Huśtawka

Huśtawka – urządzenie rekreacyjne z ruchomym elementem, poruszającym się wahadłowo, na którym znajduje się miejsce do siedzenia dla jednej lub kilku osób.
Urządzenie działa na zasadzie wahadła w polu grawitacyjnym. Jest wprawiane w ruch przez użytkownika, który w odpowiednim rytmie zmienia swoje położenie, co powoduje przesunięcie środka ciężkości własnego ciała lub odpycha się od nieruchomych elementów[1].
Historia
[edytuj | edytuj kod]Najstarsze przedstawienie tego wynalazku pochodzi z XV wieku p.n.e. z minojskiej osady Hagia Triada. Jest to rzeźba terakotowa przedstawiająca kobietę huśtającą się na kawałku drewna rozpiętym pomiędzy dwoma drzewami przy pomocy sznura[1].
Za ojca nowoczesnej huśtawki jest uważany brytyjski inżynier Charles Wicksteed (1847–1931)[1].
Odmiany huśtawki
[edytuj | edytuj kod]Huśtawka występuje w wielu różnych odmianach. Ze względu na konstrukcję można wyróżnić następujące typy:
- huśtawka na desce / równoważna, działająca na zasadzie dźwigni o równych ramionach, na końcach których umieszczone są siedziska, przeznaczona dla dwóch osób
- huśtawki wahadłowe, z wiszącym elementem ruchomym:
- z pojedynczym siedziskiem, „krzesełkiem” lub z tzw. „bocianim gniazdem”
- z siedziskiem w postaci „ławeczki” dla kilku osób, tzw. huśtawka ogrodowa
- z dwoma siedziskami umieszczonymi naprzeciw siebie, tzw. huśtawka parkowa
- najprostsza konstrukcja, zawieszona na jednej lub dwóch linach lub łańcuchach, z siedziskiem zrobionym z deski lub opony
Huśtawki najczęściej montowane są na osiedlowych placach zabaw, w ogrodach jordanowskich i parkach.
-
huśtawka wahadłowa
-
huśtawka parkowa
-
Huśtawka z „bocianim gniazdem”
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Maciej Baczak, Sławomir Łotysz, Dariusz Machla: 1000 wynalazków, czyli historia ludzkiej pomysłowości. Bielsko Biała: Wydawnictwo Dragon, 2020, s. 40, ISBN 978-83-8172-554-5.