Ernie Banks

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ernie Banks
Ernie Banks
łącznik/pierwszobazowy
Pełne imię i nazwisko Ernest Clinton Banks
Pseudonim Mr. Cub
Data i miejsce urodzenia 31 stycznia 1931
Dallas, Teksas
Odbijał prawą
Rzucał prawą
Debiut 17 września 1953
Ostatni występ 26 września 1971
Statystyki
Średnia uderzeń 0,274
Home runy 512
Uderzenia 2583
RBI 1636
Kariera klubowa
Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg Baseball Hall of Fame Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg
Rok wprowadzenia 1977
Głosów 83,8% (1. głosowanie)
Metoda elekcji BBWAA

Ernest Clinton Banks (ur. 31 stycznia 1931) – amerykański baseballista, który występował na pozycji łącznika i pierwszobazowego przez 19 sezonów w Chicago Cubs. Nosi przydomek "Mr. Cub"[1].

Banks początkowo grał w zespole Kansas City Monarchs, występującym w Negro American League[1]. We wrześniu 1953 podpisał kontrakt jako wolny agent z Chicago Cubs, jednocześnie stając się pierwszym w historii klubu afroamerykaninem[2][3]. W Major League Baseball zadebiutował 17 września 1953 w meczu przeciwko Philadelphia Phillies[4][5]. W sezonie 1954, po zakończeniu kariery przez łącznika Roya Smalleya, zaczął regularnie grać na tej pozycji[1]. Rok później zdobył pięć grand slamów w jednym sezonie i tym samym ustanowił rekord w Major League, który został pobity w 1987 roku przez Dona Mattingly'ego[1][6]. W 1958 zwyciężając w lidze w klasyfikacji pod względem zaliczonych RBI (129), zdobytych home runów (44), mając najlepszy slugging percentage (0,614) i ze średnią uderzeń 0,313, został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem[1][4].

30 czerwca 1959 brał udział w jednej z nietypowych zagrywek w historii baseballu. W meczu St. Louis Cardinals – Chicago Cubs, w pierwszej połowie czwartej zmiany przy próbie odbicia Stana Musiala, miotacz Cubs Bob Anderson narzucił trzy balle i jeden strike. Następnie wykonał wild pitch, a piłka uderzając w łapacza Sammy'ego Taylora i sędziego Vica Delmora, powędrowała pod backstop (bariera za łapaczem, oddzielająca trybunę od boiska). Sędzia uznał to za czwarty ball i Musial otrzymał bazę za darmo. Piłka jednak ciągle była w grze (ang. fair ball), więc Musial podjął próbę zdobycia drugiej bazy; piłkę chwycił chłopiec do podawania kijów i podał ją sprawozdawcy meczowemu Patowi Piperowi. Trzeciobazowy Cubs Al Dark pobiegł do backstopu, odzyskał piłkę i skierował ją w stronę drugiej bazy do Banksa. W tym samym czasie sędzia Delmore wprowadził do gry nową piłkę, podał Andersonowi, który rzucił ją zbyt wysoko do drugobazowego Tony'ego Taylora. W efekcie Banks, który był w posiadaniu właściwej piłki, dotknął Musiala rękawicą, gdy próbował zaliczył trzecią bazę. Po naradzie sędziowie uznali to za aut, pomimo protestów menadżera Cardinals Solly'ego Hemusa, który twierdził, że grę utrudnił chłopiec do podawania piłek i Musial powinien był zostać na boisku. Ostatecznie Cubs przegrali mecz 1–4[7][8].

W sezonie 1959 został MVP National League po raz drugi z rzędu, zdobywając 45 home runów (2. wynik w lidze) i ponownie zaliczając najwięcej RBI (143)[1][4]. W tym samym roku władze miasta Chicago zaproponowały, by jeden dzień nazwać jego imieniem, jednak początkowo Banks odmówił[1]. Ostatecznie 15 sierpnia 1964 burmistrz miasta Richard J. Daley ustanowił Ernie Banks Day[9]. 12 maja 1970 zdobył 500. home runa w karierze, którą zakończył rok później[1]. W 1977 wybrano go do Galerii Sław Baseballu, a pięć lat później został pierwszym zawodnikiem Cubs, którego numer został zastrzeżony przez klub[10][11].

Nagrody i wyróżnienia
Nagroda/wyróżnienie Lata Źródło
MVP National League 1958, 1959 [4]
14× All-Star 1955, 1956, 1957, 1958, 1959¹, 1959², 1960¹
1960², 1961², 1962¹, 1962², 1965, 1967, 1969
[4]
Gold Glove Award 1960 [12]
Lou Gehrig Memorial Award 1967 [13]
Major League Baseball All-Century Team [14]
Baseball Hall of Fame od 1977 [10]
# 14 zastrzeżony przez Cubs 1982 [11]


Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Ernie Banks (ang.). baseballlibrary.com. [dostęp 28 października 2012].
  2. Ernie Banks Transactions (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 28 października 2012].
  3. Banks, Ernest “Ernie” (1931 - ) (ang.). blackpast.org. [dostęp 28 października 2012].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Ernie Banks Statistics (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 28 października 2012].
  5. Phillies - Cubs Box Score (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 28 października 2012].
  6. Grand Slam Records (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 28 października 2012].
  7. June 30, 1959, Wrigley Field, St. Louis Cardinals at Chicago Cubs Box Score and Play By Play (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 28 sierpnia 2014].
  8. Musial Is First In History To Put Out By 2 Baseballs (ang.). St. Petersburg Times, 1 lipca 1959. [dostęp 28 sierpnia 2014].
  9. Ernie Banks (ang.). baseballlibrary.com. [dostęp 28 października 2012].
  10. 10,0 10,1 Banks, Ernie (ang.). baseballhall.org. [dostęp 28 października 2012].
  11. 11,0 11,1 Cubs Retired Numbers (ang.). cubs.com. [dostęp 28 października 2012].
  12. National League Gold Glove Award Winners (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 28 października 2012].
  13. Lou Gehrig Memorial Award (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 28 października 2012].
  14. All Century Team (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 28 października 2012].