Tadeusz Piskor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Ludwik Piskor
Ilustracja
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 1 lutego 1889
Bór, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 22 marca 1951
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1914-1945
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Biuro Ścisłej Rady Wojennej
28 Dywizja Piechoty
Sztab Główny
Armia „Lublin”
Stanowiska szef oddziału
szef biura - II zastępca szefa Sztabu Generalnego
dowódca dywizji piechoty
szef Sztabu Głównego
inspektor armii
dowódca armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Order Krzyża Wolności za służbę wojskową (Estonia) Order Krzyża Orła I Klasy (Estonia) Komandor Orderu Leopolda (Belgia) Order Lwa Białego II Klasy (Czechosłowacja) Order Trzech Gwiazd II klasy (Łotwa) Wielka Wstęga Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Komandor I klasy Orderu Białej Róży Finlandii Komandor Orderu Miecza (Szwecja) Wielki Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Wielki Oficer Orderu Świętego Sawy Komandor Orderu Orła Białego (Serbia) Krzyż Wielki Orderu Karola I (Rumunia) Krzyż Wielki Orderu Korony Rumunii Komandor Orderu Gwiazdy Rumunii
Znak oficerski „Parasol” Znak pancerny.svg
Konferencja inspektorów armii w Warszawie, początek 1926. Pierwszy rząd od lewej: gen. Mieczysław Norwid-Neugebauer, gen. Jan Romer, gen. Lucjan Żeligowski, gen. Edward Śmigły-Rydz, gen. Aleksander Osiński. Drugi rząd od lewej: NN, mjr Aleksander Prystor, gen. Józef Rybak, gen. Leonard Skierski, gen. Tadeusz Piskor, płk Tadeusz Kasprzycki
Podziękowanie gen. Tadeusza Piskora dla prof. Z. Krygowskiego za pomoc przy organizacji kursu szyfrów na Uniwersytecie Poznańskim, 1929
Symboliczny grób gen. Tadeusza Piskora na Starych Powązkach w Warszawie, kwiecień 2012

Tadeusz Ludwik Piskor (ur. 1 lutego 1889 w Borze k. Ostrowca Świętokrzyskiego, zm. 22 marca 1951 w Londynie) – generał dywizji Wojska Polskiego, szef Sztabu Głównego (1926–1931), dowódca Armii „Lublin” w kampanii wrześniowej 1939 roku.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w rodzinie Władysława, inżyniera hutnika, i Julii z Zagórskich. Absolwent Gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego[1] w Warszawie (1907). W 1908 rozpoczął studia na Wydziale Nauk Ścisłych Instytutu Politechnicznego w Liège w Belgii. W 1910 przeniósł się do Lwowa, kontynuując studia na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej.

W Belgii był współzałożycielem Związku Walki Czynnej (1909). We Lwowie był nadal związany z ruchem niepodległościowym (ZWC). 15 października 1912 wstąpił do Związku Strzeleckiego, w którym ukończył kurs oficerski (1912). Był jednym z oficerów ulubionych przez komendanta Józefa Piłsudskiego, z rąk którego otrzymał znak oficerski „Parasol”. 1 listopada 1913 został komendantem szkoły podoficerskiej.

W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Początkowo służył w sztabie I Brygady, a następnie dowodził kompanią w VI Batalionie. Na froncie wykazał talent dowódczy, toteż szybko awansował (dowódca VI[2] batalionu, II batalionu w 1 pp i II batalionu w 5 pp[3], a także przejściowo szef sztabu, a następnie I oficer sztabu I Brygady). W grudniu 1914 został ranny. W czasie służby w Legionach Polskich awansował na porucznika (29 września 1914 roku) i kapitana (5 marca 1915 roku)[4]. W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym, został internowany w obozie w Beniaminowie. W czasie pobytu w obozie zachowywał niezwykle godną i patriotyczną postawę, w wyniku czego był przez władze niemieckie szykanowany[3]. Po wyjściu z obozu 29 września 1918 przez krótki okres był w Polskiej Organizacji Wojskowej.

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. 21 listopada 1918 mianowany szefem sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego Lublin. 3 stycznia 1919 został szefem sztabu Grupy Operacyjnej „Bug”, 20 lutego – szefem sztabu 2 Dywizji Piechoty Legionów, Grupy Operacyjnej Kawalerii płk Władysława Beliny-Prażmowskiego i Grupy Operacyjnej gen.Edwarda Rydza-Śmigłego. Brał udział w działaniach bojowych na froncie; został ranny w styczniu 1919. W tym samym roku został mianowany podpułkownikiem. W okresie od listopada 1919 do kwietnia 1920 był adiutantem generalnym Naczelnika Państwa i Naczelnego Wodza, Józefa Piłsudskiego. 22 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich[5]. W lipcu 1920 został szefem Oddziału III Naczelnego Dowództwa.

Po zakończeniu działań wojennych został wyznaczony na stanowisko szefa Oddziału IIIa Biura Ścisłej Rady Wojennej w Warszawie. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 40. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 1 Pułk Piechoty Legionów[6]. W latach 1923–1924 ukończył kursy dla wyższych dowódców w Wyższej Szkole Wojennej i w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. Uzupełniał studia również we Francji. 13 grudnia 1921 roku został mianowany szefem Biura Ścisłej Rady Wojennej i II zastępcą szefa Sztabu Generalnego[7]. 31 marca 1924 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski mianował go generałem brygady ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku i 14. lokatą w korpusie generałów[8]. 21 października 1925 roku został mianowany dowódcą 28 Dywizji Piechoty w Warszawie[9]. 19 czerwca 1926 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go szefem Sztabu Generalnego w Warszawie[10]. 1 stycznia 1928 roku Prezydent RP, Ignacy Mościcki mianował go generałem dywizji ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 roku i 3. lokatą w korpusie generałów[11]. 3 grudnia 1931 roku został zwolniony ze stanowiska szefa Sztabu Głównego i mianowany inspektorem armii[12]. W wypadku konfliktu zbrojnego z ZSRR miał objąć dowództwo Armii „Baranowicze”.

4 września 1939 został mianowany dowódcą Armii „Lublin”. Z 13 na 14 września 1939 Naczelny Wódz podporządkował mu Armię „Kraków”. Najpierw podległe mu wojska osłaniały rubież rzeki Wisły. Później generał podjął decyzję przebijania się dowodzonymi siłami do Lwowa wzdłuż osi Tomaszów LubelskiBełżec. 19 września w rejonie Tomaszowa Lubelskiego Niemcom udało się całkowicie okrążyć armie dowodzone przez gen. Piskora. Wobec niepowodzenia podjętych w nocy z 19 na 20 września prób wyjścia z okrążenia i prawie całkowitego wyczerpania amunicji artyleryjskiej, zapadła decyzja o kapitulacji. Generał wydał rozkaz zaprzestania walk i zniszczenia sprzętu bojowego oraz przekazał do Lublina rozkaz zalecający wojskowym przejście do konspiracji.

20 września 1939 został wzięty do niewoli. Przebywał w kilku obozach jenieckich: VII A Murnau (był starszym obozu), VIII B Silberberg, IV C Colditz, X C Lübeck i VI B Dössel (był komendantem tajnej organizacji wojskowej, wchodzącej w struktury AK).

Po uwolnieniu 30 kwietnia 1945 wyjechał do Wielkiej Brytanii i osiadł w Londynie. Od 2 lipca 1945 pozostawał w dyspozycji szefa Sztabu Naczelnego Wodza. Był mocno schorowany, ale mimo to działał w Komisji Historycznej Sztabu Głównego i przewodniczył Komisji ds. Żołnierzy 1939. Zmarł w Londynie, pochowany początkowo na cmentarzu St. Mary’s w Kensal Green. 23 września 1990 urna z prochami spoczęła w Tomaszowie Lubelskim.

Tadeusz Piskor był dwukrotnie żonaty. Pierwsza żona Maria Ines z Rudnickich zmarłą w latach trzydziestych. Z tego związku urodziła się córka, która zmarła w dzieciństwie. W 1940 roku ożenił się per procura z Lucyną z Kacperskich, z którą miał syna Jerzego (George), urodzonego w 1946 roku w Londynie. Jerzy (George) Piskor w 1968 roku ukończył kierunek elektryczny w Królewskiej Szkole Wojskowej w Kingston.

Publikacje[edytuj]

  • Wyprawa wileńska, Warszawa 1919
  • Gra wojenna z dwoma zadaniami taktycznymi, Warszawa 1919
  • System trójdzielny w organizacji wyższych jednostek wojskowych, Warszawa 1920
  • Działania dywizji kawalerii na Ukrainie od 20 IV do 20 VII 1920, Warszawa 1926
  • Myśl manewru znad Wieprza, „Niepodległość” 1951, t. 3
  • Piłsudski i Lwów, „Wiadomości”, 1951, nr 268

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Polskie
Zagraniczne

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Późniejsze nazwy szkoły: od 30.06.1915 do 10.11.1918 Gimnazjum Towarzystwa Szkoły Maurycego hr. Zamoyskiego, od 10.11.1918 Gimnazjum Towarzystwa im. Jana Zamoyskiego (za: Smolna 30. Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego Warszawa: PIW, 1989: 21 i 23; tamże w spisie absolwentów na str. 332, pozycja 38. oraz fotografia generała, fot. nr 27 po s. 128)
  2. Generałowie II Rzeczypospolitej s. 218
  3. a b Generałowie II Rzeczypospolitej s. 219
  4. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 3.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 29 maja 1920 roku, s. 382.
  6. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 19.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 43 z 27 grudnia 1921 roku, s. 1725.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 166.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 110 z 23 października 1925 roku, s. 590.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 28 czerwca 1926 roku, s. 197.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 2 stycznia 1928 roku, s. 1.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 219.
  13. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 575.
  14. Dekret Wodza Naczelnego L. 2763 z 15 marca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 13, poz. 409)
  15. M.P. z 1937 r. Nr 260, poz. 410
  16. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych, nr 54 z 23.12.1926
  17. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 2 z 19 marca 1931
  18. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 28.
  19. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2033 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1553)
  20. Dziennik Personalny MSWojsk Nr 10/1929, s. 161
  21. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 287.
  22. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-11-12].
  23. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych, nr 9 z 26.04.1928
  24. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1717 z 28 maja 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1208)
  25. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych, nr 15 z 11.11.1928
  26. Wysokie odznaczenia rumuńskie dla generalicji polskiej. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 132 z 12 czerwca 1928. 

Bibliografia[edytuj]