Wincenty Kowalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wincenty Kowalski
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 11 września 1892
Warszawa, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 29 listopada 1984
River Forest, Illinois, USA
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 8 Dywizja Piechoty
1 Dywizja Piechoty Legionów
Stanowiska dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski] Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi
Dyrektor wykonawczy
Przynależność Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce
Okres urzędowania od 1956
do 1963
Poprzednik Damian Stanisław Wandycz
Następca Wacław Jędrzejewicz

Wincenty Kowalski (ur. 11 września 1892 w Warszawie, zm. 29 listopada 1984 w River Forest) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Pochodził z warszawskiej rodziny rzemieślniczej. Po ukończeniu szkoły im. Konarskiego oraz szkoły Wawelberga i Rotwanda w Warszawie[1] wyjechał i ukończył studia na Instytucie Politechnicznym w Liège (Belgia) na wydziale budowy maszyn. Od 1905 brał udział w ruchu niepodległościowym, członek Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. Ukończył szkołę podoficerską oraz kurs oficerski Związku Strzeleckiego w Oleandrach[1]. W okresie sierpień 1914 – lipiec 1917 w Legionach. 6 sierpnia 1914 wymaszerował z Krakowa w składzie 4 plutonu 1 kompanii kadrowej. Do lipca 1917 pełnił służbę w 1 Pułku Artylerii Legionów, a po kryzysie przysięgowym, został internowany w Beniaminowie.

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Wziął udział w wojnie z Ukraińcami i bolszewikami dowodząc 3 baterią, a następnie (od 20 sierpnia 1919) dywizjonem 1 Pułku Artylerii Polowej Legionów i II batalionem 5 Pułku Piechoty Legionów (od 15 sierpnia 1920).

W latach 1921-1923 był słuchaczem II Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1923, po ukończeniu kursu i uzyskaniu tytułu naukowego oficera Sztabu Generalnego, otrzymał przydział do Inspektoratu Armii Nr I w Wilnie na stanowisko I referenta[2]. Powrócił do służby liniowej i został zastępcą dowódcy 1 pp leg. w Wilnie[3]. W następnych latach zajmował kolejno stanowiska: zastępcy szefa Oddziału II Sztabu Generalnego w Warszawie (1927)[3] i szefa Oddziału III Sztabu Generalnego WP. 5 listopada 1928 roku został przeniesiony do składu osobowego inspektora armii, generała dywizji Tadeusza Piskora[4]. W październiku 1930 roku został przeniesiony do Dowództwa Obszaru Warownego „Wilno” w Wilnie na stanowisko zastępcy dowódcy[5]. W 1934 roku został mianowany II dowódcą piechoty dywizyjnej 19 Dywizji Piechoty w Wilnie[6]. W maju 1937 roku objął dowództwo 8 Dywizji Piechoty w twierdzy Modlin. 28 stycznia 1938 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy 1 Dywizji Piechoty Legionów w Wilnie, którą dowodził w czasie kampanii wrześniowej. Od 3 września dowódca GO „Wyszków”. 24 września pod Tarnawatką dostał się do niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w obozie jenieckim Murnau.

Po wojnie wyemigrował do USA i osiedlił się w Nowym Jorku[7], gdzie brał aktywny udział w środowisku kombatantów. Był między innymi prezesem Rady Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, prezesem Polskiej Bratniej Pomocy i członkiem Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej. W latach 1956–1963 był dyrektorem Instytutu Józefa Piłsudskiego[8]. Po śmierci jego prochy zostały 6 września 1986[7] przeniesione na cmentarz wojskowy w Kałuszynie.

Awanse[edytuj]

Order i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. s. 786.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 63 z 27.09.1923 r., s. 585.
  3. a b c d e Generałowie II Rzeczypospolitej s. 135
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 332.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 14.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 254.
  7. a b Generałowie II Rzeczypospolitej s. 136
  8. Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce
  9. Dekret Wodza Naczelnego L. 2630 z 16 lutego 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 8 poz. 239
  10. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 28, Nr 5 z 31 grudnia 1973. 

Bibliografia[edytuj]

  • Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych.
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ​ISBN 83-11-08262-6​.
  • Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 r.), Sztab Główny WP, Warszawa 1931, s. 22.
  • Zbigniew Mierzwiński: Generałowie II Rzeczypospolitej. Warszawa 1990: Wydawnictwo Polonia, s. 131-136. ISBN 83-7021-096-1.
  • Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990, s. 786. ISBN 83-211-1096-7.

Linki zewnętrzne[edytuj]