corporation)
    • „Corporate Ministry” od Jima Johnstona (1999; używany jako lider Corporate Ministry)
    • „Here Comes the Money” od Naughty by Nature (29 kwietnia 2001 – obecnie)

Mistrzostwa i osiągnięcia[edytuj]

1McMahon odmówił przyjęcia nagrody.

Przypisy

  1. a b c d Shane McMahon’s Profile. W: Online World of Wrestling [on-line]. [dostęp 2007-07-18].
  2. a b Info for Shane Vincent McMahon. [dostęp August 21, 2007].
  3. WWE Unscripted. s. 201. ISBN 978-0-7434-7761-1.
  4. a b c Shane McMahon’s WWE bio. [dostęp May 17, 2012].
  5. WWE. [dostęp June 15, 2007].
  6. WrestleMania X8 Shane McMahon FAQ – IGN FAQs. [dostęp August 6, 2007].
  7. Shane McMahon’s resignation letter to the WWE Universe.
  8. Amazing But True... . s. 96. 
  9. Historia European Championship.
  10. WrestleMania XV Results. [dostęp August 22, 2007].
  11. King of the Rings 1999 Results. [dostęp August 22, 2007].
  12. 2007 Wrestling Almanac & Book of Facts. . s. 107. 
  13. Backlash 2001 Results. [dostęp May 25, 2007].
  14. King of the Ring 2001 Results. [dostęp August 22, 2007].
  15. Survivor Series 2001 Results. [dostęp August 22, 2007].
  16. RAW results – November 19, 2001. [dostęp August 22, 2007].
  17. 2007 Wrestling Almanac & Book of Facts. . s. 113–114. 
  18. Power Slam Magazine, issue 112. . s. 22–23. 
  19. 2007 Wrestling Almanac & Book of Facts. . s. 114. 
  20. RAW results – October 3, 2005. [dostęp May 25, 2007].
  21. Royal Rumble 2006 Results. [dostęp August 14, 2007].
  22. Power Slam Magazine, issue 142. . s. 25. 
  23. Backlash 2006 Results. [dostęp August 6, 2007].
  24. 2007 Wrestling Almanac & Book of Facts. . s. 121–122. 
  25. 2007 Wrestling Almanac & Book of Facts. . s. 122. 
  26. RAW results – March 5, 2007. [dostęp July 17, 2007].
  27. Pro Wrestling Illustrated, July 2007. . s. 74–101. 
  28. RAW results – April 9, 2007. [dostęp July 17, 2007].
  29. Backlash 2007 Results. [dostęp August 14, 2007].
  30. Judgment Day 2007 Results. [dostęp August 14, 2007].
  31. One Night Stand 2007 Results. [dostęp July 17, 2007].
  32. RAW results – September 3, 2007. [dostęp September 8, 2007].
  33. Lennie Difino: Friends in low places?. [dostęp December 26, 2007].
  34. Aubrey Sitterson: A Draft disaster. [dostęp October 26, 2008].
  35. Aubrey Sitterson: Heavyweight Championship comes home. [dostęp October 26, 2008].
  36. Aubrey Sitterson: Rough Night in the Big Easy. [dostęp October 25, 2008].
  37. Aubrey Sitterson: Anarchy in the NC. [dostęp October 25, 2008].
  38. Aubrey Sitterson: That’s „Mr. Adamle” to you. [dostęp October 26, 2008].
  39. Raw results – November 3, 2008. . [dostęp January 29, 2009]. 
  40. a b Raw results – November 24, 2008. [dostęp April 13, 2009].
  41. Raw results – January 19, 2009. [dostęp April 13, 2009].
  42. Aubrey Sitterson: Results: Legacy of Brutality. [dostęp February 15, 2009].
  43. Raw results – February 16, 2009. [dostęp April 13, 2009].
  44. Aubrey Sitterson: Results:Bringing in the big guns. [dostęp April 25, 2009].
  45. Shane McMahon returns to WWE: Raw, February 22, 2016, „www.wwe.com”, www.wwe.com [dostęp 2016-03-25].
  46. WWE RAW Results - 2/29/16 (Undertaker confronts Vince).
  47. The Undertaker issues a chilling warning to Mr. McMahon: Raw, February 29, 2016, „www.wwe.com”, www.wwe.com [dostęp 2016-03-15].
  48. Shane McMahon fights back against The Undertaker: Raw, March 14, 2016, „www.wwe.com”, www.wwe.com [dostęp 2016-03-15].
  49. Why WrestleMania 32 could be The Undertaker's last, „www.wwe.com”, www.wwe.com [dostęp 2016-03-22].
  50. The Undertaker def. Shane McMahon (Hell in a Cell Match).
  51. Sid Vicious Talking With Vince McMahon; Shane McMahon Update, House Show Draws Lackluster Crowd.
  52. WWE to announce another TV deal. [dostęp August 12, 2013].
  53. Adam Martin: Shane McMahon new CEO of China Broadband Inc. [dostęp August 5, 2010].
  54. Michael Bluth: Shane McMahon Update, Jericho Makes Reality Love Connection, WM28. [dostęp April 12, 2011].
  55. Joe Flint: Shane McMahon looking to make his mark with China venture. [dostęp June 18, 2011].
  56. Chris Bragg: Shane McMahon goes to China. [dostęp February 17, 2013].
  57. http://corporate.yod.com/management.
  58. Shane’s tell all on Marissa. [dostęp May 25, 2007].
  59. a b Cagematch profile.
  60. Shane’s ringing the changes. . [dostęp April 13, 2009]. 
  61. Wrestling Information Archive – Pro Wrestling Illustrated – Rookie of the Year. [dostęp August 22, 2007].
  62. Pro Wrestling Illustrated (PWI) 500 for 1999. [dostęp April 3, 2015].
  63. a b Shane McMahon - Bio.

Linki zewnętrzne[edytuj]