Cy Young

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cy Young
Cy Young
miotacz
Pełne imię i nazwisko Denton True Young
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1867
Gilmore, Ohio
Data i miejsce śmierci 4 listopada 1955
Newcomerstown, Ohio
Odbijał prawą
Rzucał prawą
Debiut 6 sierpnia 1890
Ostatni występ 11 października 1911
Statystyki
W–L 511–316
ERA 2,63
Strikeouts 2803
Kariera klubowa
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Denton True Young (ur. 29 marca 1867 w Gilmore, w stanie Ohio, zm. 4 listopada 1955 w Newcomerstown, Ohio) – amerykański baseballista, który występował na pozycji miotacza przez 22 sezony w Major League Baseball.

Zawodową karierę rozpoczął w 1889 roku w lokalnej lidze Tri-State League w zespole Canton Nadjys, a jego win–loss record wyniósł 15–15. Po roku został sprzedany za 500 dolarów do Cleveland Spiders, klubu National League, gdzie występował do sezonu 1898. W tym czasie trzykrotnie osiągnął pułap 30 zwycięstw lub więcej, a w 1892 zwyciężył w klasyfikacji ERA z wynikiem 1,73. Rok później zwiększono dystans między bazą miotacza, a krawędzią bazy domowej do 60 stóp i 6 cali (18 m 44 cm), mimo to Young opanował narzut fastballa (prosta, szybka piłka przy prędkości ponad 90 mil na godzinę) na tym dystansie, dlatego też zyskał przydomek Cy (skrót od cyclone)[1][2]. W 1899 roku właściciele Cleveland Spiders zakupili będący na skraju bankructwa klub St. Louis Browns i zmienili jego nazwę na St. Louis Perfectos, do którego dołączył Young[3]. W marcu 1901 roku podpisał kontrakt z Boston Americans[4]. Dwa lata później Americans zwyciężyli w World Series, a Young zagrał w czterech spotkaniach (w dwóch zwyciężył, miał 1,85 ERA oraz 17 strikeouts)[5].

5 maja 1904 roku w meczu przeciwko Philadelphia Athletics rozegrał perfect game i zarazem stał się pierwszym miotaczem w historii Major League Baseball, który uczynił to przy nowych wymiarach boiska[6][7]. Był to jego drugi no-hitter w karierze (pierwszy w 1898); trzeci rozegrał w 1908 przeciwko New York Highlanders[1].

W lutym 1909 przeszedł do Cleveland Naps za 12 500 dolarów oraz w ramiach wymiany za dwóch zawodników Charliego Checha oraz Jacka Ryana[1]. W sierpniu 2011 podpisał kontrakt z Boston Rustlers[4]. Karierę oficjalnie zakończył w maju 1912 roku w wieku 45 lat[1].

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Cy Young (ang.). sabr.org. [dostęp 16 września 2012].
  2. Przepisy gry w baseball (ang.). baseball.pl. [dostęp 16 września 2012].
  3. The 1899 Cleveland Spiders Baseball's Worst Team (ang.). wcnet.org. [dostęp 16 września 2012].
  4. 4,0 4,1 Cy Young Transactions (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 16 września 2012].
  5. Cy Young Statistics (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 16 września 2012].
  6. Gale Encyclopedia of Biography: Cy Young (ang.). answers.com. [dostęp 16 września 2012].
  7. Cy Young Perfect Game Box Score (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 16 września 2012].
  8. Baseball-Reference Playoff and World Series Index (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 27 sierpnia 2012].
  9. All Century Team (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 28 sierpnia 2012].
  10. Young, Cy (ang.). baseballhall.org. [dostęp 4 listopada 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]