WWE United States Championship

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
WWE United States Championship
Były mistrz Rusev i obecny wygląd pasa (od 2014)
Były mistrz Rusev i obecny wygląd pasa (od 2014)
Detale
Obecny mistrz Jeff Hardy
Data zdobycia 8 kwietnia 2018
Data utworzenia 1 stycznia 1975
Promocja NWA/JCP (1975–1988)
WCW (1988–2001)
WWF/WWE (2001; od 2003)
Brand SmackDown
Inne nazwy
  • NWA United States Heavyweight Championship (Mid-Atlantic)
    (1975-1981)
  • NWA United States Heavyweight Championship (Undisputed)
    (1981-1991)
  • WCW United States (Heavyweight) Championship
    (1991-2001)
  • WWE United States Championship
    (od 2003)

WWE United States Championship – tytuł mistrzowski profesjonalnego wrestlingu stworzony i promowany przez federację WWE w brandzie SmackDown. Wraz z WWE Intercontinental Championship (będącym w brandzie Raw) jest jednym z dwóch drugorzędnych tytułów w federacji. Obecnie posiadaczem pasa jest Jeff Hardy.

Mistrzostwo zostało wprowadzone jako NWA United States Heavyweight Championship 1 stycznia 1975 dla federacji Mid-Atlantic Championship Wrestling oraz późniejszego World Championship Wrestling (WCW), które oddzieliło się od National Wrestling Alliance (NWA). Harley Race był pierwszym mistrzem. Jest to jedyne aktywne mistrzostwo w WWE, które oryginalnie zostało utworzone w innej federacji, a także drugie najstarsze tuż przed WWE Championship (1963).

Po tym jak WCW zostało kupione przez World Wrestling Federation (WWF, późniejsze WWE) w 2001, posiadacz WCW United States Championship bronił mistrzostwa w WWF do czasu unifikacji z Intercontinental Championship na gali Survivor Series z 2001. Po wprowadzeniu podziału WWE na brandy w 2002, mistrzostwo zostało przywrócone w lipcu 2003 jako WWE United States Championship dla brandu SmackDown.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Inauguracyjny mistrz Harley Race

WWE United States Championship było oryginalnie znane jako United States Heavyweight Championship i było regionalnym mistrzostwem stworzonym i bronionym w Mid-Atlantic Championship Wrestling prowadzonym przez Jima Crocketta. Wraz z wprowadzeniem 1 stycznia 1975, pierwszym mistrzem byłHarley Race. Tytuł szybko zajął miejsce NWA Mid-Atlantic Heavyweight Championship jako głównego tytułu w promocji. Podczas gdy National Wrestling Alliance zaliczało tylko jednego światowego mistrza, nie było pojedynczego niekwestionowanego mistrza Ameryki - każda federacja wchodząca w sklad NWA posiadała własną wersję mistrzostwa. W styczniu 1981 ostatnia promocja będą spoza terytorium Mid-Atlantic Championship Wrestling (i zaliczała własnego U.S. Championa) została zamknięta.

Tytuł był pierwszorzędnym mistrzostwem w Mid-Atlantic do 1986, lecz po tej dacie Crockett objął kontrolę nad NWA World Heavyweight Championship, wskutek czego U.S. Championship stał się drugorzędnym mistrzostwem promocji. Po tym jak Ted Turner w listopadzie 1988 zakupił federację i zmienił jej nazwę na World Championship Wrestling, życiorys tytułu był kontynuowany i uznawany jako drugorzędne mistrzostwo tuż przed World Championship. WCW zaczęło powoli odcinać się od NWA, gdzie w styczniu 1991 zmieniono akronim w tytule na WCW United States Heavyweight Championship.

W marcu 2001 World Wrestling Federation (WWF) kupiło World Championship Wrestling. Jako część transakcji, tytuł United States Championship stał się własnością WWF. Tego samego roku tytuł był prezentowany w telewizji jako WCW United States Championship. Na listopadowej gali Survivor Series 2001, tytuł został zunifikowany z WWF Intercontinental Championship. United States Champion Edge pokonał Intercontinental Championa Testa, zostając nowym Intercontinental Championem i dezaktywując United States Championship.

W lipcu 2003, generalna menadżerka brandu SmackDown! Stephanie McMahon przywróciła tytuł WWE United States Championship. W ten sposób przydzielono tytuł jako drugorzędny dla zawodników rosteru SmackDown!. Pierwszym posiadaczem po reaktywacji stal się Eddie Guerrero, który wygrał turniej na gali Vengeance. Wydarzenie poprzedziło przywrócenie WWE Intercontinental Championship dla brandu Raw. Tytuł pozostał na SmackDown do 13 kwietnia 2009, kiedy to mistrz Montel Vontavious Porter został przeniesiony do rosteru Raw podczas draftu. Dwa lata później panujący mistrz Sheamus został przeniesiony na SmackDown podczas kolejnego draftu. Pięć dni później, Kofi Kingston należący do rosteru Raw pokonał Sheamusa o tytuł na Extreme Rules, przez co tytuł wrócił jako własność brandu Raw. Od połączenia brandów w jeden roster w dniu 29 sierpnia 2011, tytuł był broniony we wszystkich programach WWE.

W 2015, WWE przedstawiło odświeżoną wersję Grand Slam Championship, gdzie U.S. Championship jest oficjalnie zaliczane jako część do zdobycia tytułu Grand Slam[1]. W sierpniu 2015 na gali SummerSlam, WWE World Heavyweight Champion Seth Rollins zdobył tytuł od panującego mistrza Johna Ceny, wskutek czego stał się pierwszym posiadaczem obu mistrzostw naraz. Stracił tytuł miesiąc później na gali Night of Champions.

W lipcu 2016 federacja przywróciła podział WWE na brandy. Podczas draftu z 2016 ówczesny mistrz Rusev został przydzielony do brandu Raw. 10 i 11 kwietnia 2017 odbył się kolejny draft pod nazwą "Superstar Shake-up", podczas którego United States Champion Kevin Owens został przeniesiony do rosteru SmackDown[2].

Przynależność mistrzostwa[edytuj | edytuj kod]

Wraz z przywróceniem tytułu w 2003, został on przydzielony do rosteru SmackDown. Podział zniesiono w 2011, lecz pięć lat później postanowiono go przywrócić. Poniższa lista przedstawia zmiany w przenosinach tytułu do brandu Raw i SmackDown.

Kolory

Mistrzostwo zostało przeniesione do brandu Raw.

Mistrzostwo zostało przeniesione do brandu SmackDown!.

Mistrzostwo zostało przeniesione do brandu ECW.
Data przeniesienia Notki
27 lipca 2003 United States Championship zostało przywrócone ekskluzywnie dla brandu SmackDown!.
23 czerwca 2008 Matt Hardy został przeniesiony do ECW, zabierając ze sobą tytuł.
20 lipca 2008 United States Championship powrócił na SmackDown po wygranej tytułu przez członka brandu, Sheltona Benjamina.
13 kwietnia 2009 Podczas draftu, mistrz Montel Vontavious Porter został przeniesiony na Raw wraz z tytułem.
26 kwietnia 2011 Podczas draftu uzupełniającego, mistrz Sheamus został przeniesiony na SmackDown wraz z tytułem.
1 maja 2011 United States Championship powrócił na Raw po wygranej członka brandu Raw, Kofiego Kingstona. Tytuł pozostał na Raw do końca podziału.
29 sierpnia 2011 Zakończenie podziału. United States Champion mógł pojawiać się zarówno na Raw jak i SmackDown.
19 lipca 2016 Przywrócenie podziału. United States Champion Rusev został przydzielony do brandu Raw wskutek draftu.
11 kwietnia 2017 Jako część draftu "Superstar Shake-up", United States Champion Kevin Owens został przeniesiony do rosteru SmackDown.

Panowania[edytuj | edytuj kod]

Były mistrz – Randy Orton.

Pierwszym mistrzem był Harley Race. Ogółem było 89 różnych mistrzów, gdzie Ric Flair posiadał tytuł rekordowo sześć razy[3]. Najdłużej panującym mistrzem był Lex Luger, którego panowanie wyniosło 523 dni – od 22 maja 1989 do 27 października 1990. Najkrócej mistrzem był Steve Austin, trzymając tytuł około 5 minut.

6 kwietnia 1991, Nikita Koloff zniszczył pas U.S. z lat 80. po walce z Lexem Lugerem, który ówcześnie był czterokrotnym mistrzem. Koloff, który określał siebie jako prawdziwego mistrza, znokautował Lugera atakując go pasem i niszcząc go o narożnik. WCW stworzyło nowy pas i Luger był pierwszym posiadaczem, który nosił ów pas i każdy kolejny mistrz go posiadał dopóki nie zamknięto WCW w marcu 2001. Ta wersja U.S. Championship była używana podczas "inwazji" WCW na WWF. W WCW i WWE, tytuł był zawieszany dwadzieścia razy.

Podczas trzeciego panowania Johna Ceny, mistrz ukazał nową wersję pasa, w której można było kręcić środkową blaszką. 10 marca 2005 podczas tygodniówki SmackDown, pas został "zniszczony" przez Johna „Bradshaw” Layfielda po tym, jak Orlando Jordan pokonał Cenę o tytuł tydzień wcześniej.

Obecnie posiadaczem pasa jest Randy Orton, który pokonał Bobby'ego Roode'a podczas gali Fastlane z 11 marca 2018. Dzięki zwycięstwu zdobył osiągnięcie Grand Slam Championship.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. New WWE Grand Slam – WWE.com
  2. Wade Keller: KELLER’S WWE SMACKDOWN REPORT 4/11: Superstar Shake-up Night 2 details. W: Pro Wrestling Torch [on-line]. [dostęp April 11, 2017].
  3. WWE United States Championship Title History. WWE. [dostęp 2009-01-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]