37 mm armata przeciwlotnicza wz. 1939 (61-K)
| 37 mm armata przeciwlotnicza wz. 1939 (61-K) | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Rodzaj | armata przeciwlotnicza |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Długość lufy | 2729 mm (z nasadą zamkową) |
| Donośność | 6700 m (pionowa0 8500 m (pozioma) |
| Prędkość pocz. pocisku | 872 m/s (przeciwpancerno-smugowego) 880 m/s (odłamkowo-smugowego0 |
| Długość | 5500 mm (w położeniu marszowym) |
| Masa | ok. 2100 kg |
| Kąt ostrzału | -5° do +85° (w pionie) 360° (w poziomie) |
| Szybkostrzelność | 160-180 strz./min |
| Czas przejścia w położenie bojowe | 25-30 s. |
| Szybkość marszowa | do 60 km/h |
37 mm armata przeciwlotnicza wz. 1939 (61-K) (ros. 37-мм автоматическая зенитная пушка образца 1939 года (61-К)) – radziecka holowana armata przeciwlotnicza.
Armatę przeciwlotniczą wz. 1939 skonstruował zespół kierowany przez Michaiła Łoginowa. Była to armata automatyczna, której automatyka działała na zasadzie krótkiego odrzutu lufy. Zamek klinowy, o pionowym ruchu klina; zasilanie z pięcionabojowych łódek. Armata była wyposażona w hydrauliczny opornik i sprężynowy powrotnik. Armata była holowana na czterech kołach, w pozycji bojowej spoczywała na czterech podnośnikach. Istniała możliwość prowadzenia ognia podczas marszu. Mogła być wyposażona w stalową tarczę ochronną. Czas przejścia z położenia marszowego w bojowe wynosił 25-30 s.
Działo 61-K stało się podstawą do opracowania morskich dział przeciwlotniczych 70-K i W-11-M. Opracowano także wersję samobieżna oznaczoną jako ZSU-37, a niektóre zespoły działa 61-K zostały wykorzystowane przy projektowaniu podwójnie sprzężonej 25 mm armaty plot wz. 1944 (94-KM).
| Produkcja dział 61-K[1] | |||||||||||
| Rok | 1939 | 1940 | 1941 | 1942 | 1943 | 1944 | 1945 | Razem | |||
| Wyprodukowano, szt. | 15 | 691 | 2200 | 3896 | 5477 | 5998 | 1545 | 19 822 | |||
Przypisy
- ↑ Strona rkkaww2.armchairgeneral.com która podaje dane z: A.Ivanov "Artillerija SSSR v period Vtoroy Mirovoy voiny" St. Petersburg, "Neva", 2003
Bibliografia [edytuj]
- Andrzej Ciepliński, Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej. Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.
|
|||||||||||||||||||||||
