Hal Newhouser

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hal Newhouser
Hal Newhouser
miotacz
Pełne imię i nazwisko Harold Newhouser
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1921
Detroit, Michigan
Data i miejsce śmierci 10 listopada 1998
Detroit, Michigan
Odbijał lewą
Rzucał lewą
Debiut 29 września 1939
Ostatni występ 3 maja 1955
Statystyki
Win–loss record 207–150
ERA 3,06
Strikeouty 1796
Kariera klubowa
Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg Baseball Hall of Fame Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg
Rok wprowadzenia 1992
Metoda elekcji Veterans Committee

Harold Newhouser (ur. 20 maja 1921, zm. 10 listopada 1998) – amerykański baseballista, który występował na pozycji miotacza przez 17 sezonów w Major League Baseball.

W lecie 1938 roku w wieku 17 lat podpisał kontrakt z Detroit Tigers, który zaoferował mu 500 dolarów[1]. W sezonie 1939 rozegrał 34 mecze w zespołach niższych lig i zadebiutował w MLB w meczu przeciwko Cleveland Indians[2][3][4]. Rok później w World Series, w których Tigers ulegli Cincinnati Reds, nie zagrał w żadnym meczu[1]. W 1942 po raz pierwszy w karierze wystąpił w Meczu Gwiazd[3].

W sezonie 1944 zaliczył najwięcej w lidze zwycięstw (29), zwyciężył w klasyfikacji strikeouts (187) i został wybrany MVP American League[1][3]. W 1945 był najlepszy w klasyfikacji ERA ze wskaźnikiem 1,81, rozegrał najwięcej pełnych meczów (29) i najwięcej inningów (313⅓) i po raz drugi z rzędu zwyciężył w klasyfikacji strikeoutów (212), ponadto wybrano go ponownie najbardziej wartościowym zawodnikiem[1][3]. Jest do dziś jedynym miotaczem w historii Major League, który zdobył tę nagrodę dwa razy z rzędu[5]. W World Series 1945 roku rozegrał 3 mecze (2–1 W–L, 6,10 ERA, 22 SO, 2 CG), a Tigers pokonali Chicago Cubs w siedmiu meczach[6].

W sezonie 1946 mając ponownie najlepszy ERA (1,94) i najwięcej zwycięstw (26) w American League, zajął drugie miejsce w głosowaniu do nagrody MVP za Tedem Williamsem z Boston Red Sox[3][7]. W kwietniu 1954 przeszedł do Cleveland Indians jako wolny agent, zaś rok później 3 maja 1955, wystąpił po raz ostatni[8].

Po zakończeniu kariery był między innymi skautem w Baltimore Orioles, Cleveland Indians, Detroit Tigers i Houston Astros[1]. W 1992 został wybrany do Galerii Sław Baseballu[9]. Pod koniec lat dziewięćdziesiątych miał rozedmę płuc i kłopoty z sercem[1]. Zmarł 10 listopada 1998 roku w wieku 77 lat[1].

Nagrody i wyróżnienia
Nagroda/wyróżnienie Lata Źródło
MVP American League 1944, 1945 [1]
All-Star 1942, 1943, 1944, 1945, 1946, 1947, 1948 [3]
Zwycięzca w World Series 1945 [6]
Triple Crown 1945 [10]
Baseball Hall of Fame od 1992 [9]
# 16 zastrzeżony przez Tigers 1997 [5]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Hal Newhouser Biography (ang.). jockbio.com. [dostęp 3 listopada 2012].
  2. Hal Newhouser Minor Statistics (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 3 listopada 2012].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Hal Newhouser Statistics (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 3 listopada 2012].
  4. Indians - Tigers Box Score (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 3 listopada 2012].
  5. 5,0 5,1 Tigers Retired Numbers (ang.). tigers.com. [dostęp 3 listopada 2012].
  6. 6,0 6,1 1945 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 3 listopada 2012].
  7. 1946 AL MVP Voting (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 3 listopada 2012].
  8. Hal Newhouser Transactions (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 3 listopada 2012].
  9. 9,0 9,1 Newhouser, Hal (ang.). baseballhall.org. [dostęp 3 listopada 2012].
  10. Detroit Tigers Compendium (ang.). baseballevolution.com. [dostęp 3 listopada 2012].