Erhard Milch

Erhard Milch
Generalfeldmarschall Erhard Milch; 1944.
Generalfeldmarschall der Luftwaffe
Data i miejsce urodzenia	30 marca 1892 Wilhelmshaven, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci	25 stycznia 1972 Wuppertal, RFN
Przebieg służby
Lata służby	1910-1922, 1933-1945.
Siły zbrojne	- Luftstreitkräfte - Luftwaffe
Jednostki	Jagdgruppe 6, Luftflotte 5
Stanowiska	dowódca Luftflotte 5
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa, II wojna światowa
Późniejsza praca	przemysł samochodowy
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Erhard Milch (z lewej) podczas widzenia w więzieniu z bratem

Erhard Milch (ur. 30 marca 1892 w Wilhelmshaven, zm. 25 stycznia 1972 w Wuppertalu) – niemiecki lotnik wojskowy i cywilny, feldmarszałek. Członek NSDAP od marca 1933.

Po wstąpieniu do niemieckiej armii w 1910, został szybko oficerem artylerii. Na początku I wojny światowej służył w 6. pułku artylerii pieszej na froncie zachodnim, lecz wkrótce zgłosił się do przeniesienia do lotnictwa. Odbył w 1915 szkolenie obserwatora lotniczego i służył początkowo w tym charakterze. Od jesieni 1916 był adiutantem komendanta szkoły lotniczej w Alt-Autz w Kurlandii. Awansowany do stopnia kapitana, od października 1918 roku dowodził przez krótki okres 6. Dywizjonem Myśliwskim (Jagdgruppe 6). Za zasługi bojowe został odznaczony Krzyżem Żelaznym II klasy, a następnie I klasy. Po zakończeniu wojny, służył w ochotniczym dywizjonie 412, strzegąc granicy wschodniej Niemiec w składzie Grenzschutz Ost, następnie od stycznia 1920 dowodził policyjną eskadrą lotniczą w Królewcu. Kiedy zabroniono lotnictwa policyjnego w Niemczech po Traktacie Wersalskim, w 1921 roku zrezygnował ze służby i rozpoczął pracę w lotnictwie komunikacyjnym.

Milch utworzył małe przedsiębiorstwo lotnicze Lloyd Ostflug w W.M. Gdańsku, należące do związku Lloyd Luftdienst, zajmujące się przewozami do państw bałtyckich. W 1923 został dyrektorem linii lotniczej Danziger Luftpost – następcy Lloyd Ostflug. Po przejęciu tej firmy przez Deutsche Aero Lloyd, Milch przeniósł się do konkurencyjnej linii lotniczej Junkers Luftverkehr, której został dyrektorem. Po jej połączeniu z Deutsche Aero Lloyd w 1926, został pierwszym dyrektorem nowo powstałych linii Lufthansa (Deutsche Luft Hansa).

Współpracował z Göringiem przy tworzeniu Luftwaffe. W 1933 roku został zastępcą Göringa w randze sekretarza stanu w Ministerstwie Lotnictwa Rzeszy (RLM), odpowiedzialnym za produkcje zbrojeniową. W tym czasie rodzina Milcha była poddana śledztwu Gestapo w związku z pogłoskami, iż jego ojciec jest Żydem. Göring rozwiązał problem, zmuszając matkę Milcha do podpisania oświadczenia, iż jej mąż nie jest biologicznym ojcem Erharda. Przy okazji miał się wyrazić: "O tym, kto w Luftwaffe jest Żydem, decyduję ja". W dniu 30 stycznia 1937 został odznaczony przez Adolfa Hitlera złotą odznaką partyjną NSDAP.

1 listopada 1938 mianowany został generałem pułkownikiem. Od 12 kwietnia do 10 maja 1940 roku dowodził 5 Flotą Powietrzną w Norwegii. Po zakończonej sukcesem operacji desantowej w Norwegii, odznaczony został Krzyżem Rycerskim. 19 lipca 1940 roku, wspólnie z Albertem Kesselringiem i Hugo Sperrlem, został awansowany do stopnia feldmarszałka. W następnym roku, po śmierci Udeta, został Inspektorem Generalnym Lotnictwa (Generalluftzeugmeister), odpowiadającym za rozwój techniczny lotnictwa i produkcję lotniczą w Niemczech. Na tym stanowisku zapewnił wysoki poziom produkcji mimo poprzednich błędnych decyzji podejmowanych przez Udeta. Ernst Udet przygwożdżony raportem Milcha o karygodnych zaniedbaniach praktycznie prowadzących do przegranej Luftwaffe popełnił samobójstwo.

Wspólnie z Goebbelsem i Himmlerem starał się w 1944 o odwołanie Göringa za mizerne rezultaty działań Luftwaffe na froncie wschodnim. Zamiar ten nie powiódł się i Milch został zmuszony w sierpniu 1944 roku do rezygnacji ze stanowiska, po czym został zastępcą Alberta Speera.

Pod koniec wojny Erhard Milch dostał się do niewoli brytyjskiej, został aresztowany 4 maja 1945 podczas pobytu w jednym z dworów w Neustadt nad Morzem Bałtyckim. Jeden z komandosów oficerów brytyjskich wyrwał Milchowi z dłoni buławę marszałkowską i kilkoma ciosami rozbił mu ją na głowie, dotkliwie raniąc – Milcha przewieziono do szpitala wojskowego. Była to reakcja na zbrodnię popełnioną na terenie szkoły morskiej będącej miejscem kaźni więźniów obozu. Został tam zawieziony i okazany pozostałym żyjącym więźniom: "Macie tu feldmarszałka: to przez takich cierpieliście" Władze brytyjskie trzy lata później wpłynęły na Royal Air Force, aby przeprosiła Milcha za ten epizod, uzasadniając to naruszeniem przepisów dyscyplinarnych przez przesłuchujących go oficerów.

Osądzono go podczas jednego z procesów norymberskich, tzw. procesie Milcha, podczas którego udowodniono mu zatrudnianie do prac przymusowych jeńców radzieckich wbrew konwencji genewskiej. 17 kwietnia 1949 skazano go na karę dożywotniego więzienia. Tak wysoki wyrok spowodowany był również postawą Milcha, który nie zgodził się być świadkiem oskarżenia. Z więzienia został zwolniony 28 czerwca 1954 roku. Następnie pracował jako doradca w przemyśle samochodowym RFN w Wuppertalu, gdzie zmarł 25 stycznia 1972 roku.

W latach 30. XX wieku Erhard Milch nabył majątek ziemski, o powierzchni 300 hektarów, położony we wsi Suchy Dwór, 5 km na południe od Wrocławia.

Odznaczenia (lista niepełna)

• Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego – 4 maja 1940
• Saski Ernestyński Order Domowy (Krzyż Wielki z Mieczami) – 15 sierpnia 1935
• Krzyż Żelazny (1914) I Klasy z okuciem ponownego nadania (1939):
  • pierwsze nadanie – 19 października 1915
  • okucie ponownego nadania (Wiederholungsspange) – 1939
• Krzyż Żelazny (1914) II Klasy z okuciem ponownego nadania (1939):
  • pierwsze nadanie – 4 października 1914
  • okucie ponownego nadania (Wiederholungsspange) – 1939
• Krzyż Honoru za Wojnę 1914/1918 (dla Frontowców) – 15 grudnia 1934
• Medal Pamiątkowy 13 marca 1938
• Medal Pamiątkowy 1 października 1938 z okuciem Zamku Praskiego
• Medal Pamiątkowy za Powrót Kłajpedy
• Złota Odznaka pilota-obserwatora z Brylantami
• Order Zasługi Cywilnej II Klasy – Bułgaria, 31 maja 1933
• Order Zasługi Chile II Klasy – Chile, 3 marca 1937
• Order Białej Róży II Klasy – Finlandia, 6 czerwca 1935
• Order Feniksa I Klasy – Grecja, maj 1934
• Order Drogocennego Skarbu I Klasy – Japonia, grudzień 1937
• Order Korony Jugosłowiańskiej I Klasy – Jugosławia, styczeń 1938
• Order św. Sawy I Klasy – Jugosławia, 30 czerwca 1935
• Order Korony Włoch II Klasy – Włochy, wrzesień 1937
• Order Domowy pw. świętych Maurycego i Łazarza II Klasy – Włochy, kwiecień 1933

Linki zewnętrzne

• Erhard Milch (sylwetka). (niem.). das-ritterkreuz.de. [dostęp 7 listopada 2010].