Dave Winfield

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dave Winfield
Dave Winfield
zapolowy
Pełne imię i nazwisko David Mark Winfield
Data i miejsce urodzenia 3 października 1951
Saint Paul, Minnesota
Odbijał prawą
Rzucał prawą
Debiut 19 czerwca 1973
Ostatni występ 1 października 1995
Statystyki
Średnia uderzeń 0,283
RBI 1883
Hits 3110
Home runs 465
Kariera klubowa
Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg Baseball Hall of Fame Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg
Rok wprowadzenia 2001
Głosów 84,5% (1. głosowanie)
Metoda elekcji BBWAA

David Mark Winfield (ur. 3 października 1951) – amerykański baseballista, który występował na pozycji zapolowego przez 22 sezony w Major League Baseball.

Winfield został wybrany w 1969 roku w 40. rundzie draftu przez Baltimore Orioles, ale nie podpisał kontraktu podejmując studia na University of Minnesota i grę w drużynie uniwersyteckiej Minnesota Golden Gophers[1][2]. W czerwcu 1973 ponownie przystąpił do draftu i został wybrany w pierwszej rundzie z numerem czwartym przez San Diego Padres[1].

Debiut w Padres zaliczył 19 czerwca 1973 w meczu przeciwko Houston Astros, w którym zaliczył uderzenie i zdobył runa[3]. W 1977 po raz pierwszy wystąpił w All-Star Game, zaś rok później został pierwszym w historii klubu kapitanem zespołu[4]. W sezonie 1979 zaliczył najwięcej w National League RBI (118), po raz pierwszy w karierze zdobył Złotą Rękawicę, a w głosowaniu do nagrody MVP National League zajął 3. miejsce za Keithem Hernandezem i Willie'em Stargellem[4].

W grudniu 1980 jako wolny agent podpisał 10-letni kontrakt z New York Yankees wart 23,3 miliona dolarów, stając się najlepiej opłacanym wówczas zawodnikiem w MLB[4]. W 1984 do ostatniego dnia sezonu zasadniczego walczył z kolegą z zespołu Donem Mattingly o tytuł najlepszego wybijającego w American League; ostatecznie Mattingly uzyskał średnią uderzeń 0,343, a Winfield 0,340[4]. W 1989 nie zagrał w żadnym meczu z powodu kontuzji pleców, odniesionej pod koniec poprzedniego sezonu[4]. Od maja 1990 do końca sezonu 1991 był zawodnikiem California Angels, zaś w grudniu 1991 podpisał roczny kontrakt z Toronto Blue Jays, z którym rok później zdobył mistrzowski tytuł[4][5].

16 września 1993 grając w Minnesota Twins, w meczu przeciwko Oakland Athletics, zaliczył 3000. uderzenie w karierze[6]. W sezonie 1995 występował w Cleveland Indians, w którym zakończył karierę zawodniczą mając 43 lata[3]. W 2001 został uhonorowany członkostwem w Baseball Hall of Fame[7].

Nagrody i wyróżnienia
Nagroda/wyróżnienie Lata Źródło
12× All-Star 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982,
1983, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988
[3]
Gold Glove Award 1979, 1980, 1982, 1983, 1984, 1985, 1987 [8]
Silver Slugger Award 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1992 [8]
Zwycięzca w World Series 1992 [5]
Branch Rickey Award 1992 [9]
Babe Ruth Award 1992 [8]
Roberto Clemente Award 1994 [4]
3000 hit club [6]
Baseball Hall of Fame od 2001 [7]
# 31 zastrzeżony przez Padres 2001 [8]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Dave Winfield Transactions (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 23 listopada 2013].
  2. University of Minnesota Baseball Players Who Made it to the Major Leagues (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 23 listopada 2013].
  3. 3,0 3,1 3,2 Dave Winfield Statistics (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 23 listopada 2013].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 Dave Winfield Biography (ang.). sabr.org. [dostęp 23 listopada 2013].
  5. 5,0 5,1 1992 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 23 listopada 2013].
  6. 6,0 6,1 The 3000th Club - Dave Winfield (ang.). baseballhalloffame.org. [dostęp 23 listopada 2013].
  7. 7,0 7,1 Winfield, Dave (ang.). baseballhall.org. [dostęp 23 listopada 2013].
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 Dave Winfield Stats, Video Higlights, Photos, Bio (ang.). mlb.com. [dostęp 23 listopada 2013].
  9. The Babe Ruth Award (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 23 listopada 2013].