152 mm haubica wz. 1943 (D-1)
| 152 mm haubica wz. 1943 (D-1) 152-мм гаубица образца 1943 года (Д-1) |
|
 152 mm haubica wz. 1943 (D-1) w Muzeum Uzbrojenia w Parku Cytadela w Poznaniu. |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Rodzaj | haubica |
| Historia | |
| Prototypy | 1943 |
| Produkcja seryjna | 1943 - 1949 |
| Wyprodukowano | 2827 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Kaliber | 152,4 mm |
| Długość lufy | 4,21 m (28 kalibrów) |
| Donośność | 12 400 – 16 000 m |
| Prędkość pocz. pocisku | 508 m/s |
| Masa | 3 600 kg (na stanowisku bojowym) 3 640 kg (marszowa) |
| Kąt ostrzału | -3º do +63,3º (w pionie) 35° (w poziomie) |
| Jednostka ognia | Amunicja: pociski odłamkowo-burzące: 40 kg pociski przeciwpancerne: 49 kg |
| Szybkostrzelność | ok. 4 strz./min. |
| Obsługa | 8 osób |
152 mm haubica HB-43 D-1 (Haubica wz. 43 kal. 152 mm) – radziecka haubica opracowana w 1943 przez biuro konstrukcyjne generała porucznika Fiodora F. Pietrowa.
Spis treści |
[edytuj] Historia powstania
Haubica została opracowana na podstawie wcześniejszej konstrukcji Pietrowa, haubicy M-10 z 1938, dzięki czemu można było przy jej budowie wykorzystać elementy produkowane już wcześniej. Jednak nowa konstrukcja była znacznie lżejsza, co zwiększyło jej manewrowość, natomiast zastosowanie elementów z poprzedniej konstrukcji umożliwiło prawie natychmiastowe rozpoczęcie produkcji seryjnej.
[edytuj] Użycie
1. pocisk odłamkowo-burzący OF-530
2. pocisk odłamkowy O-530
3. pocisk przeciwbetonowy G-530.
Haubica HB-43 D-1 została wprowadzona do uzbrojenia radzieckich jednostek artylerii korpuśnej i armijnej oraz do artylerii odwodu naczelnego dowództwa, gdzie zastąpiła używaną haubicoarmatę MŁ-20 wz. 1937 kal. 152 mm. Została ona użyta w działaniach bojowych już w 1944, gdzie potwierdziła swoją przydatność na polu walki.
W te haubice były wyposażone również jednostki artylerii Wojska Polskiego (1 maja 1945 w Wojsku Polskim znajdowały się 34 haubice) w którego uzbrojeniu znajdowała się przez około 45 lat[1], jak również wojska państw należących do Układu Warszawskiego. Jako ciągnik holowniczy służył samochód Star 266[1].
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||||||||||||||||||||
