15 Dywizja Pancerna (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
15 Dywizja Pancerna
15. Panzer-Division
Ww2 GermanDivision Panzer 15-a.PNG Ww2 GermanDivision Panzer 15-d.PNG Ww2 GermanDivision Panzer 15-e.PNG
Znaki taktyczne (różne warianty)
Historia
Państwo  III Rzesza
Sformowanie 1940
Rozformowanie 1943
Dowódcy
Pierwszy gen. wojsk panc. Friedrich Kühn
Ostatni gen. por. Willibald Borowitz
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj wojsk wojska pancerne
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Skład patrz tekst

15 Dywizja Pancerna (niem. 15. Panzer-Division) – niemiecka dywizja pancerna z okresu II wojny światowej

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dywizja została sformowana na podstawie rozkazu z 1 listopada 1940 roku z przeformowania 33 Dywizji Piechoty i 8 pułku pancernego z 10 Dywizji Pancernej.

Do kwietnia 1941 roku przebywała w Niemczech, a następnie została włączona w skład nowo utworzonego Deutsche Afrika Korps i skierowana do Afryki.

W składzie Deutsche Afrika Korps wzięła udział we wszystkich walkach wojsk niemieckich w Afryce. Walcząc w pod Tobrukiem w 1941 roku, następnie w bitwie pod El Alamein w lipcu 1941 roku i w październiku 1942 roku. Następnie w 1942 roku walczyła na terenie Libii.

Po rozpoczęciu operacji „Torch” walczyła na terenie Libii, a następnie wycofała się na teren Tunezji. Tam toczyła zacięte walki i ostatecznie w dniu 12 maja 1943 roku pod Axis poddała się wojskom amerykańskim.

W lipcu 1943 roku na Sycylii z oddziałów dywizji które zdołano ewakuować z Tunezji, rozwinięto w 15 Dywizję Grenadierów Pancernych.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • gen. wojsk panc. Friedrich Kühn (1940–1941)
  • gen. por. Heinrich von Prittwitz und Gaffron (1941)
  • gen. wojsk panc. Hans-Karl Freiherr von Esebeck (1941)
  • gen. por. Walter Neumann-Silkow (1941)
  • gen. por. Erwin Menny (1941)
  • gen. wojsk panc. Gustav von Värst (1941–1942)
  • gen. por. Eduard Crasemann (1942)
  • gen. por. Heinz von Randow (1942)
  • gen. wojsk panc. Gustav von Värst (1942)
  • gen. por. Willibald Borowitz (1942–1943)

Skład[edytuj | edytuj kod]

1941[edytuj | edytuj kod]

  • 8 pułk pancerny (Panzer-Regiment 8)
  • 15 Brygada Strzelców (Schützen-Brigade 15)
    • 104 pułk strzelców (Schützen-Regiment 104)
    • 115 pułk strzelców (Schützen-Regiment 115)
    • 15 batalion motocyklowy (Kradschützen-Bataillon 15)
  • 33 pułk artylerii (Artillerie-Regiment 33)
  • 33 batalion rozpoznawczy (Aufklärungs-Abteilung 33)
  • 33 dywizjon przeciwpancerny (Panzerjäger-Abteilung 33)
  • 33 batalion pionierów (Pionier-Bataillon 33)
  • 78 batalion łączności (Nachrichten-Abteilung 78)

1943[edytuj | edytuj kod]

  • 8 pułk pancerny (Panzer-Regiment 8)
  • 155 pułk grenadierów pancernych (Panzer-Grenadier-Regiment 155)
  • 33 pułk artylerii pancernej (Panzer-Artillerie-Regiment 33)
  • 14 pancerny batalion rozpoznawczy (Panzer-Aufklärungs-Abteilung 14)
  • 276 dywizjon artylerii przeciwlotniczej (Heeres-Flak-Artillerie-Abteilung 276)
  • 4 dywizjon niszczycieli czołgów (Panzerjäger-Abteilung 4)
  • 13 pancerny batalion pionierów (Panzer-Pionier-Bataillon 13)
  • 78 pancerny batalion łączności (Panzer-Nachrichten-Abteilung 78)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Chris Bishop: Niemieckie wojska pancerne w II wojnie światowej. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2009. ISBN 9788311113916.
  • Marcin Bryja: Panzerwaffe. Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 1996. ISBN 83-86209-67-4.
  • Dariusz Jędrzejewski, Zbigniew Lalak: Niemiecka broń pancerna 1939-1945. Warszawa: Wyd. Lampart, 1998. ISBN 83-867-7636-6.
  • Jacek Solarz: Afryka 1942. Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 2000. ISBN 83-72190-86-0.