Dave Winfield

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dave Winfield
Dave Winfield
zapolowy
Pełne imię i nazwisko David Mark Winfield
Data i miejsce urodzenia 3 października 1951
Saint Paul, Minnesota
Odbijał prawą
Rzucał prawą
Debiut 19 czerwca 1973
Ostatni występ 1 października 1995
Statystyki
Średnia uderzeń 0,283
RBI 1883
Hits 3110
Home runs 465
Kariera klubowa

David Mark Winfield (ur. 3 października 1951) – amerykański baseballista, który występował na pozycji zapolowego przez 22 sezony w Major League Baseball.

Winfield został wybrany w 1969 roku w 40. rundzie draftu przez Baltimore Orioles, ale nie podpisał kontraktu podejmując studia na University of Minnesota i grę w drużynie uniwersyteckiej Minnesota Golden Gophers[1][2]. W czerwcu 1973 ponownie przystąpił do draftu i został wybrany w pierwszej rundzie z numerem czwartym przez San Diego Padres[1].

Debiut w Padres zaliczył 19 czerwca 1973 w meczu przeciwko Houston Astros, w którym zaliczył uderzenie i zdobył runa[3]. W 1977 po raz pierwszy wystąpił w All-Star Game, zaś rok później został pierwszym w historii klubu kapitanem zespołu[4]. W sezonie 1979 zaliczył najwięcej w National League RBI (118), po raz pierwszy w karierze zdobył Złotą Rękawicę, a w głosowaniu do nagrody MVP National League zajął 3. miejsce za Keithem Hernandezem i Willie'em Stargellem[4].

W grudniu 1980 jako wolny agent podpisał 10-letni kontrakt z New York Yankees wart 23,3 miliona dolarów, stając się najlepiej opłacanym wówczas zawodnikiem w MLB[4]. W 1984 do ostatniego dnia sezonu zasadniczego walczył z kolegą z zespołu Donem Mattingly o tytuł najlepszego wybijającego w American League; ostatecznie Mattingly uzyskał średnią uderzeń 0,343, a Winfield 0,340[4]. W 1989 nie zagrał w żadnym meczu z powodu kontuzji pleców, odniesionej pod koniec poprzedniego sezonu[4]. Od maja 1990 do końca sezonu 1991 był zawodnikiem California Angels, zaś w grudniu 1991 podpisał roczny kontrakt z Toronto Blue Jays, z którym rok później zdobył mistrzowski tytuł[4][5].

16 września 1993 grając w Minnesota Twins, w meczu przeciwko Oakland Athletics, zaliczył 3000. uderzenie w karierze[6]. W sezonie 1995 występował w Cleveland Indians, w którym zakończył karierę zawodniczą mając 43 lata[3]. W 2001 został uhonorowany członkostwem w Baseball Hall of Fame[7].

Nagrody i wyróżnienia
Nagroda/wyróżnienie Lata Źródło
12× All-Star 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988 [3]
Gold Glove Award 1979, 1980, 1982, 1983, 1984, 1985, 1987 [8]
Silver Slugger Award 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1992 [8]
Zwycięzca w World Series 1992 [5]
Branch Rickey Award 1992 [9]
Babe Ruth Award 1992 [8]
Roberto Clemente Award 1994 [4]
3000 hit club [6]
Baseball Hall of Fame od 2001 [7]
# 31 zastrzeżony przez Padres 2001 [8]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Dave Winfield Transactions (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 23 listopada 2013].
  2. University of Minnesota Baseball Players Who Made it to the Major Leagues (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 23 listopada 2013].
  3. 3,0 3,1 3,2 Dave Winfield Statistics (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 23 listopada 2013].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 Dave Winfield Biography (ang.). sabr.org. [dostęp 23 listopada 2013].
  5. 5,0 5,1 1992 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 23 listopada 2013].
  6. 6,0 6,1 The 3000th Club - Dave Winfield (ang.). baseballhalloffame.org. [dostęp 23 listopada 2013].
  7. 7,0 7,1 Winfield, Dave (ang.). baseballhall.org. [dostęp 23 listopada 2013].
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 Dave Winfield Stats, Video Higlights, Photos, Bio (ang.). mlb.com. [dostęp 23 listopada 2013].
  9. The Babe Ruth Award (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 23 listopada 2013].