Cecilia Bartoli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cecilia Bartoli, Salle Pleyel, Paryż, 2008

Cecilia Bartoli (ur. 4 czerwca 1966 roku w Rzymie[1]) – włoska śpiewaczka, mezzosopran koloraturowy.

Jej rodzice Silvana Bazzoni i Pietro Angelo Bartoli byli profesjonalnymi śpiewakami i to oni dawali jej pierwsze lekcje śpiewu. Studiowała w Conservatorio di Santa Cecilia w Rzymie. Swój pierwszy publiczny występ wykonała w wieku ośmiu lat w Tosce. Jej prawdziwy debiut operowy miał miejsce w 1987 . w Arena di Verona; to bardzo młody wiek, jak na debiut operowy.

W swoim bogatym repertuarze ma zarówno utwory kompozytorów epoki wczesnego baroku (Gulio Caccini) jak i romantyzmu (Hector Berlioz, Vincenzo Bellini czy Gioacchino Rossini). Ma świetny zmysł dramatyczny i wielki talent aktorski. Zdobyła wielką sławę jako śpiewaczka operowa, głównie w dziełach późnego baroku (np. Rinaldo Händla) i klasycyzmu (np. Così fan tutte Mozarta). Partią Despiny w Cosi fan tutte zadebiutowała w 1996 roku na scenie Metropolitan Opera w Nowym Jorku. Nie boi się trudnego, mało znanego repertuaru: nagrała płytę z ariami Antonio Salierego. Szczególnie jednak ceniona jest jako interpretatorka muzyki wokalnej Antonio Vivaldiego (aria Agitata da due venti z opery Griselda lub aria Vagante Armatae face et anguibus z oratorium Juditha triumphans).

Bartoli znana jest z bardzo energicznych i brawurowych występów. Ma bardzo charakterystyczną barwę głosu; nawet słabo osłuchani melomani rozpoznają jej tembr po kilku dźwiękach. Jest również ceniona ze względu na niezwykły warsztat, interpretacje, sposoby artykulacji.

W 1995 została uhonorowana Ordre des Arts et des Lettres. W 2010 z kolei otrzyma prestiżową Léonie Sonning Music Prize, którą wcześniej otrzymali m.in. Igor Strawinski, Miles Davis czy Keith Jarrett.

Mieszka niedaleko Zurychu razem z mężem, Oliverem Widmerem – szwajcarskim barytonem.potrzebne źródło

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mission (muzyka Agostino Steffani), edycja: Decca (wrzesień 2012)
  • Sacrificium, edycja: Decca (X 2009)
  • "Maria" (A Tribute to Maria Malibran), edycja: Decca (2007)
  • Opera Proibita. Arias de Händel, Alessandro Scarlatti i Caldara, edycja: Decca (2005)
  • Armida, edycja: Teldec classique (XI 2001)
  • Live in Italy – Cecilia Bartoli, edycja: Decca (IX 2000)
  • Cecilia Bartoli – The Vivaldi Album, edycja: Decca (III 2000)
  • Chants d'Amour, edizione: Decca (X 2001)
  • Cecilia Bartoli : Viva Vivaldi! (DVD), edycja: Naïve (25 IX 2000)
  • Duos – Cecilia Bartoli & Bryn Terfel, edycja: Decca (IX 2000)
  • In paradisium – Requiem, edizione: Deutsche grammophon (X de 1998)
  • Arie Antiche – Se tu m'ami. Canzoni dalla collezione d'Alessandro Parisotti. Decca (XI 1990, lipiec 1991)
  • Rossini Heroines, Arie da opere di Gioacchino Rossini (Decca styczeń 1992)
  • Rossini Arias, arie da opere di Rossini. Decca sierpień 1989

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]