Wincenty Kowalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wincenty Kowalski
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 11 września 1892
Warszawa, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 29 listopada 1984
River Forest, Illinois, USA
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 8 Dywizja Piechoty
1 Dywizja Piechoty Legionów
Stanowiska dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Order Lwa Białego III Klasy (Czechosłowacja) Order Trzech Gwiazd III klasy (Łotwa) Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej
Dyrektor wykonawczy
Przynależność Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce
Okres urzędowania od 1956
do 1963
Poprzednik Damian Stanisław Wandycz
Następca Wacław Jędrzejewicz

Wincenty Kowalski (ur. 11 września 1892 w Warszawie, zm. 29 listopada 1984 w River Forest) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Pochodził z warszawskiej rodziny rzemieślniczej. Po ukończeniu szkoły im. Konarskiego oraz szkoły Wawelberga i Rotwanda w Warszawie[1] wyjechał i ukończył studia na Instytucie Politechnicznym w Liège (Belgia) na wydziale budowy maszyn. Od 1905 brał udział w ruchu niepodległościowym, członek Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. Ukończył szkołę podoficerską oraz kurs oficerski Związku Strzeleckiego w Oleandrach[1]. W okresie sierpień 1914 – lipiec 1917 w Legionach. 6 sierpnia 1914 wymaszerował z Krakowa w składzie 4 plutonu 1 kompanii kadrowej. Do lipca 1917 pełnił służbę w 1 Pułku Artylerii Legionów, a po kryzysie przysięgowym, został internowany w Beniaminowie.

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Wziął udział w wojnie z Ukraińcami i bolszewikami dowodząc 3 baterią, a następnie (od 20 sierpnia 1919) dywizjonem 1 Pułku Artylerii Polowej Legionów i II batalionem 5 Pułku Piechoty Legionów (od 15 sierpnia 1920).

W latach 1921-1923 był słuchaczem II Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1923, po ukończeniu kursu i uzyskaniu tytułu naukowego oficera Sztabu Generalnego, otrzymał przydział do Inspektoratu Armii Nr I w Wilnie na stanowisko I referenta[2]. Powrócił do służby liniowej i został zastępcą dowódcy 1 pp leg. w Wilnie[3]. W następnych latach zajmował kolejno stanowiska: zastępcy szefa Oddziału II Sztabu Generalnego w Warszawie (1927)[3] i szefa Oddziału III Sztabu Generalnego WP. 5 listopada 1928 roku został przeniesiony do składu osobowego inspektora armii, generała dywizji Tadeusza Piskora[4]. W październiku 1930 roku został przeniesiony do Dowództwa Obszaru Warownego „Wilno” w Wilnie na stanowisko zastępcy dowódcy[5]. W 1934 roku został mianowany II dowódcą piechoty dywizyjnej 19 Dywizji Piechoty w Wilnie[6]. W maju 1937 roku objął dowództwo 8 Dywizji Piechoty w twierdzy Modlin. 28 stycznia 1938 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy 1 Dywizji Piechoty Legionów w Wilnie, którą dowodził w czasie kampanii wrześniowej. Od 3 września dowódca GO „Wyszków”. 24 września pod Tarnawatką dostał się do niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w obozie jenieckim Murnau.

Po wojnie wyemigrował do USA i osiedlił się w Nowym Jorku[7], gdzie brał aktywny udział w środowisku kombatantów. Był między innymi prezesem Rady Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, prezesem Polskiej Bratniej Pomocy i członkiem Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej. W latach 1956–1963 był dyrektorem Instytutu Józefa Piłsudskiego[8]. Po śmierci jego prochy zostały 6 września 1986[7] przeniesione na cmentarz wojskowy w Kałuszynie.

Awanse[edytuj]

Order i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. s. 786.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 63 z 27.09.1923 r., s. 585.
  3. a b c d e Generałowie II Rzeczypospolitej s. 135
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 332.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 14.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 254.
  7. a b Generałowie II Rzeczypospolitej s. 136
  8. Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce
  9. Dekret Wodza Naczelnego L. 2630 z 16 lutego 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 8 poz. 239
  10. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 28, Nr 5 z 31 grudnia 1973. 
  11. Dziennik Personalny MSWojsk Nr 12/1929, s. 238

Bibliografia[edytuj]

  • Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych.
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ​ISBN 83-11-08262-6​.
  • Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 r.), Sztab Główny WP, Warszawa 1931, s. 22.
  • Zbigniew Mierzwiński: Generałowie II Rzeczypospolitej. Warszawa 1990: Wydawnictwo Polonia, s. 131-136. ISBN 83-7021-096-1.
  • Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990, s. 786. ISBN 83-211-1096-7.

Linki zewnętrzne[edytuj]