Ascanio Sforza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ascanio Sforza
Kardynał diakon
Ascanio Sforza
Herb Ascanio Sforza
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1455
Cremona
Data i miejsce śmierci 27 maja 1505
Rzym
Wicekanclerz Stolicy Apostolskiej
Okres sprawowania 1492-1505
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Kreacja kardynalska 17 marca 1484
Sykstus IV
Kościół tytularny Santi Vito, Modesto e Crescenzia

Ascanio Maria Sforza Visconti (ur. 3 marca 1455 w Cremonie, zm. 28 maja 1505 w Rzymie) – włoski kardynał.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był szóstym synem Francesco Sforza, księcia Mediolanu i Bianki Marii Visconti, przeznaczonym do stanu duchownego. Od 1477 jego ojciec zabiegał dla niego o kapelusz kardynalski, który otrzymał ostatecznie w 1484 roku. Rychło stał się jedną z najbardziej wpływowych osobistości w kolegium kardynalskim. Był administratorem diecezji Pawia (od 1479), Novara (1484-85 i 1505), Cremona (od 1486), Pesaro (1487-91), Eger na Węgrzech (1492-97) i Elne w Hiszpanii (1494-95), nie jest jednak pewne czy kiedykolwiek otrzymał sakrę biskupią. Na konklawe 1492 odegrał kluczową rolę w wyborze Rodrigo Borgii na papieża. W zamian otrzymał obiecany już na konklawe urząd wicekanclerza Św. Kościoła Rzymskiego oraz kilka innych beneficjów. Legat w Bolonii 1492-99. Był jednym z najbliższych doradców Aleksandra VI w początkowej fazie jego pontyfikatu, a ich sojusz został wzmocniony przez małżeństwo córki papieża Lukrecji z kuzynem kardynała, Giovannim Sforza w 1493.

Do zerwania Sforzy z papieżem doszło w 1494 wraz z inwazją Francuzów na Półwysep Apeniński. Kardynał pozostał lojalny wobec swego brata Ludovico Sforza, księcia Mediolanu, który potajemnie zawarł sojusz z Francją, podczas gdy Aleksander VI postanowił stawić jej zbrojny opór. Po porzuceniu sojuszu z Francją przez Mediolan pojednał się z Aleksandrem, ale nie odzyskał już jego pełnego zaufania. Kiedy w 1497 w tajemniczych okolicznościach zamordowano syna papieża, Juan Borgia, kardynał Sforza był jednym z podejrzanych o jego morderstwo, udało mu się jednak oczyścić z tego zarzutu. W 1499 ponownie popadł w niełaskę u papieża, gdyż opuścił Rzym bez jego zgody. Jego dobra, warte 200.000 dukatów, zostały skonfiskowane przez papieża. Kardynał musiał uciekać do Wenecji. W maju 1500 roku dostał się do francuskiej niewoli, uwięziono go w Lyonie. W 1502 dzięki kardynałowi Georges d'Amboise został uwolniony, jednak bez prawa opuszczania Francji bez zgody króla. Powrócił do Rzymu dopiero na konklawe po śmierci Aleksandra VI. Próbował uzyskać tiarę dla siebie, nie zdobył jednak większego poparcia. Zmarł na dżumę w wieku 50 lat.

Kardynał Sforza był jednym z najbogatszych kardynałów w swoim czasie, słynął z życia w luksusie i nie bez racji uchodził za skorumpowanego. Był zapalonym myśliwym, zwano go nawet Nemrodem z Watykanu[1]. Mimo że był kardynałem Kościoła katolickiego, okazywał lojalność przede wszystkim swojej dynastii, rządzącej Mediolanem. Był jednak także protektorem artystów (zwłaszcza muzyków) i intelektualistów. Spore sumy łożył na działalność charytatywną, dzięki czemu cieszył się znaczną popularnością wśród Rzymian.

Przypisy

  1. Maguelonne Toussaint-Samat: Historia naturalna i moralna jedzenia. Warszawa: WAB, 2002, s. 83. ISBN 83-88221-32-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Rodrigo Borgia
wicekanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego
(1492-1505)
Następca
Galeotto Franciotti della Rovere