Zimowisko (hydrotechnika)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zimowisko – rodzaj portu na śródlądowych drogach wodnych, przeznaczonego do postoju jednostek pływających w okresie zimowej przerwy nawigacyjnej. Zimowisko, jest zgodnie z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie, budowlą hydrotechniczną[a][1]. Konieczność budowy, utrzymania i eksploatacji zimowisk w polskich warunkach klimatycznych i hydrologicznych wynika z braku możliwości uprawiania żeglugi w okresie zimy (zjawiska lodowe na rzekach i kanałach) oraz konieczności zabezpieczenia jednostek pływających w okresie występowania zjawisk lodowych i wiosennych wezbrań, będących następstwem głównie roztopów.

Zimowisko może zostać wybudowane jako port o własnym oddzielnym akwatorium z wydzielonym basenem. Przykładem takiego zimowiska jest wrocławskie Zimowisko Osobowice I i II. Często jednak na zimowiska wykorzystuje się inne miejsca. Są to nieużytkowane porty lub baseny użytkowanych portów, a także posiadające odpowiednie warunki i zabezpieczenia kanały wodne i awanporty śluz żeglugowych. W Polsce zimowiska i inne miejsca postoju w okresie zimowej przerwy nawigacyjnej kontrolowane są przez właściwe terytorialnie urzędy żeglugi śródlądowej[2].

Uwagi

  1. Paragraf 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie, zawiera podstawową definicję pojęcia budowli hydrotechnicznej dla potrzeb tego rozporządzenia, w której na końcu wymienia listę budowli hydrotechnicznych uwzględniającą między innymi zimowisko.

Przypisy

  1. Dz.U. z 2007 r. Nr 86, poz. 579: Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie
  2. Dz.U. z 2013 r. poz. 1458: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 czerwca 2006 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o żegludze śródlądowej

Bibliografia[edytuj]

  • Wiesław Depczyński, Andrzej Szamowski, Budowle i zbiorniki wodne, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 1997, Inżynieria Środowiska, ​ISBN 83-87012-66-1​.
  • Zbigniew Szling, Jan Winter, Drogi wodne śródlądowe, Wydawnictwo Politechniki Wrocławskiej, Wrocław 1988, skrypt.
  • Jan Kulczyk, Jan Winter, Śródlądowy transport wodny, Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej, Wrocław 2003.
  • Zespół autorski: dr inż. kpt. ż.ś. Jacek Trojanowski – kierownik pracy, dr kpt. ż.ś. Krzysztof Woś, dr inż. Anna Galor, dr inż. Bogusz Wiśnicki, mgr inż. Marcin Breitsprecher: Analiza potrzeb inwestycyjnych w zakresie żeglugi śródlądowej na rzece Odrze w latach 2007–2013. Akademia Morska w Szczecinie, Instytut Inżynierii Transportu, 2006. [dostęp 2010-05-31].