Granica Polski z Litwą Środkową

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Granica międzypaństwowa
Państwa graniczące  Polska
 Litwa Środkowa
Okres istnienia 1920-1922
W obecnym przebiegu

Granica Polski z Litwą Środkową istniała w latach 1920-1922.

Granica formalnie była granicą państwową (faktycznie była to linia demarkacyjna). Litwa Środkowa utworzona został w październiku 1920 roku w wyniku tzw. buntu generała Lucjana Żeligowskiego. Obejmowała tereny Wileńszczyzny, których oficjalnie nie można było zająć ze względu na zaciągnięte wcześniej zobowiązania międzynarodowe.

W listopadzie 1920 roku granica polsko-środkowolitewska przebiegała od trójstyku granic Litwy (Kowieńskiej)-Polski i Litwy Środkowej na północ od Ignalina. Następnie bieg granicy pokrywał się z północną (rzeka Dzisna) i wschodnią granicą ówczesnego powiatu święcianskiego ( m.in. przez jezioro Narocz), południową granicą powiatu oszmiańskiego,wileńskiego i trockiego. Z granicą Litwy (Kowieńskiej)ponownie stykała się na na rzece Mereczanka, na południe od Oran.

W styczniu 1922 roku do Litwy Środkowej dołączono na północy powiat brasławski, a na południu lidzki.

Ówczesna granica biegła od granicy z Łotwą (okolice Drui), następnie biegła w kierunku południowym wschodnią granicą powiatu brasławskiego, święciańskiego i oszmiańskiego. Wschodnią, południową i zachodnią granicą powiatu lidzkiego, następnie łączyła się z południowym krańcem powiatu trockiego i dochodziła do granicy z Litwą (Kowieńską) na Mereczance na południe od Oran.

Granica przestała istnieć 24 marca 1922 roku w momencie przyłączenia Litwy Środkowej do Polski.