Bajt Sahur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bajt Sahur
Pole Pasterzy, Bajt Sahur
Pole Pasterzy, Bajt Sahur
Państwo  Palestyna
 Izrael
Burmistrz Hani Al-Hayek
Powierzchnia 6,9 km²
Wysokość ponad 600 m n.p.m.
Populacja (2007)
• liczba ludności

12 367
Położenie na mapie Palestyny
Mapa lokalizacyjna Palestyny
Bajt Sahur
Bajt Sahur
Ziemia 31°42′07″N 35°13′35″E/31,701944 35,226389Na mapach: 31°42′07″N 35°13′35″E/31,701944 35,226389
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Bajt Sahur (arab. بيت ساحور; dosłownie "miejsce straży nocnej") – miasto w środkowej części Palestyny, administracyjnie należące do Autonomii Palestyńskiej.

Położone w Judei, na obszarze Zachodniego Brzegu Jordanu, 8 km na południe od Jerozolimy, na wysokości 606-700 m n.p.m. Wraz z Bajt Dżala należy do Aglomeracji Betlejem. Liczy 12 367 mieszkańców[1], z których 80% stanowią arabscy chrześcijanie. Pozostałe 20% to muzułmanie[2].

Na terenie miasta znajdują się dwa sanktuaria chrześcijańskie, które upamiętniają obecność pasterzy wezwanych przez anioła w noc Bożego Narodzenia, by oddać cześć nowonarodzonemu Jezusowi w pobliskim Betlejem[3]. Lokalna tradycja chrześcijańska nazywa miejsce noclegu nowotestamentalnych pasterzy Polem Pasterzy[4]. Starsze sanktuarium – Deir er-Ra’wat, sięgające swą historią okresu bizantyjskiego znajduje się w rękach greckich mnichów prawosławnych. Katolickim sanktuarium na Polu Pasterzy – Sijar al-Ghanam – opiekują się franciszkanie z Kustodii Ziemi Świętej[5].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa osady nie jest wzmiankowana w Starym Testamencie, część egzegetów widzi jednak w tej lokalizacji miejsce, w którym wydarzyły się sceny opisane w biblijnej Księdze Rut[6]. Bohaterka tej księgi – Moabitka Rut – miała na polach pod Betlejem zwrócić na siebie uwagę przyszłego męża bogatego Booza. Z tego związku, według tekstów natchnionych, miał urodzić się Obed, dziadek króla Dawida[7].

Arabska nazwa osady – Bajt Sahur – pojawia się w źródłach pisanych dopiero w XVI w. W okresie bizantyjskim znane było chrześcijańskie sanktuarium w niewielkiej odległości od miejsca narodzenia Chrystusa; mnich Epifaniusz nazywa je "Poimnion" (gr. stado owiec). W tym okresie, jak wykazały badania archeologiczne w różnych miejscach na terenie miasta, kwitło życie monastyczne, związane z wielkim ruchem cenobitycznym i eremitycznym Pustyni Judzkiej[8]. Matka cesarza Konstantyna św. Helena miała w mieście ufundować klasztor.

Sanktuaria chrześcijańskie[edytuj | edytuj kod]

Odwiedzającej w 384 Betlejem pątniczce z Europy Egerii pokazano oddalony od miasta kościół, nazwany przez nią w jej "Dzienniku z podróży" Kościołem u pasterzy[9]. Św. Hieronim w swoich listach i innych dziełach wspomina o grocie w pobliżu Betlejem, w której pasterze mieli mieć widzenie anioła. Historycy podają, iż pierwotny kościół jerozolimski miał w zwyczaju zbieranie się w tym sanktuarium na celebracji Wigilii Bożego Narodzenia. W VII w. biskup Arkulf nawiedził w owym miejscu grobowce trzech pasterzy[10].

Deir er-Ra’wat[edytuj | edytuj kod]

Sanktuarium prawosławne zostało wzniesione na ruinach bizantyjskiego monasteru datowanego na V w. Jego fundację przypisuje się opatowi Marcjonowi. Klasztor ten był dwukrotnie burzony: w 454 przez Samarytan oraz w 614 podczas najazdu perskiego. Na terenie sanktuarium znajduje się grota z czczonymi przez miejscowych chrześcijan grobami pasterzy. Współczesna cerkiew prawosławna została poświęcona w 1989.

Sijar al-Ghanam[edytuj | edytuj kod]

Katolickie Pole Pasterzy usytuowane jest w odległości ok. 1 km na północ od sanktuarium prawosławnego. Pierwsze wykopaliska archeologiczne przeprowadził w Sijar al-Ghanam w 1859 C. Guarmani. Prace kontynuował w latach 1951-1952 o. Virgilio Corbo OFM[11]. Wydobyto wówczas wiejskie założenie monastyczne z licznymi prasami, zbiornikami na ziarno i wykutymi w skale grotami-magazynami. Osadnictwo w tym miejscu sięga okresu panowania Heroda Wielkiego. Znaleziska ceramiczne pomogły w określeniu okresu największego rozkwitu życia monastycznego na IV-VII w[4]. Na terenie sanktuarium znajduje się niewielki konwnet franciszkański, kaplica "Excelsis Deo" (według projektu Antonio Barluzziego z 1953)[12], szereg naturalnych grot zamienionych w kaplice oraz udostępnione zwiedzającym pozostałości zabudowy monastycznej z okresu bizantyjskiego[13].

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Mieszkańcy Bajt Sahur utrzymują się z turystyki; do miasta przybywają tysiące turystów i pątników rocznie ze względu na znaczenie istniejących sanktuariów oraz bliskość Betlejem. Rozwija się rzemiosło (produkcja pamiątek i dewocjonaliów z drzewa oliwnego oraz wyrobów z masy perłowej). Poważne znaczenie dla rozwoju miasta ma też rolnictwo i praca zarobkowa na terenie Izraela; miasto dzieli od Jerozolimy zaledwie kilka kilometrów. Poważnym problemem są ograniczenia w ruchu granicznym wprowadzane przez władze Izraela. Sytuacja pogorszyła się po roku 2000 w związku z tzw. Intifadą Al-Aksy.

Przypisy

  1. Palestinian Central Bureau of Statistics: 2007 PCBS Census (arab.). www.pcbs.gov.ps. [dostęp 2010-05-28].
  2. History, Economy, and Tourism (ang.). www.beitsahourmunicipality.com. [dostęp 2010-05-28].
  3. Por. Łk 2,8-20.
  4. 4,0 4,1 Donato Baldi: W Ojczyźnie Chrystusa: przewodnik po Ziemi Świętej. Asyż, Kraków: Franciszkanie, 1993, s. 169-170.
  5. Palestine & Palestinians. Guidebook. Beit Sahour, Palestine: Alternative Tourism Group, 2005, s. 214-215. ISBN 9950-319-01-3.
  6. Paolo Acquistapace: Guida biblica e turistica della Terra Santa. Milano: Istituto Propaganda Libraria, 1992, s. 341.
  7. Por. Rt 2.
  8. Bellarmino Bagatti: Antichi villaggi cristiani di Giudea e Neghev. Jerozolima: Franciscan Printing Press, 1983, s. 45-46, seria: SBF Collectio Minor.
  9. Jerome Murphy-O'Connor OP: Przewodnik po Ziemi Świętej. Warszawa: Oficyna Wydawnicza "Vocatio", 2007, s. 342. ISBN 978-83-7492-043-8.
  10. Shepherd’s Field and Grotto (ang.). www.custodia.org. [dostęp 2011-07-27].
  11. Virgilio Corbo: Gli scavi di Kh. Sijar el-Ghanam (Campo dei Pastori) e i monasteri dei dintorni. Jerozolima: Franciscan Printing Press, 1955.
  12. Tomasz Jelonek, Andrzej Szczotka, Paschalis Kwoczała, Nikodem Gdyk, Gerwazy Podworski: W Ojczyźnie Chrystusa. Przewodnik i śpiewnik pielgrzymkowy. Wyd. 3. Kraków: Fundacja Komisariat Ziemi Świętej, 2008, s. 67-68.
  13. Eugene Hoade: Guide to the Holy Land. Jerozolima: Franciscan Printing Press, 1984, s. 415-416.