Andriej Jeriomienko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andriej Iwanowicz Jeriomienko
Андрей Иванович Ерёменко
Andriej Jeriomienko w 1938
Andriej Jeriomienko w 1938
Marszałek Związku Radzieckiego Marszałek Związku Radzieckiego
Data i miejsce urodzenia 14 października 1892
Markowka, gubernia charkowska,  Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 19 listopada 1970
Moskwa,  ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 19131917 (Armia Imperium Rosyjskiego)
19181970 (Armia Czerwona)
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska dowódca Frontów:

dowódca Samodzielnej Armii Nadmorskiej,
dowódca Frontów:

Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji,
II wojna światowa,
Wielka Wojna Ojczyźniana:
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (ZSRR) Złota Gwiazda Bohatera Republiki Czechosłowackiej
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa I klasy (ZSRR) Order Suworowa I klasy (ZSRR) Order Suworowa I klasy (ZSRR) Order Kutuzowa I klasy (ZSRR) Order Klementa Gottwalda (Czechosłowacja) Wielka Komandorska Legia Zasługi (USA) Order Krzyża Grunwaldu II klasy Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Andriej Iwanowicz Jeriomienko, ros. Андрей Иванович Ерёменко, ur. 14 października 1892 we wsi Markowka, zm. 19 listopada 1970 w Moskwie ) – radziecki dowódca wojskowy, Marszałek Związku Radzieckiego (1955), deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 3., 4., 5., 6., 7. i 8. kadencji, Bohater Związku Radzieckiego (1944), Bohater Czechosłowackiej Republiki Socjalistycznej (1970).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 14 października we wsi Markowka (gubernia charkowska) w rodzinie chłopskiej. Od 1913 w armii rosyjskiej jako poborowy, walczył w I wojnie światowej. W latach 1918–1920 organizator oddziału partyzanckiego w Donbasie, który wszedł do Armii Czerwonej. W czasie wojny domowej na stanowiskach dowódczych m.in. szef sztabu brygady 1. Armii Konnej. W 1925 ukończył kurs doskonalenia dowódców oraz w 1931 kurs w Wojskowej Akademii Politycznej.

W 1935 ukończył Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego, następnie dowódca 14. Dywizji Kawalerii, korpusu kozackiego i korpusu zmechanizowanego. W 1939 brał udział w wejściu wojsk sowieckich do Polski jako dowódca Korpusu Kawalerii.

Od 1940 dowódca Samodzielnej Armii Dalekowschodniej. W wojnie niemiecko-radzieckiej dowódca Frontu Zachodniego, zastępca dowódcy i dowódca Frontu Briańskiego (sierpień – październik 1941), od grudnia do lutego 1942 dowódca 4 Armii Uderzeniowej, w okresie sierpień 1942 – luty 1943 dowódca Frontu Południowo-Wschodniego, Frontu Stalingradzkiego i Frontu Południowego. W latach 1943–1945 pod jego dowództwem znalazły się kolejno: Front Kaliniński 9 kwietnia – listopad 1943, Samodzielna Armia Nadmorska (walcząca na Krymie luty – kwiecień 1944), 2 Front Nadbałtycki (kwiecień 1944 – luty 1945) i 4 Front Ukraiński (marzec – maj 1945). Uczestnik bitew: moskiewskiej i stalingradzkiej, walk pod Smoleńskiem, wyzwolenia Krymu, wybrzeża Bałtyku i Czechosłowacji. Był trzykrotnie ranny.

Po wojnie dowodził okręgami wojskowymi: Karpackim, Zachodniosyberyjskim i Północnokaukaskim. Od maja 1958 w grupie inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR.

Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 3. do 8. kadencji.

Pochowany pod murem kremlowskim na Placu Czerwonym w Moskwie.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Andriej Jeriomienko – Uwagi i polemiki
  • Andriej Jeriomienko – Na kierunku zachodnim
  • Andriej Jeriomienko – Stalingrad
  • Andriej Jeriomienko – W naczale wojny

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 „za wybitne zasługi przy wyzwoleniu Polski spod okupacji niemieckiej” M.P. z 1947 r. Nr 27, poz. 210

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]