Almandyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Almandyn
Granaty almandynowe
Granaty almandynowe
Granat
Granat
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny krzemian żelaza i glinu
(Fe3Al2(SiO4)3)
Twardość w skali Mohsa 7–7,5
Przełam muszlowy
Łupliwość nie wykazuje
Układ krystalograficzny regularny
Gęstość minerału 3,95-4,30 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa intensywnie czerwony (karbunkuł), fioletowoczerwony, brązowoczarny
Rysa biała
Połysk szklisty
Inne Dyspersja - 0,027

Almandynminerał z grupy granatu, z gromady krzemianów. Należy do grupy minerałów pospolitych, szeroko rozpowszechnionych.

Nazwa pochodzi od Alabanda, dawnej nazwy miejscowości położonej w Azji Mniejszej, gdzie szlifowano najpiękniejsze okazy tych kamieni.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy dobrze wykształcone, izometryczne kryształy o pokroju dwunastościanu rombowego. Zazwyczaj występuje jako minerał wrosły. Jest kruchy, przezroczysty, tworzy kryształy mieszane z piropem – zwane rodolitem. Niektóre kryształy wykazują asteryzm w postaci czteroramiennej gwiazdy.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Stanowi składnik skał powstałych wskutek metamorfizmu regionalnego (łupki mikowe, paragnejsy). Buduje eklogity. Występuje w strefach kontaktowych intruzji granitowych zwłaszcza w hornfelsach. Spotykany w ryolitach, dacytach, andezytach.

Miejsca występowania:

  • najpiękniejsze okazy znajdują się w Indiach (Dżajpur, Radżasthan, Hajdarabat) - materiał jubilerski dający efekt asteryzmu;
  • Cejlonie - kryształy o znacznych rozmiarach i pięknej barwie,
  • Brazylia - Minas Gerais, Bahia,
  • USA - Idaho, wyspa Wrangla, Alaska
  • Australia

W Polsce - w gnejsach k. Strzelina; w amfibolach i pegmatytach Gór Sowich.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • stosowany jako materiał ścierny (papier, płótno ścierne)
  • do wytwarzania narzędzi skrawających, szlifierskich, wierteł
  • ma znaczenie naukowe – wskaźnik metamorfizmu
  • poszukiwany przez kolekcjonerów
  • Szeroko stosowany w jubilerstwie do wyrobu biżuterii i ozdób. Najczęściej poszukiwane są kamienie wykazujące efekt asteryzmu (gwiazdy).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Maślankiewicz: Kamienie szlachetne. Wyd. 3 popr. i uzup.. Warszawa: Wydawnictwo Geologiczne, 1982.
  • Michał Sachanbiński: Vademecum zbieracza kamieni szlachetnych i ozdobnych. Warszawa: Wydawnictwo Geologiczne, 1984. ISBN 83-220-0199-1.