Angelo Acciaioli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Angelo Acciaioli
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1349
Florencja
Data i miejsce śmierci 31 maja 1408
Piza
Dziekan Kolegium Kardynalskiego
Okres sprawowania 1404-1408
arcybiskup Florencji
Okres sprawowania 1383-1385
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Kreacja kardynalska 17 grudnia 1384
Urban VI
Kościół tytularny S. Lorenzo in Damaso (20 listopada 1385)
biskup Ostia e Velletri (1404)

Angelo Acciaioli (Angelus Acciaiuolus) (ur. 15 kwietnia 1349 we Florencji – zm. 31 maja 1408 w Pizie) – włoski kardynał okresu wielkiej schizmy zachodniej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

3 grudnia 1375 został wybrany biskupem Rapallo, a 26 czerwca 1383 – arcybiskupem rodzinnej Florencji. Popierał rzymską obediencję w okresie Wielkiej Schizmy, w nagrodę za co papież Urban VI na konsystorzu 17 grudnia 1384 obdarzył go purpurą kardynalską, przyznając tytuł prezbitera S. Lorenzo in Damaso. W 1385 zrezygnował z arcybiskupstwa florenckiego. Na konklawe 1389 był bliski wybrania na papieża, jednak wybór elektorów padł na Pietro Tomacellego jako Bonifacego IX. Acciaioli został jego bliskim współpracownikiem i konsekwentnie odrzucał wszelkie oferty mające na celu przeciągnięcie go na stronę obediencji awiniońskiej, broniąc słowem i pismem (Apologeticus contra transalpinos Senatores de Urbani VI electione) legalności wyboru Urbana VI i jego następców. W 1390 został legatem papieskim w Neapolu i opiekunem 13-letniego króla neapolitańskiego Władysława, którego koronował w Gaeta 29 maja 1390. Archidiakon kapituł katedralnych w Exeter i Canterbury od 1400. Legat papieski na Węgrzech w 1403, gdzie popierał roszczenia Władysława z Neapolu do tronu węgierskiego (5 sierpnia 1403 w Rab koronował go na króla Węgier). Po powrocie z legacji doprowadził do pojednania Bonifacego IX z rodem Orsini i zreformował opactwo benedyktyńskie S. Paolo fuori le mura w Rzymie. Uczestniczył w konklawe 1404. Nowy papież Innocenty VII mianował go archiprezbiterem Bazyliki Watykańskiej i kardynałem-biskupem Ostia e Velletri. Wicekanclerz Św. Kościoła Rzymskiego od 29 sierpnia 1405. Przewodniczył konklawe 1406. Zmarł w wieku 59 lat w Pizie. Krótko przed śmiercią wypowiedział posłuszeństwo papieżowi Grzegorzowi XII i poparł inicjatywę zwołania soboru z udziałem przedstawicieli obydwu obediencji. Jego szczątki spoczęły w klasztorze kartuzów we Florencji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Francesco Moricotti Prignano
Wicekanclerz Św. Kościoła Rzymskiego
(1405-1408)
Następca
Jean de Brogny