14 Dywizja Pancerna (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
14 Dywizja Pancerna
14. Panzer-Division
Ww2 GermanDivision Panzer 14.PNG
Znak taktyczny
Historia
Państwo  III Rzesza
Sformowanie 1940
Rozformowanie 1945
Dowódcy
Pierwszy gen. piech. Erik Hansen
Ostatni płk Karl Grässel
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj wojsk wojska pancerne
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Skład patrz tekst
PzKpfw III w czasie walk w Rosji z znakami taktycznymi 14 DPanc. (1942)

14 Dywizja Pancerna (niem. 14. Panzer-Division) – niemiecka dywizja pancerna z okresu II wojny światowej

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dywizja została sformowana na podstawie rozkazu z 15 sierpnia 1940 roku po przekształceniu 4 Dywizji Piechoty.

W marcu 1941 roku została skierowana na Węgry, gdzie weszła następnie w skład 2 Armii. W składzie tej armii wzięła udział w ataku na Jugosławię i wzięła udział w zajęciu Belgradu. Po zakończeniu działań bojowych na terenie Jugosławii skierowano ją na teren Niemiec.

W czerwcu 1941 roku licząca 163 czołgi dywizja weszła w skład 1 Grupy Pancernej Grupy Armii „Południe i od lipca wzięła udział w walkach na terenie ZSRR. W składzie Grupy Armii „Południe” walczy na południowym odcinku frontu wschodniego do lipca 1942 roku.

W lipcu 1942 roku wchodzi w skład Grupy Armii „B” i bierze udział w natarciu na Stalingrad. W listopadzie 1942 roku zostaje podporządkowana 6 Armii i walczy w Stalingradzie, gdzie w styczniu 1943 roku kapituluje wraz z całą 6 Armią.

W kwietniu 1943 roku w ramach 1 Armii przystąpiono na terenie zachodniej Francji do jej odtworzenia. Jej organizację zakończono w październiku 1943 roku i ponownie skierowano na front wschodni.

Początkowo skierowano ją do Grupy Armii „Południe”, gdzie walczyła w rejonie Krzywego Rogu. Później broniła linii Dniepru i Dniestru. W sierpniu 1944 roku zostaje przerzucona do Kurlandii, gdzie wchodzi w skład 18 Armii Grupy Armii „Północ”.

Na terenie Kurlandii walczy do kwietnia 1945 roku, gdzie kapituluje w rejonie Lipawy przed wojskami radzieckimi.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Skład[edytuj | edytuj kod]

1941[edytuj | edytuj kod]

  • 36 pułk pancerny (Panzer-Regiment 36)
  • 14 Brygada Strzelców (Schützen-Brigade 14)
    • 103 pułk strzelców (Schützen-Regiment 103)
    • 108 pułk strzelców (Schützen-Regiment 108)
    • 64 batalion motocyklowy (Kradschützen-Bataillon 64)
  • 4 pułk artylerii (Artillerie Regiment 4)
  • 40 batalion rozpoznawczy (Aufklärungs-Abteilung 40)
  • 4 dywizjon przeciwpancerny (Panzerjäger-Abteilung 4)
  • 13 batalion pionierów (Pionier-Bataillon 13)
  • 4 batalion łączności (Nachrichten-Abteilung 4)

1943[edytuj | edytuj kod]

  • 36 pułk pancerny (Panzer-Regiment 36)
  • 103 pułk grenadierów pancernych (Panzer-Grenadier-Regiment 103)
  • 108 pułk grenadierów pancernych (Panzer-Grenadier-Regiment 108)
  • 4 pułk artylerii pancernej (Panzer-Artillerie-Regiment 4)
  • 14 pancerny batalion rozpoznawczy (Panzer-Aufklärungs-Abteilung 14)
  • 276 dywizjon artylerii przeciwlotniczej (Heeres Flak Artillerie-Abteilung 276)
  • 4 dywizjon przeciwpancerny (Panzerjäger-Abteilung 4)
  • 13 pancerny batalion pionierów (Panzer-Pionier-Bataillon 13)
  • 4 pancerny batalion łączności (Panzer-Nachrichten-Abteilung 4)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marcin Bryja: Panzerwaffe. Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 1996. ISBN 83-86209-67-4.
  • Chris Bishop: Niemieckie wojska pancerne w II wojnie światowej. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2009. ISBN 9788311113916.
  • Dariusz Jędrzejewski, Zbigniew Lalak: Niemiecka broń pancerna 1939-1945. Warszawa: Wyd. Lampart, 1998. ISBN 83-867-7636-6.
  • Tadeusz Sawicki: Niemieckie wojska lądowe na froncie wschodnim. Warszawa: PWN, 1987. ISBN 83-01-06556-7.