Alain Prost

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Alain Prost
Alain Prost podczas 66. edycji Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes
Alain Prost podczas 66. edycji Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes
Pełne imię i nazwisko Alain Marie Pascal Prost
Kraj  Francja
Data i miejsce urodzenia 24 lutego 1955
Lorette
Sukcesy

1979: Europejska Formuła 3 (mistrz)
1979: Francuska Formuła 3 (mistrz)
1985, 1986, 1989, 1993: Formuła 1 (mistrz)

Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Alain Marie Pascal Prost OBE (ur. 24 lutego 1955 w Lorette) – były francuski kierowca wyścigowy, jeden z najbardziej utytułowanych kierowców Formuły 1 wszech czasów. W czasie swojej kariery w F1, która trwała od 1980 do 1993, zwyciężył w 51 Grand Prix (rekord został pobity przez Michaela Schumachera w sezonie 2001) i zdobył 4 tytuły Mistrza Świata. W trakcie swojej kariery w F1 jeździł dla zespołów Renault, McLaren, Ferrari i Williams.

Został odznaczony m.in. francuską Legią Honorową V klasy, Orderem Imperium Brytyjskiego oraz brazylijskim Orderem Krzyża Południa.

Prost jest entuzjastą kolarstwa i pomaga w projektowaniu ram do rowerów francuskiej firmie Cyfac.

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Alain Prost urodził się nieopodal Saint-Chamond w departamencie Loire we Francji jako syn André i Marie-Rose Prost, którzy byli ormiańskiego pochodzenia. Prost miał starszego brata Daniela, który zmarł na raka we wrześniu 1986. Pomimo niskiego wzrostu, Prost był aktywnym i wysportowanym dzieckiem. Uprawiał wiele różnych sportów, m.in. zapasy i piłkę nożną. Przez tą aktywność mały Alain złamał kilka razy swój nos. W przyszłości chciał zostać instruktorem na siłowni lub profesjonalnym piłkarzem. Odkrył karting w wieku 14 lat będąc na rodzinnych wakacjach. To zdarzenie zmieniło jego plany na przyszłość.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Wczesna[edytuj | edytuj kod]

Swoją karierę rozpoczął zaraz po ukończeniu szkoły. W 1973 został Mistrzem Francji i Europy juniorów w kartingu. Rok później powtórzył swój sukces w kategorii seniorów. W 1975 uległ poważnemu wypadkowi i musiał przerwać swoją karierę. Powrócił w 1977 i rozpoczął pracę dla zespołu Lola & Martini we Francuskiej Formule Renault. Zdołał wygrać sześć wyścigów. Od 1978 zespół startował w Formule 3, a Prost w 1979 r. wygrał dziewięć wyścigów,zdobywając mistrzostwo we Francuskiej Formule 3 jak i również w Europejskiej Formule 3.

Formuła 1[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1980 startował dla zespołu McLaren-Ford. W swoim debiutanckim sezonie zdobył 5 punktów.

Od sezonu 1981 jeździł w zespole Renault. Uczestniczył w 15 wyścigach i w tych, w których dojechał do mety, zawsze stawał na podium. Ostatecznie uplasował się na piątej pozycji w klasyfikacji generalnej. Rok później zwyciężył dwukrotnie, a w klasyfikacji zajął czwarte miejsce. W sezonie 1983 udało mu się zdobyć tytuł wicemistrza.

W 1984 powrócił do zespołu McLaren i przegrał walkę o mistrzostwo ze swoim partnerem z zespołu, Austriakiem Niki Laudą zaledwie o 0,5 punktu. W 1985 był bezkonkurencyjny i zdobył swój pierwszy tytuł Mistrza Świata. W klasyfikacji generalnej zdobył 73 punkty, wyprzedził drugiego Michele'a Alboreto o 20 punktów. Niki Lauda tymczasem ukończył zaledwie trzy wyścigi. Walka o tytuł w sezonie 1986 trwała do ostatniego wyścigu w Australii. Ostatecznie Nigel Mansell nie ukończył ostatniego wyścigu, a Prost wygrał i wyprzedził dzięki temu Brytyjczyka o dwa punkty w klasyfikacji generalnej. W sezonie 1987 samochody napędzane silnikami Hondy były bezkonkurencyjne i Prost musiał zadowolić się czwartą pozycją w walce o tytuł. Samochody McLarena od sezonu 1988 były napędzane jednostkami Hondy zamiast Porsche. Tym razem na drodze do tytułu stanął nowy partner z zespołu, Ayrton Senna. Sezon 1989 został ponownie zdominowany przez kierowców zespołu z Woking, tym razem lepszym okazał się Prost. Wygrał 4 razy i zdobył swój trzeci tytuł Mistrza Świata. Był to jego ostatni sezon w barwach McLarena.

Od sezonu 1990 związał się z zespołem Ferrari. Po raz kolejny lepszym okazał się były partner, Senna. Prost musiał zadowolić się tytułem wicemistrza. Kolejny sezon był dużo gorszy. Nie wygrał pojedynczego wyścigu i zajął piąte miejsce w klasyfikacji generalnej. Nie wystąpił też podczas wszystkich Grand Prix. W sezonie 1992 nie wystartował w żadnym wyścigu.

W 1993 podpisał kontrakt z zespołem Williams-Renault. Był to jego triumfalny powrót do Formuły 1: wygrał 7 wyścigów, zdobył tytuł Mistrza Świata i pokonał odwiecznego rywala, Sennę. Mimo ogromnego sukcesu po tym sezonie wycofał się z Formuły 1.

Rywalizacja pomiędzy Prostem i Senną uważana jest za jedną z najbardziej ekscytujących w historii Formuły 1.

W czasie swojej kariery dorobił się kilku przydomków: "The Professor", "The Calculator" i "Fast Son of a Bitch", który został mu nadany przez Laudę. Nazywano go także "The King of Rio", ponieważ wygrał 6 razy Grand Prix Brazylii, w tym 5 razy w Rio de Janeiro.

W sezonach 19972001 prowadził zespół Prost Grand Prix powstały na bazie zespołu Ligier istniejącego w latach 19691996 i wykupionego przez Prosta. Zespół zbankrutował na początku 2002 r.

Porównanie z partnerami z zespołu[edytuj | edytuj kod]

W trakcie swojej kariery zawodowej w Formule 1 Alain Prost zwyciężył prawie wszystkich kolegów z zespołu, wśród nich pięciu mistrzów świata. Wyjątek stanowi jedynie sezon w którym debiutował – ze względu na uraz ręki startował tylko w jedenastu wyścigach; oraz rok 1984, w którym uległ Nikiemu Laudzie w najściślejszym rozstrzygnięciu o mistrzostwo świata w historii Formuły 1 zaledwie o 0,5 punktu. W 1988 r. Prost zdobył więcej punktów niż jego przeciwnik Ayrton Senna, jednak w końcowej punktacji osiągnął tylko drugie miejsce. W 1989 r. Prost zdobył swój trzeci tytuł, ale szeroko było komentowane GP Japonii – przedostatniej eliminacji cyklu. Doszło do kolizji z Senną spowodowanej przez Prosta, w wyniku której Brazylijczyk ominął szykanę powracając na tor. Wygrał i sprawa mistrzostwa była zupełnie otwarta, lecz po dyskwalifikacji tytuł przypadł Francuzowi. Rok później Senna odpłacił się Prostowi w podobny sposób podczas GP Japonii, spychając go z toru i zapewniając tytuł sobie. Brazylijczyk przyznał później, że zrobił to celowo.

Rok Punktacja Alain Prost Punktacja kolegi z zespołu Kolega z zespołu
1980 5 6 John Watson
1981 43 11 René Arnoux
1982 34 28 René Arnoux
1983 57 22 Eddie Cheever
1984 71.5 72 Niki Lauda
1985 76 (73) 14 Niki Lauda
1986 74 (72) 22 Keke Rosberg
1987 46 30 Stefan Johansson
1988 105 (87) 94 (90) Ayrton Senna
1989 81 (76) 60 Ayrton Senna
1990 73 (71) 37 Nigel Mansell
1991 34 21 Jean Alesi
1993 99 69 Damon Hill

Dodatek: Aż do 1991 r. system punktacji do wyłonienia Mistrza Świata kierowców Formuły 1 stosowany przez FIA nie obejmował wszystkich w wyścigach osiągniętych wyników. Wyniki w nawiasach stanowią końcową punktację według ówczesnego systemu punktacji.

Wyniki w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Sezon Stajnia Starty PKT Pozycja 1 miejsce 2 miejsce 3 miejsce P. pos. Naj. okr. Nie skl.
1993 Williams-Renault 16 99 7 3 2 13 6 1
1991 Ferrari 15 34 5 0 3 2 0 1 6
1990 Ferrari 16 71 2 5 2 2 0 2 4
1989 McLaren-Honda 16 76 4 6 1 2 5 3
1988 McLaren-Honda 16 87 2 7 7 0 2 7 2
1987 McLaren-TAG 16 46 4 3 1 3 0 2 4
1986 McLaren-TAG 16 72 4 4 3 1 2 3
1985 McLaren-TAG 16 73 5 2 4 2 5 4
1984 McLaren-TAG 16 71,5 2 7 1 1 2 3 5
1983 Renault 16 57 2 4 2 1 3 3 3
1982 Renault 16 34 4 2 2 0 5 4 8
1981 Renault 15 43 5 3 2 1 2 1 9
1980 McLaren-Ford 13 5 15 0 0 0 0 0 6
Razem 4 202 768,5 4x 51 35 20 33 41 57

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]